Review

Wie is de vrouw wier skelet aan de oever is opgegraven?

Legio zijn de Engelse thrillers die in de Middeleeuwen spelen. De bekendste schrijfster van dit genre, Ellis Peters, is helaas gestorven, maar er is een nieuwe bij gekomen: Sharon Kay Pennan. Haar boek heet 'De boodschapper van de koningin' en die boodschapper is Justin de Quincy, bastaard van een bisschop. Bij toeval is hij getuige van een moord. Met zijn laatste krachten fluistert het slachtoffer hem toe dat hij een brief bij zich draagt voor de de befaamde Eleonara van Aquitanië. Haar zoon, Richard Leeuwenhart, is ter kruistocht getrokken en wordt vermist, zijn broer Jan aast op de troon, de intriges zijn vele. Penman heeft de sfeer van het leven in 1193 goed weten te benaderen, ze voert ons van brave burgerhuizen via bordelen naar het galgenveld, maar haar hoofdpersoon is een beetje flets.

Ook in Nederland wordt over de Middeleeuwen gethrillerd: Renée Vink schrijft over de kringen rond Floris de Vijfde en Marian de Haan over de perikelen in het imaginaire Duynhaeven, waar na een jarenlange vete tussen twee notabele families de vrede is uitgebroken. Maar die is broos: als er enkele moordaanslagen worden gepleegd op schepen Jan Houtepoot dreigt het bestand opgezegd te worden. En wie is de vrouw wier skelet aan de rivieroever is opgegraven? En hoelang zal het duren voor de fles met vergif zijn vernielende werk zal doen? De schout moet het uitzoeken, maar eigenlijk is het zijn schoonzoon Damyaen Roosvelt die de verbanden legt. Best een aardig boekje, alleen heb ik bezwaar tegen de taal: natuurlijk moeten niet te veel archaïsmen worden gebruikt, maar al te eind twintigse-eeuws kan ook niet. Een woord als 'potenrammers' in 1377?

Hetzelfde taalbezwaar geldt voor de boeken van Ashe Stil, die niet in de Middeleeuwen maar in de Gouden Eeuw spelen. Zijn hoofdpersoon is de Amsterdamse waterschout Willem Lootsman. In 'Het onderwaterschip' wordt hij geconfronteerd met een gezonken schip, het boek van een alchemist dat blijkbaar door velen vurig wordt begeerd en een oude moord die nooit is opgelost. Dat lijkt niets met elkaar te maken te hebben, maar in detectives blijken zulke dingen naadloos aan elkaar te passen. Wie van Amsterdam houdt zal zijn boeken met belangstelling lezen, maar ze zijn wel wat oubollig en neuzelig.

Ook van Ashe Stil is 'De laatste Tocht', een verhaal, natuurlijk wederom met de waterschout als held. Nu moet hij een roversbende ontmaskeren die het platteland rond Amsterdam onveilig maakt. De sporen leiden ten slotte naar Terschelling. Hoewel voor een beetje ervaren thrillerlezer de oplossing al op bladzijde dertig zonneklaar is, is het toch een van de betere Ashes; door de gedwongen minieme omvang worden zijn uitweidingen beperkt. Dat komt de vaart ten goede.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden