Wereldreis Hans Visser stokt bij 'Black music' deel twee

Tournee t/m maart. O.a. 30/12 Den Bosch, 1/2 Gorinchem en 2/12 Eindhoven.

Na zeven jaar Flairck, dat hij oprichtte met broer Erik Visser, en zeven jaar begeleiden van onder anderen Harry Sacksioni en Georges Moustaki, formeerde Hans Visser in 1991 de groep Hans Visser & Friends. Het gezelschap maakte, in wisselende akoestische samenstellingen en met Hans Visser zelf als enige constante, muzikale theaterprogramma's waarin steeds een episode van de muziekgeschiedenis centraal stond.

Naast voorstellingen rond de Europese folksong en 'Latin music', waren dat ook twee produkties rond de rijke Amerikaanse muziekhistorie. Die behandelden, zoals het Visser-concept beoogt, ieder een ander aspect daarvan: de meest recente, uit 1994, 'the black music'. Het was een veeg teken dat de titel ervan, 'One night hot music', zich nu ging herhalen en alleen de toevoeging 'part II' kreeg.

Voor het eerst worden er dan ook geen andere muzikale wegen ingeslagen en dit gebrek aan variatie en vernieuwingsdrang breekt de voorstelling op.

Eenzijdigheid

Is het programma al te veel een kopie van het vorige, het kenmerkt zich ook zelf door een te grote eenzijdigheid. Dat is vooral jammer omdat de vier leden van Hans Visser & Friends aantonen rasmuzikanten te zijn. Maar de instrumentale nummers van Hans Visser zijn al ouder, of compositorisch niet interessant en verrassend genoeg. Bovendien kiezen nieuwkomers Serge Metz (sax) en Michel Ritsenpatt (piano) en oudgedienden Wim van Eeuwijk (bas) en Hans Visser (gitaar) steeds voor dezelfde, wat doorzichtige muzikale aanpak, waarbij het haast identieke karakter van de vele saxsolo's uiteindelijk zelfs gaat irriteren.

Teleurstellender is het feit dat Hans Visser er wederom in slaagde Marian Rolle te strikken voor dit programma, maar dat hij haar niet het juiste repertoire heeft aangereikt. In de eerste helft zingt zij een aantal negro-spirituals en dat doet zij zo indrukwekkend mooi, krachtig en expressief, dat ik er kippevel van kreeg en soms tegen mijn tranen moest vechten van ontroering. Het overkwam me ook de vorige keren.

Dat zulke schoonheid zich herhaalt, vind ik niet erg. Maar het Motown-repertoire dat de vorige keer in bescheiden mate aan de orde kwam, domineert nu de hele tweede helft, die verhoudingsgewijs toch al veel te lang is. Hoe goed Marian Rolle klassiekers als 'Please mister Postman', 'My guy' en 'The tracks of my tears' ook zingt en hoe opmerkelijk vaardig de muzikanten haar ook vocaal assisteren, het repertoire is te bekend en gelijksoortig om een uur lang de boventoon te mogen voeren, zeker wanneer je inmiddels hebt bewezen zoveel méér in huis te hebben.

Zo is dit nieuwe programma van Hans Visser & Friends in zijn geheel nog altijd on-Nederlands sterk door zijn grote muzikaliteit. Maar wie de zo verrassende vorige edities zag, constateert nu toch voor het eerst stilstand. Stilstand vind ik in zo'n geval altijd achteruitgang.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden