Recensie

Wereldpremières Opera Forward Festival laten wensen onvervuld

Hillary Clinton en de pers in 'The New Prince'. Beeld Jacques Voort000

Het was een druk weekend voor regisseur Lotte de Beer. Op vrijdag ging haar productie van Mohammed Fairouz' 'The New Prince' in wereldpremière, een middag later gevolgd door haar enscenering van Moritz Eggerts 'Caliban'. 

Het betrof hier twee wereldpremières, door De Nationale Opera geproduceerd voor het Opera Forward Festival.

Opera Forward Festival

The New Prince/Caliban


Ook al duurden beide werken ongeveer even lang, van de twee was 'The New Prince', in de Amsterdamse Stadsschouwburg de belangrijkere. Veel meer zangers, een heus orkest in de bak, grote decors - alles erop en eraan. 'Caliban' van Operafront in het Compagnietheater kon het af met vier zangers, elf musici en een simpel decor. Maar allebei dus in een regie van Lotte de Beer en gedirigeerd door Steven Sloane (oftewel meneer de Beer).

Verheugend om bij beide uitvoeringen zoveel jongeren tegen te komen, die bij beide slotapplauzen jeugdig-joelend van hun enthousiasme blijk gaven. Daarop afgaand zou je kunnen concluderen dat de opera als genre met deze twee nieuwe uitingen ervan stappen voorwaarts heeft gemaakt. Wat betreft keuze en aanpak van onderwerpen mag dat zo zijn, maar op muzikaal gebied waren die stappen vooruit een behoorlijke stap terug.

Misschien is achteruit wel het nieuwe vooruit en is de gemakkelijke, snelle, handige, gelikte en ook clichématige muziek dé manier om opera een populairder imago te bezorgen. Of anders is dat het vaarwel zeggen van het akoestische ideaal wel, want in beide opera's werd elektronisch versterkt gezongen.

Flitsende show

De muziek van de Arabisch-Amerikaanse Fairouz (1985) stroomt uit verschillende vaatjes met een voorkeur voor het entertainmentvat. De ietwat idiote mix van Ives, Bernstein, Mosolov en Broadway werd door De Beer beantwoord met een flitsende show, die bijzonder knap in elkaar stak, vol vaart en humor zat en waarin harde politieke noten werden gekraakt. De naar onze tijd gereisde Machiavelli kreeg het zwaar te verduren.

Maar erg Amerikaans was het allemaal ook. Dat kan misschien niet anders als je de componist en de librettist (David Ignatius, columnist bij The Washington Post) uit dat land haalt. En als je bewust zangers inzet die het Broadway-belting (een keel opzetten) tot in de perfectie beheersen. Het kwam allemaal nogal direct in oor en oog - in your face zoals ze daar zeggen. Wat extra tekstuele gelaagdheid en wat minder muzikale clichés hadden 'The New Prince' goed gedaan. Over de meeste zangers - Joshua Hopkins als Machiavelli en Karin Strobos als Fortuna - niets dan goeds, evenals over het prima Residentie Orkest.

'Caliban', over het monsterachtige personage in Shakespeare's 'The Tempest' dat tegen zijn onderdrukker Prospero in opstand komt, had meer lagen en iets betere muziek. Maar ook hier waren ingewikkelde muzikale structuren ver weg en kabbelde het geheel gemakkelijk voort. Michael Wilmering was overtuigend als Caliban, en wat goed om Alexander Oliver weer eens te zien. Maar ook hier bleven aardig wat wensen onvervuld. Jammer hoor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden