Welke zekerheid kan ik mijn ongeboren baby bieden?

Ik kan me goed voorstellen dat je het een vervelende gedachte vind dat jij je enige dochter geen zekere toekomst kunt beloven nu Donald Trump tot president van de Verenigde Staten is verkozen. Ik zou je het liefste vertellen dat het niet jouw verantwoordelijkheid is om mijn onrust te sussen. Toch doe ik dat niet. Als kind wil je nou eenmaal het liefste dat je ouders je te allen tijde gerust kunnen stellen, ook als je allang volwassen bent.

De laatste tijd word ik overstelpt met geboortekaartjes van vriendinnen en andere leeftijdsgenoten die aan de lopende band baby's lijken te krijgen. Bijna wekelijks ploft er een aankondiging van nieuw leven in mijn brievenbus. Kinderen neem je als vrouw tegenwoordig nou eenmaal tussen je vijfentwintigste en vijfendertigste. Eerlijk gezegd begin ik er zelf ook steeds serieuzer over na te denken, al weet ik niet zeker of ik er echt aan toe ben.

Hoewel ik al maanden hordes flirtende baby's achter me aankrijg wanneer ik in de tram langs kinderwagens loop, zijn er een aantal zaken die me tegenhouden. Ten eerste mijn werk. Als zzp'er moet je de ene na de andere opdracht aannemen om de huur te kunnen betalen en ik droom nog altijd van grote journalistieke projecten in het buitenland. Niet erg handig als je continu aan het kotsen bent door de zwangerschapshormonen of een kleine moet verzorgen.

Daarnaast is er iets dat me nog veel grotere zorgen baart: de veranderende wereld.

Sinds de verkiezingen in Amerika word ik namelijk opgeschrikt door het ene na het andere alarmerende bericht: de aanstelling van de notoire antisemiet Steve Bannon als rechterhand van Trump bijvoorbeeld en het interview op Fox News, waarin een prominente aanhanger van de president-elect het voorstel van registratieplicht voor moslims bejubelde. Hoe verantwoordelijk is het om nu een kind op deze aardbol te zetten? Welke zekerheid kan ik mijn ongeboren baby bieden? Het lijkt me geweldig om voor de eerste keer 'mama' te horen, maar is dat geen al te egoïstisch motief?

Het is gek om te merken hoe de geschiedenis zich herhaalt. Jullie hebben me wel eens verteld dat mama aanvankelijk geen kinderen wilde, omdat ze vond dat de wereld na Auschwitz geen goede plek was om een kind in te laten opgroeien. Bovendien was de Koude Oorlog in de jaren '80 op haar hoogtepunt en wist niemand of 'de bom' uiteindelijk zou vallen. Toen ik oud genoeg was om deze overweging te begrijpen was ik diep beledigd en kostte het heel wat tijd om me duidelijk te maken dat ik in het geheel niet ongewenst was.

Misschien moet ik leren dat ik nou eenmaal niet alles kan controleren. Vorige week liep ik met mijn beste vriendin Eva door het park. Haar 1-jarige zoon Viggo stak zijn kleine armpjes naar me uit en mijn hart smolt van vertedering. Ook Eva weet niet wat de komende jaren zullen brengen, maar wat ze wel weet is dat het haar zoon nooit aan liefde zal ontbreken.

Hoe zou jij het eigenlijk vinden om opa te worden?

Liefs,

Natascha

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden