Wie is wie het eerst ontrouw in hedendaagse opera?

Opera

La dispute De Munt, Brussel ***

'Grand Amour' staat boven in de draaideur. Maar hoe groot is de liefde?

Vier jongens en meisjes stappen uit hun beschermde leefwereldje en proeven de smaak van de ander in de opera 'La dispute' van Benoît Mernier. De Prins en Hermiane, die zich afvragen wie het eerst ontrouw zal zijn, de man of de vrouw, kijken toe. Ook Amor en Cupido doen mee aan het experiment.

De plot van Merniers tweede opera, gecomponeerd in opdracht van de Brusselse Munt waar het werk ook zijn wereldpremière beleeft, is gebaseerd op achttiende eeuwse teksten van Pierre de Marivaux.

Hoewel: opera?

De handeling heeft een toneeltint met melodieus gesproken woorden, en dat is gunstig voor de muzikale lijnen die daardoor goed oplichten; lijnen met nu eens een snufje Debussy, dan weer een korreltje barok - in uitstekende handen bij de zangers van dienst. Maar daarover later meer.

Voor de regie zocht Mernier het echtpaar Karl-Ernst en Ursel Herrmann aan: hij nam ook decor, kostuums en belichting voor zijn rekening, zij verdiepte zich samen met Joël Lauwers in het libretto - de eerste hedendaagse opera van de Herrmanns.

Herrmann bouwde een dicht beboste omgeving met een glimp open lucht, daarin een kubus, opgetrokken uit lichtgevende buizen. Cupido is punk en rijdt op een omafiets, Amor komt uit de pruikentijd.

In de groene wand, die tot over de toneellijst loopt, zit gewoon een ijskastje en op het eind komt een Alfa Spider voorrijden. Mooi gevonden, dat bos, weg van de bewoonde wereld en boeiend genoeg om twee uur lang als bühnebeeld te dienen.

Beetje jammer dat het libretto verre van spannend is. Het naïeve aftasten van de pubers in het midden duurt lang, heel lang.

De afwisseling tussen de personages - dan weer die en dan weer die op de voorgrond - is eerder zorgvuldig dan prikkelend over het voetlicht gebracht.

Dat doet niks af aan de muzikale component; ook die gaat weliswaar nergens over een grens, maar hopt toch fantasierijk van keurige naar surrealistische sfeer en vloeit krachtig en stralend uit de keeltjes van onder meer Julie Mathevet (Églé), Cyrille Dubois (Azor) en Stéphanie d'Oustrac (Hermiane). Dominique Visse zet Amor als typetje neer en de Prins is in handen van de prima bariton Stéphane Degout.

Het Symfonieorkest van de Munt - uitgedund tot een ensemble van zo'n vijfendertig man - haalt onder de vaardige baton van Patrick Davin even vanzelfsprekend een idyllisch kleurtje als licht ongemak uit de partituur.

Niet groots en meeslepend dus, deze nieuweling van Mernier en de zijnen. Wel fraai gemaakt, met grappige vondsten in de vormgeving, een enkele komische handeling en aardige muzikale wendingen.

Frederike Berntsen

Nog te zien t/m 19/3. Info: www.demunt.be

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden