Wiegel steelt mijn hart

Nooit op de VVD gestemd, toch is Hans Wiegel mijn held van de dag. Wat zit een mens toch raar in elkaar. De kans dat ik ooit wel op de VVD stem, laat staan op Wiegel, is kleiner dan 'nooit', maar nu heeft de oude rotzak even mijn onverdeelde sympathie met zijn verzet tegen die vermaledijde bestuurlijke vernieuwing. Het Parool had het beste, want geestigste commentaar. Het had er maar één woord voor nodig. Op de omslag van PS, de dagelijkse bijlage, prijkt groot een foto van Wiegel: streepjesbroek van duur pak, schadevrij blauw managershemd met witte streepjes, das met strepen in de niet bijpassende kleuren rood en blauw, koude blauwe ogen, sophisticated ziekenfondsbril, grijs haar, maar niet mooi grijs, sigaar en zegelring. Een kop als een pad. Arrogant en zelfvoldaan. Erboven slechts: Ziezo.

Je kan je hem toch niet voorstellen als eigen man. Vroeger kon je politicologen regelmatig horen klagen (daar zijn ze een beetje mee opgehouden) dat vrouwen altijd zo 'irrationeel' stemmen. Ze kiezen de aantrekkelijkste man. Nooit begrepen waarom dat fout is. Aantrekkelijk, dus mogelijk vader van je kinderen. De criteria waaraan een 'vader' moet voldoen zijn moordend en dus uiterst toepasselijk voor een politicus aan wie je de inrichting van een deel van je bestaan toevertrouwt: betrouwbaar, aardig, zorgzaam, intelligent, harde werker, niet iemand die meteen gaat piepen of in katzwijm valt bij het minste geringste, geen zuiplap, attent, leuk om te zien, geestig. Mijn moeder kon moeiteloos een lijst van vijftig gewenste eigenschappen opstellen voor ideale schoonzoons.

Aantrekkelijk dus. Wat moet je met Melkert of De Hoop Scheffer? Zelfs de beste styliste kan er niets van maken. De enige associatie: vroegoude mannen met roos. Rosenmöller en Marijnissen? Autoritaire bijtertjes. En dan Wiegel. Slechts acht jaar ouder dan ik en toch al dertig jaar opa. Een weldoorvoede, rentenierende opa. Jachtgeweer en een goed glas wijn, steunend op vrouw en secretaresse.

Met Thatcher en Reagan hoort Wiegel tot de categorie politici die vreselijk zijn en je toch niet onberoerd laten. Ze staan voor een politiek waar je niets mee te maken wilt hebben en ze dragen het uit met een aplomb waar je u tegen zegt. Ze zijn helemaal niet aristocratisch, maar opereren alsof de macht hun natuurlijk erfgoed is en hun politieke opvattingen vanzelfsprekend de juiste. Als je het niet met ze eens bent, ligt het aan jouw gebrek aan intelligentie, wijsheid, politiek benul. Democratie kost tijd - vandaar dat het referendum zo slecht scoort op het prioriteitenlijstje van de kiezer - en zij hebben die tijd: de echte erfgenamen van de (Griekse) aristocraten/burgers die zich met belangrijke staatszaken konden bemoeien terwijl de slaafjes de pannen poetsten en met zuilen zeulden.

Heeft Wiegel zijn 'tegen' laten horen omdat hij er werkelijk principes op na houdt? Of omdat hij oude rekeningen heeft willen vereffenen? Omdat hij tegen 'paars' is? Of omdat hij weer eens in de schijnwerpers van de media wil staan? Omdat hij wil laten zien wie de baas is? Of om het oude spel nog eens te spelen? Omdat hij geschiedenis wil schrijven, het geeft niet hoe? Wat mijn hart steelt, is dat hij het om al die redenen tegelijk doet. Ziezo, klus geklaard, alles tegelijk binnen. Dat is knap. En het gemak waarmee hij als een volgroeid koekoeksjong de andere vier 'tegen'-VVD'ers uit het parlementaire oppositienest heeft geduwd zodat hij het hele gourmet-dessert van een vallend kabinet voor zich alleen had, is gewoon vermakelijk.

Zo'n onaantrekkelijke boltoet zonder ritssluiting in de ziel, die even de pootjes onder de kristallen glaasjes wegschiet, nooit nie mijn man, maar wel heel even mijn held.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden