Wielrennen, wat is dat voor een sport?

Op donderdag 13 juli 1967 ben ik zestien jaar, we logeren met de familie in een pension te Bergen aan Zee. Ook deze dag kijken we 's middags weer naar de Tour de France. In Zuid-Frankrijk is het bijna twintig graden warmer dan in Bergen aan Zee. De regen van Noord-Holland nemen we voor lief, want deze dag wint Jan Janssen in Carpentras de dertiende etappe.

Jan is na de moordende bergrit de snelste van een groepje van zeven man, zoals sprinter Jan in een groepje zo vaak de snelste is. Dat is hij bijvoorbeeld ook al op 6 september 1964 in Sallanches. Die dag wordt hij wereldkampioen op de weg. Hij draagt dan een zonnebril, zoals hij op 13 juli 1967 ook een zonnebril draagt.

Die zonnebril in Carpentras is begrijpelijk, want de zon brandt meedogenloos. In Sallanches kan ik de zonnebril niet plaatsen, want de hele dag valt de regen met bakken uit de hemel.

Wanneer ik de foto's van deze twee Jan Janssen-overwinningen naast elkaar leg, concludeer ik dat het in Sallanches makkelijker gaat dan in Carpentras. In Sallanches zie ik de Italiaan Vittorio Adorni twee fietslengten te kort komen en gaat Jan met twee armen in de lucht over de finish. In Carpentras zit de Italiaan Felice Gimondi nog aan het achterwiel en maakt Jan alleen met de rechterhand het zegegebaar.

Wat zijn we op 13 juli 1967 blij met de zege van Jan Janssen. Een min of meer onbeduidende Fransman, Roger Pingeon, rijdt in de gele trui. Pingeon heeft al in de vijfde etappe naar Jambes in een toevallige ontsnapping goede zaken gedaan. In het hooggebergte is hij geen topper. ,,Die Pingeon valt straks nog wel terug'', voorspelt Jan bijna dagelijks. Jan zelf wordt langzamerhand als kanshebber voor een Tour-zege beschouwd, al vindt ploegleider Kees Pellenaars dat een bespottelijke gedachte. ,,Mijn schoonmoeder zal nog eerder de Tour winnen dan Jan Janssen.''

Helaas voor Jan -Roger Pingeon valt niet terug. Ook in Carpentras zit deze tweederangs renner na de zwaarste etappe van de Ronde gewoon weer in de kopgroep. Jan Janssen heeft de etappe dan wel gewonnen, maar net als een dag eerder staat hij nog altijd 8 minuten en 39 seconden achter op Pingeon. Negen etappes later wordt Pingeon ook gehuldigd als winnaar van de 54ste Tour.

In mijn Tour de France-plakboeken staat de afloop van deze Tour keurig vermeld. Alles netjes bij elkaar: foto's, uitslagen, artikelen van vooraanstaande wielrenverslaggever. Het is wel mijn laatste plakboek.

Dat komt door de tragedie, die zich op 13 juli 1967 afspeelt op de kale berg, die we ook gisteren weer op de televisie konden zien: de Mont Ventoux. Anderhalf uur nadat Jan Janssen ons de regen van Bergen aan Zee heeft doen vergeten, krijgen we op de radio te horen dat Tommy Simpson op de Mont Ventoux is dood gegaan. Doping. We kijken de volgende dag weer naar de tv en, zie nu toch, ze gaan gewoon verder.

Als bewijs van slechte smaak mag een teamgenoot van Tommy Simpson -Barry Hoban- de veertiende etappe winnen. Hij gaat in Sète huilend over de finish. Weer een dag later, zo zie ik in mijn Tour de France-boek, zet de breeduit lachende Felice Gimondi zijn handtekening op het linkerbeen van een Frans meisje in een bikini. Wat is dit voor een sport? Nee, nooit zal ik meer willen worden wat ik vóór 13 juli 1967 zo dolgraag wilde worden: verslaggever in de Tour de France. Een deelnemer gaat dood en de wedstrijd wordt niet eens afgelast!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden