Werk ze, Erik Winter!

Gelukkig staat de inspecteur niet steeds te koken

Aan het eind van 'De laatste winter', de veelzeggende titel van een eerdere Edwardson, belandde inspecteur Erik Winter ooit onderin een zwembad. Het had er alles van weg dat de snobistische jazzliefhebber eindelijk dood was. En dat was maar goed ook, want de abstracte overpeinzingen die de inspecteur uit Göteborg eerst zo origineel maakten, waren in de loop van tien boeken verworden tot routineus gebazel dat enkel afleidde van de plot. Hetzelfde gold voor het geworstel met zijn gezin: een man die nooit kan kiezen, dat gaat vervelen. Al helemaal als zijn vrouw zo sympathiek is en zijn jonge dochters uitkijken naar het moment dat papa thuiskomt. Dat deed Erik Winter trouwens pas na middernacht en vaak ging hij dan nog voor zichzelf een potje staan koken ¿ de recepten werden een steeds uitgebreider en storender onderbreking van het verhaal.

Erik Winters exit stemde iedereen blij. Behalve zijn schepper Åke Edwardson, die met 'Marconi Park' nu alweer het tweede boek na dat 'laatste' uitbrengt. En had hij dat nou maar niet gedaan, zou je zeggen. Maar dat valt mee, want net als zijn voorganger benadert deze twaalfde 'Winter' het niveau van de eerste vijf boeken. Misschien moest Edwardson gewoon even op adem komen. In elk geval krijgt het verhaal geen kans om op routine uit te draaien, want kort na elkaar worden verschillende personen vermoord en bij elk van hen wordt een letter achtergelaten. Erik Winter mag dan nog steeds twijfelen over zijn plaats in het gezin - hij woont nu apart van vrouw en dochters - maar nu is er gewoon werk aan de winkel voor Winter en voor zijn trouwe hulp, rechercheur Bertil Ringmar. De dialogen tussen beide politiemannen zijn weer sterk als vanouds.

En zo verleidt Edwardson de lezer opnieuw en neemt sfeertekening het verhaal steeds verder over. Terwijl de plot rond deze seriemoordenaar met zijn lettertjes toch eigenlijk niet verder komt dan het cliché. Terwijl Edwardson alleen maar nog schaamtelozer alle ingrediënten opsomt die Erik Winter in zijn eenpersoonsmaaltijden mikt. En terwijl de afloop weer ongekend vaag is, de lezer achterlatend met een boel vragen over het privéleven van Erik Winter en over de precieze toedracht van deze zaak. Maar ja, ondertussen is hij wel een paar fijne uren verder en kijkt hij uit naar het volgende boek, ook al weet hij zo goed als zeker dat ook daarin geen definitieve antwoorden zullen komen.

Åke Edwardson: Marconi Park Vertaald uit het Zweeds door Corry van Bree. A.W. Bruna; 320 blz. euro19,95.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden