Wie kaapt de media?

Verdraaid jammer dat een ouderwets medium als een krant nog gewoon sluitingstijden kent. Daardoor kan ik u nu niet in de hoogste actualiteitsgraad bijpraten over de belevenissen van een wereldberoemde misdaadverslaggever.

Aan de andere kant: Peter Rudolf de Vries heeft zijn ’fifteen minutes of fame’ nu wel ruimschoots gehaald, niet? Vrijwel elk denkbaar programma - van ’Thank god it’s friday’, via de journaals, tot aan ’De wereld draait door’ en ’RTL Boulevard’ - gingen op een of andere manier wel even over Peter R. de Vries en zijn ’geruchtmakende’ zaak- Holloway. Een Amerikaanse doorbraak is aanstaande.

Vreemd, trouwens, dat we toch allemaal zo braaf die R erbij blijven zeggen. Net als bij Wim T. Maar goed.

Uiteraard ging ook ’De leugen regeert’ kort in op de enorme mediasneeuwbal die de doortastende verslaggever aan het rollen bracht. Of dat verbazend was, vroeg presentator Felix Meurders aan het mediapanel, dat deze keer bestond uit Frits Wester en Nova-correspondente Lia van Bekhoven. „Nou, nee”, zei de laatste. „Ook de nette BBC zou met het verhaal openen. Tien jaar geleden misschien niet, maar de tabloids hebben de trend van de ’human interest-verhalen’ gezet en de serieuzere pers heeft dat opgepakt.”

Centraal in de uitzending van vrijdag stond de berichtgeving over de Amerikaanse verkiezingen. Hoe neutraal is die?

Zijn ’de media’ op de hand van de democraten? Zetten Nederlandse kranten, radio, televisie en internet de republikeinen op het tweede plan?

Ja, vond Amerika-deskundige Hans Veldman. „Er is een soort voorliefde bij de pers voor democratische kandidaten.” En dat komt, dacht hij, doordat correspondenten meestal zijn gestationeerd in het democratisch georiënteerde oosten van de VS. Charles Groenhuijsen (oud VS-correspondent NOS) was het op dat punt wel met hem eens.

Maar Groenhuijsen en Jan Tromp (ex VS-correspondent voor de Volkskrant) constateerden dat er óók een soort voorliefde was - ’zielsverwantschap’ zei Tromp - voor de democraten bij het publiék. Volgens Groenhuijsen had ’Maurice de Hond dat zelf onderzocht’. Daarmee zeiden ze niet, bedoelden ze ook hopelijk niet, dat het dus logisch was dat de media een topzware democratische berichtgeving opvoeren. Maar het kwam wél zo over. In elk geval deed geen van de aanwezigen een hartstochtelijke poging om het onderscheid tussen de heersende publieke opinie en de journalistiek onafhankelijke taak van verslaggevers nadrukkelijk aan de orde te stellen.

Verenigd Koninkrijk-verslaggeefster Lia van Bekhoven had nog de meest vakkundige insteek. Zij bemerkte ook in Engeland een pers-voorkeur voor de ’liberals’ rondom deze verkiezingen, maar vond dat volkomen terecht. „Waarom ook niet? De opwinding die Obama losmaakt zie je niet in de Republikeinse partij. Ik vind het heel begrijpelijk en journalistiek gesproken heel legitiem dat je daar dus het meeste aandacht aan geeft.”

Leuk dat Meurders zijn gasten nog even vroeg wie de president zou gaan worden. McCain, zeiden Tromp en Groenhuijsen.

’De leugen regeert’ heeft lang niet altijd grote journalistieke ’zaken’ te pakken - daarvoor zouden ze Peter R. de Vries in dienst moeten nemen - maar als aanjager van een prikkelend debat én als waakhond voor de journalistiek neemt het programma dapper het voortouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden