Wie is uw favoriet voor het EK?

Beeld afp

Voor het kijken naar mooie mannenbenen is het een ideale zomer. Wielrennen, voetbal, atletiek, het kan niet op.

We hebben het met deze drie sporten wel over onvergelijkbare categorieën, maar in hun soort leveren ze wat mij betreft genoeg kijkgenot op. Kuiten, knieën, dijen, bij elk van de sporten ligt het accent ergens anders. Ik heb een lichte voorkeur voor het ranke wielrennersbeen. Vind die van duurlopers te tanig en van voetballers vaak te geprononceerd.

Vriendenteam
Maar ik kijk niet alleen naar voetbal vanwege de benen, maar ook om de spannende verhouding tussen teamspirit en individuele ambitie. Dat maakt elke wedstrijd voor mij al gauw spannend.

Daarom is het leuk dat IJsland en Wales zover gekomen zijn. Niet omdat IJsland debutant is. Niet vanwege de benen van Gareth Bale. Maar omdat deze beide ploegen uitstralen dat je met teamgeest ver kan komen. Een sterspeler is te koop, maar teamgeest niet. De Welshmen noemen zichzelf een 'vriendenteam'. Hun motto: Samen sterker. Bondscoach Coleman hamert hier steeds op. Vooral stralen ze uit dat ze met hun mentaliteit als het ware wat extra spelers op het veld hebben waardoor het voor de tegenstander nog moeilijker wordt om door de linies te breken.

Wacht even, voetbal is toch een teamsport? De Welshmen doen niets bijzonders. Ze zetten alleen hun tegenstanders neer als een stelletje egotrippers.

En dan IJsland. Dat ze de kwartfinales gehaald hebben is zo logisch als wat, zeggen ze zelf. Er zijn maar 100 IJslandse profvoetballers. Die kennen elkaar bijna allemaal. In het team zitten spelers die al als jochies samenspeelden. De teamgeest is van nature ingebakken. Geen spelers met sterallures die doen of ze atleten zijn en individueel moeten winnen. Beter een team met spirit dan een team met een enkele sterspeler.

De vraag van Monic Slingerland
Iedere week stelt Monic Slingerland, chef opinie, een vraag aan de lezers van Trouw.

Beeld Trouw

Finalisten
De supporters hebben een leuk ritueel bedacht, dat we vorige wedstrijd tegen Engeland zagen. Geen oud IJslands gebruik, maar een nieuw dingetje, iets met samen klappen en een oerschreeuw. Teamgeest, inspiratie, geen kracht van sterren, maar van een organisch geheel.

Volgens de vele kenners op radio en tv is het toch altijd Duitsland dat wint. Misschien juist daarom is het ook wel eens leuk als er een andere finalist is. Maar dan niet Portugal, dat nog geen wedstrijd gewonnen heeft met die enorm tegenvallende Ronaldo. Italië? Gastland Frankrijk? België dan, met coach Wilmots die steeds enorme verwijten krijgt dat hij van de Rode Duivels geen eenheid kan maken, terwijl zijn team het best aardig doet. Het lijkt wel alsof Wilmots niet alleen de Belgische voetballers, maar heel België moet verenigen. Een onmogelijke opgave in een land dat al eeuwen door een taal- en cultuurgrens verdeeld is. En hij blijft er rustig en nuchter onder. Zo'n coach gun je een finaleplaats.

Van deze favorieten is er als u dit leest alweer een uitgeschakeld, en dat gaat dit weekend verder. Dat hoeft niet uit te maken voor uw antwoord op mijn vraag.

Wie is uw favoriet voor het EK?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden