Review

Wellicht moe van al dat geschrijf

,,But the thrill has gone...'' Dat is helaas het uiteindelijke oordeel dat ik over het laatste bulkboek van Stephen King, 'Wolven van de Calla', moet uitspreken. Of dat komt door het zware auto-ongeluk waarbij hij ook hersenletsel opliep, of dat hij gewoon doodmoe is van al zijn geschrijf, ik zou het niet weten.

Misschien ligt het wel aan mezelf, misschien heb ik me aan hem overeten. Feit is, dat ik vroeger alles wat me mishaagde - zijn oubollige grapjes, zijn kleine-jongetjes-bluf - door de vingers zag en me liet meeslepen door zijn ongebreidelde fantasie. Maar nu heb ik het gevoel dat die ongebreidelde fantasie elke leiding mist, dat die spettert en spat omdat de kok de macht over het vuur is kwijtgeraakt. En ik struikel om de twee pagina's over zijn kinderachtigheden. Ik kan u verzekeren dat je bij zo'n dik boek daar bont en blauw van wordt. Maar goed, na al dat gescheld ben ik tot enige uitleg wel verplicht. In 'Wolven van de Calla' worden Roland 'the gunslinger' en zijn clan te hulp geroepen door burgers van een plaatsje, dat sinds jaar en dag wordt geteisterd door wolven. Zo om de twintig jaar voeren ze een razzia uit: van elke tweeling (en tweelingen zijn in Calla geen uitzondering maar regel) nemen ze er een mee. Later sturen ze stumperds terug: het zijn idioten geworden die lijden aan reuzengroei.

Maar Roland c.s. hebben ook andere potjes op het vuur staan: zo nu en dan maken ze een reis naar New York om te passen op een heel bijzondere roos die bloeit op een vuilnisbelt. Genoeg voor een volgend boek, dat is zeker.

Het boek van King en dat van Gregory Maguire, 'Mirror mirror', behoren allebei tot de fantasy, maar een groter verschil is nauwelijks mogelijk. Maquire laat zijn fantasie niet met alle winden meewaaien, hij polijst elke zin. Zijn fort is het navertellen van sprookjes en in 'Mirror, Mirror' is Sneeuwwitje aan de beurt. Wie kent niet het rijmpje: ,,Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de schoonste in het land?'' Ik heb er eens een parafrase van gemaakt voor de katten: ,,O Loutje, wonderschoon zijt gij, Doch Babe achter de bergen, Babe in het land van de dwergen is duizendmaal schoner dan gij.'' Enfin, soit.

In Maguire's Mirror is de boze stiefmoeder vervangen door Lucrezia Borgia (welzeker, het kind en de geliefde van een paus in hoogst eigen persoon). En ook zij is jaloers. Bianca's vader heeft ze weggestuurd op een 'fool's errand' en haar vileine broer Cesare die tevens haar minnaar is (ze wisten daar van wanten) komt er ook aan te pas. Wie denkt dat Maquire's dwergen de aaibare frutsels zijn, waarop Disney ons tracteert, komt van een koude kermis thuis. Het zijn letterlijk uit steen gehouwen half-mensen, die de gave bezitten telkens van gedaante te veranderen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden