Werken aan een betere wereld in de geest van Pete Seeger

Laatst stond Bruce Springsteen met de stokoude folkzanger Pete Seeger (1919) op het podium voor Barack Obama, enkele jaren terug bracht hij een cd uit met Seeger-songs en nam ze mee op tournee, waarvan ook een cd/dvd verscheen. Als het openingsnummer van zijn nieuwe album ’Outlaw Pete’ heet, moet dat wel over Seeger gaan, die zich vanwege zijn steun aan de burgerrechtenbeweging moest verantwoorden alsof hij een outlaw, een vijand van de Amerikaanse maatschappij was.

Maar deze Pete is een echte bandiet, een durfal uit het Wilde Westen met een levensloop waarin mythes de feiten verdringen. Hij loopt nog in luiers als hij al een bank berooft, trouwt een Navajo girl en betert zijn leven, maar levert nog een laatste gevecht met een premiejager. Terwijl strijkers curieus genoeg ’I Was Made For Loving You’ van Kiss lijken te spelen en mondharmonica en klokgelui bij Ennio Morricone vandaan komen, mondt het nummer al snel uit in Western-kitsch zoals je op de markt aantreft, op van die schilderijtjes met een Indiaanse bij een riviertje, een wolf en volle maan.

Geen sterk begin maar ’Working On a Dream’ is geen slecht album. In het titelnummer hangt overigens wel de geest van Seeger. Als Springsteen zingt hoe hij werkend aan een betere wereld met zijn hamer zwaait, komt vanzelf Seegers ’If I Had a Hammer’ om de hoek kijken. Dit geloof in wederopbouw komt nog terug in ’What Love Can Do’, maar echt politiek wordt het niet.

Springsteen is hier een optimistische romanticus, die in ’Surprise, Surprise’ zijn geliefde de kaarsjes laat uitblazen en elders vrouwen ontmoet zo overrompelend als het leven zelf. Die door de sterren (’This Life’) en de tikkende klok (’Kingdom of Days’) weet dat alles vergankelijk is, maar daar nu even lak aan heeft, omdat hij bij zijn ideale vrouw is.

Er schuilt wat humor in de ernst waarmee de tl-buis-romantiek van een verliefde supermarktklant wordt bezongen, met een koortje dat de inpakhulp dramatisch uitroept tot ’Queen of the Supermarket’, waarna eenzame kassabliepjes de muziek binnendringen. Tragisch wordt het bij de circusartieste die samen met Billy het hoge koord, de trapeze, de leeuwen, het vuurspuwen en het messenwerpen verzorgde. Toch een act te veel, want Billy is dood, en de karavaan trekt verder. Springsteen mompelt het zoals niemand anders kan mompelen. ’The Last Carnaval’ zou best eens over organist Dan Federici kunnen gaan. Hij kreeg kanker en de tournee ging verder zonder hem. Hij overleed vorig jaar. De cd is aan hem opgedragen.

De E Street Band klinkt hecht en tuigt minder avontuurlijke nummers vakkundig op. Er zijn de herkenbare rockstampers met scheurende saxofoon en een klokkenspel voor wat glimlicht. Kleine verrassingen zijn er ook: de felle bluesrock van ’Good Eye’ of het aan de Beach Boys herinnerende ’This Life’. Zo laat ’Working On a Dream’ je opgewekt uitzien naar het drie uur durende Pinkpop-optreden dit jaar. (HN)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden