Welkom thuis

En dan is het ineens allemaal voorbij. De grote mascottebeer blies het olympisch vuur bij de sluitingscremonie uit. Toevallig zat ik achter zesvoudig olympiër Kyuk Lee, de veelvuldig wereldkampioen sprint die nooit een olympische medaille wist te halen. Korea is de volgende halte van het olympische circus. Champ, zoals ik hem al jaren noem, zal er dan niet meer bij zijn als atleet. Coach, zoals hij mij altijd noemt, you must come to Korea. Ik moet zeggen dat ik aan het eind van deze Spelen nog zoveel energie voelde, dat ik besefte dat ik dat nog graag zou meemaken.

De dag van gister was die van de terugreis. We vlogen op luchthaven Eelde omdat er in Assen een 'welkom thuis' op het programma stond. De logistiek om al die sporters en volgers te verschepen is indrukwekkend. Het liep allemaal op rolletjes, al werden we nogal lang gestald in een ruimte, waar naar goed Russisch gebruik de kachel op standje sauna stond. Eenmaal in het vliegtuig van onze koninklijke luchtvaartmaatschappij werden de sporters en hun begeleiders keurig gestoeld. Opvallend was dat een aantal reguliere business class-passagiers ruimte maakte en achterin in volgepakte rijen plaatsnam. Het maakte duidelijk dat de sport voor even het belangrijkste was. Na een kort dutje strekten de sporters de benen maar weer eens. Overal werden volop gesprekken gevoerd waarbij duidelijk was dat deze groep naar elkaar toe is gegroeid: de oranjeband. Het succes was daarbij natuurlijk een extra bindende factor.

Voor het vertrek was er wat gedoe met de bagage, waardoor we flinke vertraging opliepen. Wat we toen nog niet wisten, was dat er op dat moment in Assen al mensen op het plein van de huldiging stonden.

Daar waren we nog lang niet. Ik dutte weer even weg. Op mijn koptelefoon die het geluid buitensluit, had ik de rustgevende muziek van Enigma. Langzaam kwamen alle momenten van de Spelen nog een keer voorbij. Het gevoel van onveiligheid waarmee ik was vertrokken, maar dat in de praktijk gelukkig nergens op bleek gebaseerd. De almaar voortdurende successen op de schaatsbaan en de vele huldigen in het Hollandse Huldigingen Huis. Het ruilen van pins, de eetzaal, de recreatiezaal, het hotel buiten het dorp waar ik verbleef en de vele wandelingen langs al die locaties.

Lange, spannende dagen waren het, met soms heerlijk lenteweer. De voldoening dat we eindelijk de beste waren bij de teamachtervolging, het laatste onderdeel met twee keer goud. Ik zat als 'chef rondetijden' op de eretribune tussen de top-bobo's, met als hoogtepunt dat NOC-NSF voorzitter André Bolhuis een kop koffie voor me ging halen.

Met al die herinneringen schoot de reis lekker op. Het was helder, dus de contouren van Groningen waren goed te zien. We landden op Groningen Airport Eelde. Als begroeting spoot de brandweer het vliegtuig nat. Veel mensen stonden voor de ramen. Eenmaal in een bus, reden we binnendoor naar Assen, door een haag van enthousiaste mensen. Duidelijk werd wat er in Nederland is losgemaakt.

Uiteindelijk stonden we dan op het podium, met al die mensen die zo geduldig op ons hadden gewacht. Als popsterren werden de atleten toegejuicht. Het duurde kort, eigenlijk te kort, maar voor ons was het lang genoeg om te voelen dat we iets bijzonders hadden neergezet.

Daar gaan we de komende tijd nog maar eens lekker van genieten.

Geert Kuiper is oud-topschaatser en assistent-coach van de schaatsploeg van TVM. Tijdens de Olympische Winterspelen in Sotsji schreef hij wekelijks een column in Trouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden