Wereldleed, muziek en zang domineren competitie Venetië

De eerste indruk die de kersverse directeur Alberto Barbera van het 56e 'Mostra Internationale d'Arte Cinematografica' met zijn programmering maakt, is die van een goed getraind jongleur.

Zo werden Amerikaanse sterretjes als Cameron Diaz, Laura Dern en Chloe Sevigny - als variant op 'De drie gratieën' hier inmiddels 'De drie Twiggy's' gedoopt - de afgelopen dagen warm verwelkomd, met een zegevierende John Malkovich in hun midden. In de buiten competitie vertoonde, komisch-kafkaeske filmfantasie 'Being John Malkovich' van de debuterende Engelse regisseur Spike Jonze krijgt het leven van een kantoorklerk annex poppenmaker (John Cusack) een totaal nieuwe dimensie wanneer hij via een gat in de muur in het hoofd van de beroemde Amerikaanse acteur John Malkovich terecht komt. Het levert uiterst vermakelijke taferelen op, zeker wanneer ook twee dames (onder meer een Catweazle-achtige Cameron Diaz) het gat in de muur ontdekken en uiteindelijk ook Malkovich zelf in het gat kruipt, om in een wereld terecht te komen waar iedereen John Malkovich is. Hoe het uiteindelijk is om John Malkovich te zijn? De acteur lacht zijn beroemde verraderlijke lachje, om dan toch toe te geven dat het minder opwindend is dan film doet vermoeden.

Dat directeur Barbera in een ander nevenprogramma de nieuwste film van het Japanse enfant terrible Shin'ya Tsukamoto presenteerde ('Soseiji', een krachtig gestileerde en tevens gruwelijk ontsporende 'l'opera de l'enfer' met de allermooiste en allergruwelijkste openingsbeelden denkbaar) is een eerste bewijs van zijn veelzijdigheid.

De competitie om de Gouden Leeuw zorgde in de eerste dagen voor enige teleurstelling. De jongste deelneemster Barbara Albert (29) situeerde 'Nordrand' in de gelijknamige Weense wijk waar ze opgroeide, waar al het leed van de wereld (incest, abortus, alcoholisme, geweldpleging) geconcentreerd werd en via het verhaal van de Oostenrijkse Jasmin en een aantal emigrantenjongeren ook nog eens aan de oorlog in Joegoslavië werd gekoppeld. Het scenario maakt een overspannen indruk en de clichés (na een abortus horen we het zomerhitje 'All that she wants is another baby') gaan behoorlijk irriteren.

Muziek en zang als ultieme ontsnappingsclausule bleken de eerste dagen van de competitie overigens het toverwoord. Mike Leigh verliet in een hoogst ongewone manoeuvre de rauwe hedendaagse realiteit van films als 'Naked' en 'Secrets and lies' om met 'TopsyTurvy' de frivole geschiedenis van Gilbert & Sullivan vorm te geven, geheel binnenskamers, in een prachtig 19de-eeuws decor en met uitgebreide opvoeringen van de populaire komische opera's van het Britse muscial-duo als leidraad. Dat de film toch dodelijk saai was, kan aan de Italiaanse ondertiteling hebben gelegen, maar het gebrek aan een werkelijke intrige zal een grotere rol hebben gespeeld.

Alleen Jerzy Stuhr, de Pool die in 1996 al opviel in Venetië met 'Historie Milosne', maakte grote indruk met 'A week in the life of a man', het verhaal van een aanklager (een voortreffelijke rol van de regisseur zelf) die in de loop van een week tijd meer verwantschap gaat vertonen met de aangeklaagden dan hij voor mogelijk hield. Stuhr is de eerste echte kandidaat voor de Gouden Leeuw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden