Recensie

Welsprekende muziek op het Delft Chamber Music Festival

Delft Chamber Music Festival in 2014Beeld Ronald Knapp

Delft Chamber Music Festival
Liza Ferschtman en anderen

Temidden van de vele klassieke zomerfestivals valt het Delft Chamber Music Festival al jaren op door de originele programmering die de artistiek leider, violiste Liza Ferschtman, kiest en de kwaliteit van de musici. Dit jaar staat het festival in het teken van de waarheid. Een paraplubegrip voor allerlei muzikale en historische kwesties, die de kans bieden om bijzondere combinaties van bekend en onbekend werk of van klassiek en modern repertoire te maken.

Nadat afgelopen donderdag Beethoven en Schubert zich gemeten hadden met Steve Reich en John Cage, stond zaterdagmiddag de vraag centraal of instrumentale muziek net zo goed iets uit kon drukken als de stem, die immers het voordeel van de taal heeft. De alt Helena Rasker hield een sterk pleidooi voor de stem met aria's uit Händels opera 'Giulio Cesare in Egito'. Woede, trots, maar vooral verdriet gaf ze prachtig vorm. In twee Rosenkranz-sonates van Biber gaf Ferschtman goed partij op de viool. Soepel en welsprekend speelde ze deze grillige, virtuoze muziek. En ook hier hoorden we verdriet en woede.

Avondprogramma

In het avondprogramma konden we opnieuw de zeggingskracht van muziek meten met taal. Daarin stond het uitbreken van de Russische Revolutie centraal. Van verschillende Russische schrijvers werden ooggetuigenverslagen van deze periode voorgelezen. Daartussen klonken onder meer de 'Visions fugitives', die Sergej Prokofjev in 1915, 1916 en 1917 schreef, in een arrangement voor viool en piano.

Terwijl acteur Thom Hoffman vanachter een vooroorlogse schrijfmachine de schrijver Konstantin Paustovski uitbeeldde en voorlas, werden op een groot scherm foto's en filmbeelden uit 1917 getoond. Demonstraties, redevoeringen, tanks, soldaten, boeren. Paustovski schreef decennia later over 1917, de censuur had hem in de greep. Het was een en al heroïek en succes. Ivan Boenin en Prokofjev schreven veel cynischer over die tijd.

En de 'Visions fugitives'? Deze korte schetsen lijken meer over Prokofjev dan over de revolutie te zeggen. In deze muziek zet hij je steeds op het verkeerde been. Het is grappig en cynisch, serieus en vluchtig. Ferschtman speelde Prokofjev met dezelfde betrokkenheid als Biber. Met pianist Ole Christian Haagenrud vormde ze een volmaakt duo, dat binnen een paar noten de sfeer in een stuk kon laten omslaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden