Wel of niet verhuizen naar omgeving van de kinderen?

null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Beste Beatrijs, Mijn man (84) en ik (82) wonen al 45 jaar in een eigen doorzonwoning in een aangename buurt, waar ook andere generatiegenoten wonen. Vlakbij een winkelcentrum en andere voorzieningen.

Behoudens wat ouderdomskwaaltjes zijn wij nog in goede conditie en kunnen ons nog best redden. Onze twee dochters die zo'n dertien kilometer van ons vandaan wonen, dringen er bij ons op aan om bij hen in de omgeving een flat te huren. Dan hoeven we geen trappen meer te lopen en het is makkelijker met een eventuele rollator.

Ze kunnen ons dan vaker bezoeken en ons bijstaan op onze oude dag. Onze dochters hebben beiden een gezin en we zien hen niet heel veel, al bellen ze wel vaak op. Ze hebben hun eigen besognes.


Mijn man die zich wat afhankelijker opstelt lijkt dit wel een goed idee, maar ik zie er erg tegen op. Een verhuizing is een enorme operatie en we hebben hier eigenlijk alles in de buurt en wonen prettig. Moeten we ons zorgen maken voor de toekomst en verkassen? Ik wil graag de mening van een buitenstaander. Hebt u goede raad?

Moeten we verhuizen?

Beste Moeten we verhuizen?

Mijn mening over verhuizen op uw leeftijd is: doe het niet! U en uw man zijn tachtigers en u hebt het voorlopig nog naar uw zin in uw huidige woonomgeving. U bent gehecht aan uw huis, u zit vlak bij winkels en u zult ook wel kennissen/vrienden in de buurt hebben wonen. Dat lijkt me heel wat aantrekkelijker dan een flatje in een buurt waar u verder niemand kent.

Er is geen reden om dichter bij uw dochters te gaan wonen, want uw dochters wonen al dichtbij, dertien kilometer is niks! U zult uw kinderen niet vaker zien, als u dichterbij gaat wonen. Als u verhuist, moet u afscheid nemen van uw huidige contacten in uw buurt en gaat u zich afhankelijk maken van uw dochters. Waarom zou u dat doen? Op uw leeftijd betekent verhuizen een serieuze ontworteling.

Het zal niet meevallen om nieuwe routines te ontwikkelen, nieuwe contacten te leggen, een nieuw dagelijks leven voor uzelf op te bouwen. Met verhuizing dreigt vereenzaming en de kans bestaat dat u of uw man er een geestelijke klap van krijgt, waardoor de gang naar het graf wordt bespoedigd. Oude mensen die uit hun vertrouwde omgeving worden gehaald lopen een vergroot risico om te overlijden.

Natuurlijk, als u wegens een of andere aandoening niet langer in uw eigen huis kunt blijven wonen, dan zult u eruit moeten, maar nu is dat nog niet aan de orde. Als zich in de toekomst lichamelijke of geestelijke aftakeling aandient waardoor u meer hulp nodig hebt, kan dat om te beginnen georganiseerd worden met thuiszorg en uw dochters zullen ook best wat hand- en spandiensten kunnen verrichten. Mijn advies: blijf lekker zitten waar u zit, u ziet wel waar het schip strandt.

Beste Beatrijs,

Ik werk op een gezellig kantoor.

Hoewel er ruimschoots meer vrouwen dan mannen op onze afdeling werken, presteert één mannelijke collega het om steevast het vrouwentoilet te bezoeken.

Zowel voor een kleine als ook voor een (langdurige) grote boodschap. Toen wij onze verbazing hierover uitspraken, gaf hij als argument: 'Mijn mannelijke collega's zijn viespeuken.' U begrijpt: wij vrouwen willen graag het toilet voor onszelf houden. Hoe kunnen we dit het beste aanpakken zonder de - overigens aardige - collega voor het hoofd te stoten?

Geen mannen gewenst

Beste Geen mannen gewenst,

Uw collega gaat over de schreef door het territorium van de dameswc's binnen te dringen. Een gevoileerd protest van de dames mocht niet baten, want hij gaat er ijskoud mee door. Op zijn aardigheid valt dan toch het een en ander af te dingen - de beste man houdt vooral zijn eigenbelang in het oog. De volgende stap is om de collega wel degelijk voor het hoofd te stoten en u tot uw leidinggevende te wenden, die hem een niet mis te verstaan dienstbevel kan geven om geen voet meer in het damestoilet te zetten.

Beste Beatrijs,

Als studente van 24 heb ik een druk sociaal leven, zij het geen relatie.

Ik krijg van vrienden en familie regelmatig de vraag of ik aan het daten ben, verliefd ben, al een relatie heb et cetera. Zo informeert mijn zwager elke keer als ik hem tegenkom nadrukkelijk naar mijn liefdesleven. Ik vind dat irritant. Hoe kan ik onder dat vragenvuur uitkomen? Ik wil niet gewond reageren en ook niemand afsnauwen.

Kruisverhoor

Beste Kruisverhoor,

Opdringerige vragen kunt u behandelen zoals een stierenvechter die met een rode doek wappert om de koers van de aanstormende stier om te buigen.

U zegt bijvoorbeeld opgewekt: 'Met mij gaat het uitstekend. Vriendjes bij de vleet. Tegen de tijd dat de ware komt bovendrijven, ben jij de eerste die het hoort.' Een andere mogelijkheid is de tegenaanval: 'Ik heb niets bijzonders te melden over mijn liefdesleven. Hoe staat het eigenlijk met dat van jou?' Mocht de tegenpartij zich niet van zijn apropos laten afbrengen en toch doorgaan met vissen, verandert u botweg van gespreksonderwerp ('Nog plannen voor het weekend?') of u draait zich om en loopt weg.

Beste Beatrijs,

Sinds ruim een jaar heb ik (man van 55) een relatie met een aardige vrouw.

We zien elkaar wekelijks. Ook is zij steeds vaker bij mij als ik vrienden of familie ontvang. Laatst kwamen mijn broer en schoonzus op bezoek voor een etentje. Als attentie hadden zij een kandelaar met een kaars meegebracht. Mijn vriendin nam dit cadeautje in ontvangst en nam het mee, toen ze de dag daarna weer naar haar eigen huis ging. Ze beschouwt het als iets wat aan haar persoonlijk is gegeven. Klopt het dat een gastcadeautje altijd aan de vrouw toekomt? Of was het bedoeld voor ons samen of voor mij als gastheer? Voor de goede orde: ik gun haar die kandelaar wel en had hem ook aan haar willen geven.

Voor wie is het cadeau?

Beste Voor wie is het cadeau,

Bij getrouwde of samenwonende mensen is het duidelijk.

De attentie is bedoeld voor het stel samen: de bloemen (of de kandelaar met kaars) worden in de huiskamer neergezet, wijn of chocola kunnen door beiden worden geconsumeerd, een boek door beiden gelezen.

In geval van een lat-relatie is het geschenk dat de gasten meebrengen in de eerste plaats bedoeld voor degene die hen heeft uitgenodigd om de huiselijke sfeer te betreden. Uw vriendin is niet de vrouw des huizes, maar was eveneens als gast, zij het een iets intiemere gast, bij het etentje aanwezig. Uw vriendin had die kandelaar niet mogen confisqueren, want het cadeau was niet voor haar persoonlijk bedoeld, maar voor degene die gastvrijheid verleende, en dat was u, want het was uw huis. Idem dito met bloemen, een fles wijn, een doosje bonbons, een boek of een cd.

Zelfs als uw vriendin meer de rol van gastvrouw dan van gast had gespeeld (bijvoorbeeld doordat zij de hele maaltijd had klaargemaakt), had ze de attentie nog steeds niet op eigen initiatief mogen meenemen naar haar eigen huis, maar moeten afwachten tot u het cadeautje aan haar zou doorspelen.

Hebt u vragen over de omgang met buren, collega's, familie, vrienden en kinderen? Stuur ze naar beste@beatrijs.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden