Wie moet een inlegvel?

Bladen als Weekend, Story en Prive hebben in Nederland bewezen, wat men in het buitenland ook al wist: mensen houden van roddel. Daar zit dus handel in. Je kunt geld verdienen met praatjes over 'de getroonden'. Vooral als die gaan over hun intimiteiten, taboes en leed. Of beter nog een combinatie hiervan. In ons land heeft iemand als Henk van der Meyden daar gebruik (lees tevens: misbruik) van gemaakt. Toch koopt niet iedereen die bladen. Ook maakt niet iedereen ze. Er lijkt een categorie mensen te zijn die er de neus voor ophaalt. Als ze er al kennis van nemen is het in de wachtkamer van dokters, tandartsen en kappers. Maar ook voor hen is het 'lekker'. Roddel is een algemeen genotsmiddel.

Er bestaat niettemin een scheidslijn van goede smaak in de media. Die manifesteerde zich onlangs weer toen de echtgenote van de Britse prins Andrew, 'Fergie', in de tabloids topless te kijk werd gesteld met haar financieel adviseur John Bryan, beurtelings onder en boven haar liggend of aan haar tenen knabbelend. Het NOS-journaal toonde in een totaalshot wel een blad, waarbij een hand door de gewraakte pagina's bladerde, maar er was niks te zien. Ook in Het Parool, de Volkskrant, NRC-Handelsblad en Trouw werd de kwestie breed uitgemeten en van gefundeerd commentaar voorzien, maar geen blote Fergie. That's not done, that's no cricket. Zulke media doen niet aan schending van privacy. Uit morele overwegingen van fatsoen en goede smaak. Zij houden daar niet van. Hun publiek houdt daar niet van. En als Avro's Televizier wel de opnames uitzendt van prinses Diane's gesprek met haar minnaar/vriend, dan plaatst het programma zich daarmee aan de verkeerde kant. Duidelijk toch?

Of? De afgelopen weken werden de 'goede' media op de proef gesteld door twee 'schandalen' die hun eigen factota van goede smaak en kwaliteitsdenken betroffen. Woody Allen, die in films met boodschappen ageert tegen burgerlijkheid en moderne bekrompenheid, leek even ook in de kwaliteitspers langs de band van het roddelcircuit meegeschilderd of gedoodverfd te worden als pedofiel en anderszins enge man, omdat hij verliefd was geworden op een pleegdochter van zijn vriendin Mia Farrow, Soon-Yi genaamd.

Het andere betrof Adriaan van Dis, die ooit, niet geheel ten onrechte, door een geinterviewde in zijn talkshow van een overdosis aan Moralische Superioritat beticht werd. Hij blijkt nu zonder bronvermelding citaten van de Amerikaanse antropoloog Crapanaano in de mond van anderen te hebben gelegd, wat niet alleen plagiaat maar ook werkelijkheidsvervalsing oplevert. Het vleesgeworden standbeeld voor chic en goede smaak werd voornamelijk enthousiast geslecht door de eigen 'goede' media. Een inlegvel schijnt nu het medicijn te worden. Als dat werkt wil ik het ook graag aangebracht zien bij Van den Broek, Mart Smeets, Tom Egbers, Boudewijn Buch en liefst nog in het NRC-Handelsblad zelf, maar dit terzijde.

Hoewel: juist deze krant heeft iets gedaan wat nog minder kan dan zelf roddel publiceren, en dat is: redactionele ruimte offreren aan de roverhoofdman van de privacy, Henk van der Meyden. Omdat deze emotie-fraudeur en zondagsmoralist met een collectie geleende liedjes en een smak geld succesvol een operette weet te drijven, mocht hij het Hollands Dagboek in het Zaterdags Bijvoegsel volkalken, vijf kolom breed met enge sluikreclame als: 'Kijken hoe het verhaal over Ellen van Langen is geworden' (het scheidingsdrama van Ellen van Langen!). Er zijn dingen en mensen die niet deugen. Maar soms deugt iets in overtreffende trap niet. En aangezien niemand daarover kikte, doe ik het maar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden