Wie naar de piano luistert, verliest geen tijd

"Wie doet nou zoiets!?", zegt Albert Pottjewijd. Hij heeft net een stukje 'Für Elise' gespeeld op de vleugel in de hal van het Centraal Station van Amsterdam. De nieuwe vleugel, want de oude moest worden vervangen nadat iemand zondagavond poep over de toetsen had uitgesmeerd. Pianospelen in het openbaar lijkt een trend. Twee jaar geleden werd een blauwe piano op een plein symbool van de protestbeweging in Oekraïne en in Parijs werd vorige maand een piano naar de straat langs theater Bataclan gesleept. De vleugel op Amsterdam CS staat er sinds vorig najaar. Zo ervaren passagiers wachttijd misschien niet als verloren tijd, redeneren de NS.

'Ik kan hier mijn gevoel in kwijt, verdriet en frustratie'

e: Mees de Vries

Wat: Vooral Coldplay en U2

Hij komt hier twee of drie ker per week, zegt hij zelf, en vanmiddag speelt hij bijna een uur. Veertien is hij, en les heeft-ie nooit gehad. Maar de grote groep meiden die de piano als verzamelplek heeft uitgekozen, klapt en joelt als hij klaar is met een nummer.

"Ik kan hier mijn gevoel in kwijt, verdriet en frustratie", zegt hij. "Mijn zusje is ziek. Niet zomaar, maar heftig. Hier kan ik mezelf zijn. En reizigers blij maken."

Blij? Daar lijkt het op. Ook voorbijgangers die niet stil blijven staan, hoogstens even hun pas inhouden, krijgen vanzelf een glimlach om de lippen.

Als hij bijna klaar is, voegt Martin Steiner zich erbij: die speelt een aantal basakkoorden mee. "Ja, die ken ik wel", zegt Mees achteraf. "Van gezicht. Die speelt hier ook vaak."

'Muziek werkt simpel: de een speelt, de anderen luisteren'

Wie: Martin Steiner

Wat: Het liefst klassiek

"Het is gezellig", zegt hij op de vraag waarom hij hier komt spelen. Hij doet het minstens één keer per week en op vrijdagavond gaat hij soms wel vier uur door. "Ik heb er al een aantal contacten aan overgehouden. Muziek werkt simpel: de een speelt, de anderen luisteren. Daarna raak je snel aan de praat."

Hij is organist van beroep en het liefst speelt hij klassiek, maar soms kiest hij popmuziek of hij improviseert wat. "Ik laat het ook afhangen van de mensen die staan luisteren."

Vandaag kiest hij voor de de titelsong uit de film 'Titanic' en voor 'Hallelujah' (van Leonard Cohen). "Wacht", zegt een voorbijgangster, "ik zoek de tekst even op op m'n telefoon". Veel mensen luisteren met een glimlach van oor tot oor als ze begint mee te zingen.

'Het is hier altijd gezellig'

Wie: Yassine Ibrahim

Wat: 'Amélie' van Yann Tiersen

Eén nummer, voor meer heeft hij geen tijd, want hij is op weg van huis naar z'n studie: hij is eerstejaars geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam. Martin Steiner staat zijn plek aan de toetsen graag aan hem af en speelt eerst nog een stukje mee.

Pianoles heeft hij nooit gehad. Maar thuis heeft hij wel een piano staan en sinds kort speelt hij daar weer dagelijks op. En toch zeker een keer of vier per week dus ook hier op het Centraal Station, onderweg, even tussendoor.

Leuk? "Heel leuk", zegt hij als hij klaar is. "Vooral zoals net, als anderen meedoen, ieder met z'n eigen inbreng. En dat het daar dan beter van wordt." Ja, ook zij hebben elkaar hier al vaker gezien. "Het is hier altijd gezellig."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden