Weinig nieuws onder de zon

Na een roerige periode gaat Dansgroep Amsterdam verder met alleen Krisztina de Châtel. De nieuwe voorstellingen zijn goed van kwaliteit, maar wel erg 'Dansgroep De Châtel 2'.

'Le(e)f!' en 'Nomade'
Dansgroep Amsterdam, 'Le(e)f'(t/m 16/6) en 'Nomade' (t/m 29/5 elke vrijdagavond om 19.30 en 20.45 uur tijdens tentoonstelling 'Picasso in Parijs' Van Goghmuseum). Voor meer informatie: www.dansgroepamsterdam.nl

Nadat het bestuur van Dansgroep Amsterdam artistiek leider Krisztina de Châtel bij een conflict in het gelijk stelde en mede-artistiek leider Itzik Galili min of meer gedwongen vertrok, is het dansgezelschap terug bij waar het in 2008 uit voortkwam: Dansgroep Krisztina de Châtel (DKC). Ook al is er een intendant aangetrokken (oud-gediende Beppie Blankert) en een 'artistieke raad' aangesteld (enig lid: Krisztina de Châtel), het voelt als terug bij af. De kans is klein dat Itzik Galili snel een (dans)huis zal vinden. En dat is een heel erg groot gemis voor de Nederlandse dans.

Dan kun je in gejammer blijven zwelgen, maar je kunt ook de blik vooruit richten en kijken naar wat er nu wél staat: een dansgezelschap dat steunt op het werk van De Châtel en daarbij interessant werk van een jongere generatie choreografen presenteert.

In het nieuwe programma 'Le(e)f!' is het groepswerk van Adonis Fonidakis choreografisch knap gezet, maar ook een dwaallicht. Hans van Manens adagium 'less is more' is niet bepaald aan de Griekse choreograaf besteed. De woest kolkende beweging, vol hysterisch uitslaande ledematen, gaat in ijltempo. De muziek slingert van opgedreunde zelf-affirmaties ('I am solid within myself') naar een Afrikaans kinderkoortje. Wel mooi is de donkerte waarin de complexiteit van de menselijke ziel ('Psyche' heet dit werk) aan de anonieme informatiemaatschappij wordt gekoppeld. Ten slotte gaan alle dansers op in een geprojecteerd beeld van de ether, een amorfe verzameling bits & bytes.

Choreografenduo Uri Ivgi en Johan Greben verwijdert de psyche juist uit danseres Olga Stetsyuk. Haar lijf verbogen, ledematen uitdagend uitgedraaid, als een mechanisch aangedreven spin die elk moment haar prooi kan bespringen. 'Object' heet deze solo en er is inderdaad weinig menselijks aan, zo los en buigzaam als het lichaam hier is getoond.

De Châtels 'Change' uit 1988 had niet méér haaks op het werk van de 'jonkies' kunnen staan. Het werk oogt even explosief, maar komt tot stilstand in een rigide keurslijf van repeterende, minimale verschuivingen in danspatronen. In het lichtontwerp van Peter Struycken verschieten de dansers steeds van kleur, waardoor een caleidoscoop ontstaat van beweging en kleuren, alsof de dans door een prisma voert.

Met locatie- en cross-over kunstprojecten, zoals de danspresentatie 'Nomade' in het Van Goghmuseum, wil Dansgroep Amsterdam zich in de samenleving nestelen. Dat deed DKC daarvoor op precies dezelfde wijze, dus ook hier is weer eerder sprake van Krisztina-2 dan dat er iets nieuws onder de zon te bespeuren valt.

Erg is dat niet voor de gemiddelde toeschouwer. Binnen de tentoonstelling 'Picasso in Parijs' wekt de in kwaliteit altijd constante De Châtel schilderijen tot leven, met tal van rechtstreekse verwijzingen naar Picasso's blauwe en roze periode, met name zijn saltimbanques-werken. Dus zien we circusartiesten balanceren op een bal, paraderen door een piste, dressuur van een (ijzeren) paard, met clownneus, dan weer zonder. Het is wat obligaat.

Toch voert De Châtel ons uiteindelijk naar wat er áchter de vrolijk reizende circuskaravaan schuilt: de eenzaamheid van de zelfkant, mensen die zich nergens thuis voelen. Dat sluit aan bij de biografie van Picasso zelf, die na zijn blauwe, depressieve periode, in Parijs verwantschap met de rondreizende saltimbanques ervoer.

Picasso's vervreemding komt tot uiting in verwrongen bewegingstableaus waarin toenadering wordt gezocht, maar nooit contact wordt gevonden. De getatoeëerde Dikke Deur verruilt zijn clownsneus voor een kroon en de in roze vodden gehulde circuskaravaan volgt hem zwaarmoedig tot aan de blauwe einder. De mens sjokt voort, bestemming onbekend.

Geen vrolijke opmaat voor de tentoonstelling, wel een passende.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden