Column

Wennen aan Tommeke zonder zijn fiets

Marijn de VriesBeeld Maartje Geels

Eerlijk is eerlijk: ik lach altijd wat meewarig als de Belgen over Tom Boonen beginnen te praten. Omdat ze niet meer stoppen. En omdat het lijkt alsof het over God zelf gaat. 

Met name de heren Wuyts en De Cauwer, de Vlaamse wielercommentatoren, zijn sterren in het Boonen verheerlijken. Zelfs als de beste man in geen velden of wegen te bekennen is, gaat het hele koerscommentaar over hem.

Maar nu het einde nadert van Boonens bestaan als actief wielerheld, overvalt me naast dat meewarige ook steeds vaker weemoed. In de Ronde van Vlaanderen trof die weemoed me gisteren wel heel erg. Want och, wat zag Tommeke er desolaat uit zonder zijn fiets.

Een renner zonder fiets is altijd wat onbeholpen. De overwinningsfoto van Philippe Gilbert – in een lege straat, met zijn fiets boven het hoofd geheven – mag er dan eentje zijn om ingelijst boven je bed te hangen, het moment kort ervoor en kort erna is een en al onhandigheid. Afremmen, vlak voor de meet. Met een zwaai het been over het zadel. Afstappen, op die wiebelige schoenen. Fiets vast, hoe eigenlijk, nou, zo dan maar. En omhoog dat ding.

Nee, een finishfoto is er wat mij betreft eentje van met de armen ten hemel geheven, schreiend of juichend, wijzend of vuistenzwaaiend over de aankomst rollen. Maar goed, Philippe Gilbert heeft al zoveel gewonnen dat ik ook wel begrijp dat hij zijn plaatjespalmares eens op een andere manier wilde verfraaien.

Eenzaam zonder fiets

Terug naar Boonen. Ineens staat hij daar, op de kasseien van de Taaienberg. De renners uit de achtergrond zijn langs hem gereden. Zijn mechanieker is terug naar de auto om verdorie een twééde reservefiets te halen. Tom Boonen is alleen, alleen tussen de dranghekken, doodeenzaam zonder fiets.

Nog net wat magerder dan anders lijkt hij dit seizoen. Helemaal in dat strakke blauwe snelpak, de rits een beetje open: doorzichtig witte huid, de draad van zijn koersradiootje, de schouders wat gekromd, als trekt zijn lijf niet meteen weer recht eenmaal van de fiets. Het ziet er kwetsbaar uit, híj ziet er kwetsbaar uit, daar waar hij zojuist nog pure kracht uitstraalde.

Mijn hart zakt in mijn buik. Wat gun ik die man toch meer dan een vastgelopen ketting. Dan hier zo mismoedig staan, met machteloze armgebaren en een kopje dat al hangt. Wat gun ik Wuyts en De Cauwer meer, wat gun ik Vlaanderen meer. In hun ‘Hoogmis’ had hun god zelf best meer dan een bijrol mogen spelen. Hij rijdt zijn allerlaatste koersen notabene. Kan het lot hem dan niet een beetje goedgezind zijn?

Ik hoop en vrees volgend weekend: Parijs – Roubaix, Boonens aller- allerlaatste koers. Hij wil er zo vreselijk graag winnen, dat hij eigenlijk alleen maar verliezen kan. Don’t jinx it, ik weet het, dus ik hou van hier nu ook mijn mond. Maar na volgende week zondag, als Boonen renner-af is, zal Vlaanderen toch aan hem moeten wennen zonder fiets. Terwijl Wuyts en De Cauwer onbewust, dat weet ik zeker, in elke koers naar Boonen blijven speuren, ontspant Tom zijn handen, recht zijn rug, steekt zijn schouders fier achteruit. Net zo lang tot niemand het nog door heeft: daar staat een man zonder zijn fiets.

Lees ook: De Ronde van Vlaanderen komt nog te vroeg voor Dylan van Baarle

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden