Weggaan uit Accumoli? Dat dus nooit

reportage | Accumoli is een spookdorp geworden. Dit was de vierde aardbeving in bijna veertig jaar, en de ergste.

De zon staat hoog aan de blauwe hemel boven de groene Apennijnen en Accumoli ligt er aan het begin van de middag verlaten bij. In het gehucht, in een vallei waar schapen en spierwitte koeien op de berghellingen rondlopen, is het doodstil. Accumoli is dinsdagnacht, door de aardbeving van 6.0 op de schaal van Richter, een spookdorpje geworden. De 350 inwoners mogen hun woningen niet meer in: de meeste huizen hier staan nog wel overeind, maar er zitten scheuren in de muren en de vloeren en de daken zijn verzakt.

De rode geraniums in de bloempotten onder de ramen vloeken met het verdriet waar dit plaatsje in is ondergedompeld. Elf dorpelingen hebben de ramp niet overleefd.

Veel inwoners zijn te vinden op het voetbalveld, aan het einde van een smalle slingerweg omlaag. Op deze veilige plek heeft de Burger Bescherming vijftien blauwe tenten neergezet, met in ieder acht stretchers. De daklozen van Accumoli kunnen hier 's nachts slapen. Nu zitten ze met z'n allen aan houten tafels in een grote witte tent, waar warme pastagerechten en water worden gebracht. De dorpelingen kunnen nog steeds niet geloven dat hun zo rustige leven in dit zo rustige plaatsje voorgoed is veranderd. "Een aardbeving, dat is net zoiets als een ernstige ziekte. Je denkt altijd dat het alleen anderen overkomt, niet jezelf", meent Daniela Taloni (53), die in Accumoli met haar man een kruidenierswinkeltje had.

Op een zware aardbeving hadden Daniela en echtgenoot Pasquale (57) zich dan ook niet voorbereid, ook al weten ze heel goed dat die in dit bergachtige deel van Italië om de zoveel jaar voorkomen. L'Aquila, de stad die in 2009 door een aardschok van 6.3 op de schaal van Richter in puin veranderde en waar 309 inwoners om het leven kwamen, ligt maar vijftig kilometer verderop. "Natuurlijk, we waren altijd wel een beetje bang", vertelt Pasquale. "Maar toen we ons 19de-eeuwse, stenen huis in de jaren zeventig verbouwden, hielden we geen rekening met dat gevaar. Niemand hier deed dat. Er waren ook geen wetten die ons ertoe verplichtten onze huizen aardbevingsbestendig te maken." Bovendien vond iedereen het een geruststellende gedachte dat een kerkje in Accumoli al acht eeuwen ongeschonden was doorgekomen.

Tegenover het echtpaar zit huisschilder Giuseppe Giannelli (55) instemmend te knikken. "Op mijn huis uit de 18de eeuw heb ik in 1970 een dak van gewapend beton gezet. Dat was toen gangbaar. Bij de aardbeving van 1979 bleef mijn huis ook gewoon overeind staan. Tegenwoordig raden ze zo'n dak af en zeggen ze dat je voor hout moet gaan. Maar je kunt toch niet elke tien jaar je huis verbouwen op basis van de nieuwste inzichten qua veiligheid? Ik ben maar een bouwvakker, ik heb daar het geld niet voor."

Ook al beefde de aarde hier angstaanjagend hard in 1979, 1997 en in 2009, geen van deze dorpsbewoners heeft ooit overwogen de streek daarom te verlaten. Daniela: "Hier hebben we ons huis en ons werk. Waar hadden we heen gemoeten?" Haar man: "Mijn grootouders leefden hier. Mijn vader leefde hier. Accumoli is een deel van mij. Hier heb ik mijn wortels." Ook Giuseppe was ondanks het risico op een aardbeving niet weg te branden uit deze omgeving. "Gevaar is er overal. Zekerheid nergens. Ik had naar Zuid-Tirol kunnen verhuizen, ja, daar trilt de aarde nooit, nee. Maar daar was ik dan misschien wel overreden door een auto."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden