Wie heeft toch die kleurige sjaal verloren?

Wat eraan voorafging: Corinthia is de weduwe van Charles, die op een dag zomaar verdween. Op oudjaarsdag verzamelt zich een aantal gasten op haar kasteel, onder wie Toppie, het Londense nichtje van Corinthia. Terwijl het aperitief wordt geschonken, meldt Françoise dat er een man rond het huis sluipt.

De zenuwen vonkten nog in hun ogen, hun handen trilden een beetje na en de knieën waren enigszins wankel. Monsieur Claudel en Pierre waren na de waarschuwing van Françoise de salon uitgerend. ,,Ik ga ook mee'', had Toppie gezegd, maar Corinthia had haar met een beheerst gebaar tegengehouden. ,,Geen sprake van. Het klinkt nogal creepy, zo'n onbekende man die om het kasteel zwerft, en je weet wat er met je oom is gebeurd...'' Dat wist ze juist niet precies, maar goed.

Vijf minuten later waren de burgemeester en de Nederlandse wijnregisseur terug. ,,Spoorloos verdwenen'', zei Pierre. ,,Gaston heeft nog mee helpen zoeken, maar niks. Alleen dit.'' Hij hield een kleurige sjaal omhoog. Daarna rook hij er aan. Corinthia had de indruk dat zijn neusvleugels even op en neer gingen, zoals bij een dier. Pierre had een subliem ontwikkeld reukvermogen, wat zijn behandeling van de wijn zeker ten goede kwam.

,,Een onbekende aftershave'', zei Pierre, ,,verder een tipje knoflook en uien, een paar theelepeltjes transpiratie en om het af te maken flink wat gemorste wijn. Een uitstekend bouquet.'' Hij keek verzaligd.

,,Meen je dat?'', vroeg Corinthia.

,,Grapje, een kleine plaisanterie'', zei Pierre, die niet direct bekend stond om zijn breed ontwikkelde gevoel voor humor.

Ze bleven een klein uurtje bij elkaar in de salon zitten en praatten wat over de komst van de Chileense familie over vijf dagen. Dan was het gebeurd met de relatieve afzondering en stilte op het landgoed. Corinthia hoopte dat de Chilenen haar privacy zouden respecteren. Plotseling realiseerde ze zich dat ze niets had gevraagd over de samenstelling van het gezin. Hoe kinderrijk waren Chileense gezinnen? Straks zouden er misschien tien kleine Pedro's en Juanita's over het landgoed dartelen. Ze moest er niet aan denken.

,,En de wijn?'', vroeg Toppie, ,,hoe staat het daarmee?'' Voor een Engelse sprak ze verrassend goed Frans. Zelfs de r rolde redelijk van haar tong. Wat er overbleef aan accent was juist charmant.

Pierre begon een moeizaam betoog, dat er op neerkwam dat het nog alle kanten uit kon met de wijn. Hij had het proces goed onder controle, maar er zaten natuurlijk risico's aan de procedure. Toen ratelde hij iets over de temperatuur en het gistingsproces, de tijd die ervoor stond. ,,Er zijn verschillende parameters die ook nog in wisselwerking staan met elkaar, zodat het eindresultaat moeilijk is te voorspellen, zelfs niet met mijn prognostieke model.''

Het model. Corinthia had er al een paar keer over gesproken met Pierre, zonder tot de essentialia te kunnen doordringen. Eén ding wist ze wel. Als het een succes werd, dan zouden ze stinkend rijk kunnen worden. Als...als... Het leek of Toppie de lijn van haar gedachten had gevolgd. ,,Als het nu een succes wordt, is het dubbel doodzonde dat oom Charles dat niet meer mee heeft kunnen maken'', zei ze.

Er volgde een enigszins ongemakkelijke stilte. ,,Er komt een pastoor voorbij'', merkte Pierre op. De anderen keken hem bevreemd aan. ,,Mijnheer pastoor zou hier nooit langskomen'', zei Baudoin, ,,en al helemaal niet op 31 december, dat is niks voor hem.'' ,,Zoiets zeggen we in Nederland'', verklaarde Pierre, ,,maar dan niet met een pastoor maar met een dominee. Iedereen houdt zijn mond als er een dominee langskomt, want alles wat je zegt, kan tegen je worden gebruikt. Echt tekenend voor de stiekeme cultuur van Nederland.''

,,Stiekem'', herhaalde Corinthia, sournois.'' Pierre was een vertegenwoordiger van deze cultuur. Zijn ouders hadden hem, mogelijk met vooruitziende blik vanwege zijn vinologische carrière, een Franse voornaam gegeven, maar hij bleef een Van Dale, een vertegenwoordiger van het vlakke poldervolk.

Na het diner trok Toppie zich even terug op haar kamer. Het was nu half tien. Rond tien uur zouden er meer feestgangers komen. Ze had er een beetje de smoor over in dat Emilie er niet was. Die studeerde filosofie aan de Sorbonne en was dus waarschijnlijk met het virus van het postmodernisme besmet. Een burgerlijk millenniumfeest zou wel niet in haar levensvisie passen.

Ze strekte zich uit op haar bed, dat kraakte. Zouden er nog aardige mannen komen, een beetje van haar leeftijd? Toen ze arriveerde, had ze een jongeman in de tuin zien werken. Volgens Françoise heette hij Gaston. Ze fluisterde even zijn naam en dacht aan haar krakende bed.

Zuchtend kwam ze overeind. Het was een lange reis geweest. Eerst met de auto naar Dover, toen met de auto op de trein door de kanaaltunnel, en daarna van Calais hiernaartoe. Ze gaapte. Misschien moest ze even een frisse neus halen.

Françoise en een ander meisje liepen met dranken en hapjes naar de grote kamer, waar het feest zich vooral zou afspelen. Een paar muzikanten waren bezig hun instrumenten te stemmen. Er heerste een sfeer van...ja, waarvan vroeg Toppie zich af. Alsof mensen iets verwachtten, iets bijzonders. Zelf geloofde ze niet in dat stomme millenniumgedoe. Het jaar 2000 was een afspraak van mensen onder elkaar en geen natuurverschijnsel, laat staan een religieus verschijnsel.

Corinthia zat nog met de burgemeester, monsieur Baudoin Claudel, in de salon. Ze voerden een druk en zo te zien intiem gesprek. Waarover? Baudoin legde een hand op tantes knie en keek haar indringend aan. Corinthia knikte.

Toppie stond nog op de gang. Ze voelde zich een voyeur en maakte zich uit de voeten voor ze kon worden betrapt. Buiten was het koud en winderig, maar gelukkig wel droog. Zo'n landgoed was fantastisch. Een volgende keer zou ze weer eens in de zomer komen. Scherp herinnerde ze zich eerdere vakanties, toen oom Charles er nog was. Oom Charles, die altijd zulke leuke spelletjes wist, die verhaaltjes voorlas, die je in bed stopte.

Ze liep in de richting van het oude koetshuis. Van Corinthia had ze begrepen dat Pierre daar nu huisde. Het was zijn territorium. Het licht brandde. Ze wilde wel eens weten wat hij daar allemaal uitspookte. Toen ze het koetshuis tot op zo'n twintig meter was genaderd, ging de deur open. Ze stapte half achter een boom. Wie kwam daar naar buiten? Dat leek Gaston wel, de tuinman. Ja, het was hem. Hij draaide zich nog een keer om voor hij wegliep. De deur bleef openstaan.

Toppie twijfelde: hem volgen of het koetshuis binnengaan. Ze hoorde een geluid achter zich van een brekend takje, keek om en zag een schim. Er zat een schreeuw in haar keel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden