Welkom in Gazastad: ruïnes en kraters

Een inwoner van Gazastad aanschouwt de puinhoop na een Israëlisch bombardement. Beeld epa

Voor het eerst sinds deze Gaza-oorlog uitbrak steek ik de grens over. Twee uur tijd is er, zo is te kennen gegeven, om van de wereld waar raketten en mortiergranaten neerkomen over te steken naar de wereld waar zware bommen uit de lucht vallen en grote gapende gaten in de grond slaan. Hamas bemant slechts tussen 12 en 14 uur zijn kant van de grens, uit angst voor de bombardementen.

Nog aan de Israëlische kant begint het al: een luchtalarm bij grensovergang Erez. Een immens gebouw van staal en glas, en ergens daarin een veilige ruimte. De jonge vrouwen zijn hun hokjes van de paspoortcontrole al ontvlucht. De enkele journalist die nog niet doorheeft wat er gaande is wordt met drukke gebaren naar de schuilruimte gedirigeerd.

Een aantal luchtalarmen later, en met wat druk ("Kunt u zich wat haasten, Hamas gooit de grens aan de andere kant zo dicht") komt dan uiteindelijk toch groen licht: stempeltje in het paspoort en de waarschuwing goed op te passen; Israël is vanaf nu niet meer verantwoordelijk voor uw veiligheid.

Plastic stoelen
Een Palestijns echtpaar gaat dezelfde kant op; terug naar de bombardementen. Hun zoontje, veel te klein en kwetsbaar voor een jongen van zeven jaar oud, heeft net in Israël een operatie aan zijn buik ondergaan. Aan zijn shirt plakt wat bloed van de wond eronder. Hij krimpt ineen van de pijn.

Het grenskantoortje van Hamas blijkt niet meer te bestaan. Pas een maand geleden gebouwd, een echt stenen kantoor, dat uitstraalde: Hamas is hier om te blijven, voorgoed. Jarenlang zaten de mannen van Hamas in een container de bagage van de bezoekers te controleren op alcohol, en sinds kort was er zelfs een echte scanner. De restanten daarvan steken uit het puin.

De controlepost zit nu een kilometer verderop, onder een paar bomen. Een paar plastic stoelen en een simpel houten tafeltje. Hoe symbolisch voor de toestand waarin Hamas verzeild is geraakt. De beweging zat al aan de grond voordat deze oorlog begon, niet meer in staat de lonen van de tienduizenden ambtenaren en agenten te betalen. Nu zijn ze door de aanhoudende bombardementen gedwongen ondergronds te gaan.

Ook de zware mannen, met baard en wapen, die altijd de grenspost bemanden, zijn nergens te bekennen. Ze zijn waarschijnlijk ondergedoken. Een paar onschuldig ogende jongens noteren het paspoortnummer op een A4'tje. Zij zijn geen doelwit van Israël.

Autoradio
Rijdend door het noorden van Gazastad duikt de ene na de andere ruïne op: ingestort beton, metersgrote kraters. Vooral hiervandaan worden de raketten op Israël afgevuurd, dus hier vallen veel van de Israëlische bommen. Dit is ook de plek waar het Israëlische leger, met ballonnen, pamfletten heeft uitgestrooid waarin de burgerbevolking wordt gewaarschuwd weg te gaan, en snel.

Het is hier uitgestorven, straat na straat is er geen levende ziel te bekennen. Wie niet is gevlucht, gaat in geen geval naar buiten. Verder naar het zuiden in Gazastad is het nauwelijks levendiger, maar er rijden in elk geval wat auto's rond.

De autoradio is afgestemd op Al-Aksa, de zender van Hamas. Een van de leiders vertelt in een interview dat ze zullen doorgaan met vechten, zolang Israël niet stopt. "We zitten hier in een grote gevangenis, en dat kan de hele wereld nu zien", voegt hij toe. Dan muziek. Strijdliederen die de moed en kracht van Hamas en de Kassam Brigades bejubelen.

De nieuwslezer komt in de uitzending met een melding van een bombardement; een aantal kinderen is gedood. En dan volgen de meldingen elkaar in hoog tempo op. Een bombardement in het westen, drie minuten later een bombardement in Rafah, weer even later een in Khan Joenis. Drie gewonden zijn naar het ziekenhuis gebracht. En dan klinkt weer de muziek.

Bij een school van de UNWRA (de hulporganisatie van de Verenigde Naties voor Palestijnse vluchtelingen) is het ineens druk. Ezels en karren staan voor de poort, binnen wordt een vrachtwagen uitgeladen. Er is een zak eerste levensbehoeften voor elk gezin dat uit het noorden hierheen is gevlucht. Als straks het vasten breekt, hebben ze hier, tussen opgestapelde schoolbanken, en met het geluid van vallende bommen om hen heen, hun iftar.

Vier kinderen gedood
In de Gazastrook zijn gisteren vier Palestijnse kinderen op een strand gedood door een granaat die was afgevuurd door een Israëlisch marineschip. Het zou gaan om vier neven in de leeftijd van 9 tot 11 jaar. Zeven andere mensen raakten gewond. Het Israëlische leger heeft een onderzoek aangekondigd. Sinds begin vorige week zijn meer dan 200 Palestijnen omgekomen door Israëlische aanvallen, vooral burgers. Dinsdag kwam een Israëliër om. Israël liet gisteravond weten een VN-voorstel te aanvaarden voor een tijdelijk staakt-het-vuren om humanitaire redenen, met ingang van vandaag 10 uur.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden