Opinie

Wervelend spel rond wraakzucht en verraad

’De Graaf van Monte Cristo’ naar de gelijknamige roman van Alexandre Dumas onder regie van Johan Doesburg door het Nationale Toneel t/m 1-4 in K.S. te Den Haag; tournee t/m 12-5 in serie Topstukken: Arnhem 4/7-4, Utrecht, 11/14-4, Rotterdam 18/21-4, Breda 25/28-4, Amsterdam 2/5-5, Leeuwarden, 9/12-5. Meer informatie, tel: 070-3181444 of www.nationaletoneel.nl

’De Graaf van Monte Cristo’, de kleurrijke roman van Alexandre Dumas (1802-1870) over goed en kwaad. Over de wraak van de man die jarenlang onschuldig gevangenzat en, inmiddels gefortuneerd, verhaal komt halen in de Parijse salons waar de judassen van destijds zich onaantastbaar wanen.

Een meeslepende roman, enorm populair van meet af aan, oorspronkelijk geschreven als krantenfeuilleton, in de vorige eeuw vele malen verfilmd en nu dan, opgenomen in de serie Topstukken van dit seizoen, als eerste grote Nederlandse toneelversie.

Dat moet wel spektakel worden. En dat wordt spektakel. Werkelijk iedereen heeft zich uitgeleefd. Dorien de Jonge heeft er een oogstrelend kostuumstuk van gemaakt, dat sierlijke en schalkse verbindingen legt tussen Dumas' en onze tijd.

Niek Kortekaas heeft met wendbare stellages en afbeeldingen van stoere landschappen of statige interieurs een al even indrukwekkende en tijddoorbrekende ambiance ontworpen. Musicus Harry de Wit zorgt met zijn onorthodoxe instrumentarium en muzikale feeling voor een theatraal klankdecor dat als een extra acteur de sfeer versterkt. Bewerkster Sophie Kassies en regisseur Johan Doesburg hebben het verhaal in een uiterst gewiekste vorm gegoten die, zonder cliffhangers, je behendig van de ene naar de volgende scène sleurt en de dramatische ontwikkeling scherp volgt. Dertien (dankzij De Wits inbreng geen ongeluksgetal) acteurs wervelen als personage en in tal van dubbelrollen over het toneel alsof ze met veel meer zijn. Met zwier en overtuiging. De voorstelling heeft vaart, is vier uur lang onderhoudend. En het mooie is dat hij het zwart-wit-amusement overstijgt. Deze Monte Cristo zet puntige kanttekeningen bij de wraakgevoelens van de hoofdpersoon, die het ultieme genot zoekt in het verderf van zijn vroegere verraders in plaats van in het leven zelf. Alsof hij daarmee zijn grote liefde van toen (terug) kan winnen.

In prachtig tegenspel laten Camilla Siegertsz (de geliefde) en titelrolvertolker Stefan de Walle zien hoe pure, nietsontziende wraakzucht nooit de ware oplossing kan zijn. En hoe langzaam dat tot de graaf doordringt. En deze tenslotte na zijn laatste slachtoffer, maar afgewezen door zijn geliefde, wegloopt in een niets.

Een veelzeggend, intens vereenzaamd slotbeeld van een voorstelling, waarin taferelen op zee, in het gevang of Arabische bordelen een melodramatische schwung krijgen met het verschijnen van een doodgewaande zoon, de zelfmoord van een moordenaresse en het gek worden van een aanklager. Terwijl intussen het hautaine gehuichel van de Parijse beau-monde met listig venijn wordt geportretteerd. Slachtoffer en wreker doen uiteindelijk niet voor elkaar onder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden