Wegenwachter rond zwarte zaterdag: Doet de TomTom het niet meer dan kopen ze maar een kaart.

Vandaag is het zwarte zaterdag, de dag waarop de meeste files op de Franse wegen worden verwacht. Zo’n anderhalf miljoen Nederlanders gaan dit jaar naar Frankrijk op vakantie, honderdduizenden rijden er doorheen op weg naar Spanje of Italië. Zes wegenwachten van de ANWB zitten in Frankrijk om gestrande reizigers weer op weg te helpen.

,,We hebben het er nog over gehad om met het vliegtuig te gaan”, zegt Gertjan Winkelhorst, „maar ja, voor hetzelfde geld waren we dan neergestort.” Teleurgesteld kijkt hij naar zijn donkergrijze Renault Laguna, die hem en zijn gezin van het Gelderse Dinxperlo naar Malaga moest brengen. Ze zijn gestrand in Beaune, midden Frankrijk.

Winkelhorst merkte ter hoogte van Nancy dat het vermogen van de motor begon af te nemen. Honderd kilometer per uur haalden ze niet meer, heuvel op kwamen ze nauwelijks vooruit. De Franse garages hadden voorlopig geen tijd om de auto te repareren. Na vier uur zoeken vond het gezin een hotel. De volgende dag nam Winkelhorst contact op met de ANWB, die een wegenwachter stuurde. Na ruim een uur sleutelen kan de reis naar de Spaanse zon verder. „Je hebt meer aan de ANWB dan aan drie Renault-garages”, glundert Winkelhorst. „Toppertje”, voegt zijn vrouw Teresa er enthousiast aan toe. Wegenwachter Henk van Asselt stapt in zijn bus, steekt een sigaar op en gaat op weg naar de volgende toerist die door zijn auto in de steek is gelaten.

Van Asselt (50), een grote man met een sierlijke hangsnor, werkt 21 jaar bij de wegenwacht en is voor de derde keer in Frankrijk. „Er is veel belangstelling voor om hier te werken”, vertelt hij. „Sommigen zien het als een betaalde vakantie, maar het is ook hard werken hoor. Toch vind ik het schitterend, het is dankbaar werk. En je beleeft elke dag weer wat nieuws. Afgelopen week ben ik nog op een naturistencamping geweest. . .”

Tijdens de zomermaanden zijn twee wegenwachters actief in Italië en zes in Frankrijk: twee in de Dordogne, twee in de Ardéche en Van Asselt en een collega in Bourgondië. De andere wegenwachters verblijven op een camping, Van Asselt bezit een verbouwde watermolen in het dorpje Epinac. Die dient als uitvalsbasis om pechvogels weer de weg op te helpen. „Als wegenwacht in Frankrijk maak je veel kilometers”, zegt Van Asselt tijdens zijn lunchpauze op een terras.

Hij rijdt honderden kilometers per dag, tussen de wijngaarden door van pechgeval naar pechgeval. Drieduizend kilometer in de afgelopen twee weken. Onderweg zwaaien veel toeristen naar hem, verbaasd als ze zijn om in Frankrijk een Hollandse wegenwacht tegen te komen.

Overal waar hij verschijnt, komen Nederlanders met vragen naar hem toe. „Daarom ben ik blij dat ik hier een eigen huisje heb. Daar heb ik tenminste rust. Collega’s die op een camping staan, worden de hele dag aangesproken. Dan ben je nooit echt vrij.” Het huis van Van Asselt is ook uitgiftepunt van vervangende auto’s. Reizigers die niet met hun eigen auto verder kunnen en daartegen verzekerd zijn, kunnen in een andere auto overstappen.

Redouane Rech-Chouk en zijn vrouw Hiba Meliani komen aan het begin van de middag een vervangende auto halen. Hun Citroën Xsara is aan de linkerkant één grote kras, het portier is verwrongen en kan niet meer dicht. Ze waren op weg van Almere naar Valencia, om vandaaruit eventueel door te rijden naar Marokko.

Ter hoogte van Dijon veroorzaakt Hiba een kleine opstopping. Niks aan de hand, tot een auto met vijf Franse mannen naast hen komt rijden, schreeuwend en met opgestoken middelvingers en vuisten. Ze dwingen het paar de vluchtstrook op, komen voor hen rijden en remmen af. De twee kinderen van drie en vijf jaar oud zitten achterin. In paniek rijdt Hiba de weg weer op, waarbij ze een passerende auto met caravan over het hoofd ziet.

„Ik durf eigenlijk niet meer achter het stuur te gaan zitten. Vorig jaar heb ik mijn broer verloren bij een ongeluk”, vertelt Hiba nog altijd zichtbaar aangeslagen. „En nu, met mijn kinderen achterin...” Ze slikt. „De kinderen zeggen dat de dieven onze auto wilden stelen. Ze maken er hun eigen verhaal van, anders kunnen ze het niet begrijpen”, zegt Redouane. „Ik begrijp ook niet dat mensen zo kunnen zijn.”

Van Asselt heeft ondertussen de papieren van de vervangende auto in orde gemaakt. Redouane: „Ik zeur weleens dat we zoveel verzekeringen hebben: allemaal papieren, veel betalen. Maar nu we een keer wat hebben, ben ik er toch heel blij mee. We hebben nog vier weken vakantie en nu kunnen we gewoon verder.” Naar zijn eigen auto kijk hij niet meer om: „Die auto is niet belangrijk, het gaat erom dat mijn vrouw en kinderen in orde zijn.”

Reizigers die in Frankrijk de ANWB bellen, komen terecht bij het steunpunt in Lyon. In de zomermaanden zitten daar 120 medewerkers, voor een groot deel studenten die er een leuke vakantiebaan aan hebben. Vorig weekend kwamen er in totaal 3500 telefoontjes binnen, het record staat op 2500 op één dag. „Zo’n 10 procent daarvan is ruis”, schat woordvoerder Ad Vonk. „Mensen die bijvoorbeeld vragen wat voor weer het is op hun vakantieadres. Sinds iedereen een mobiele telefoon aan boord heeft, bellen ze veel sneller.” Ook komt het veel voor dat mensen bellen met wissewasjes waar de ANWB geen tijd voor heeft: „Reizigers die bellen omdat hun TomTom het niet meer doet, kopen maar een kaart.”

De telefonisten kijken eerst of de vakantiegangers het probleem zelf kunnen verhelpen. Als dat niet het geval is, worden ze naar een garage in de buurt geloodst. De ANWB onderhoudt contact met het garagebedrijf en probeert door middel van ’reparatiebegeleiding’ de auto zo snel en goedkoop mogelijk te laten repareren. Als de auto niet meer kan rijden, regelt de ANWB de sleepdienst naar de garage toe. Slechts een enkeling krijgt bezoek van de wegenwacht. Alleen pechgevallen die in de buurt van de wegenwachters zitten met een niet al te groot defect komen in aanmerking.

Niet iedereen kan weer op weg geholpen worden. Aan het eind van de dag komt Van Asselt bij de familie Baars. Op de terugweg naar Bergen op Zoom schiet de temperatuurmeter helemaal naar rechts, het rood in. Als Van Asselt de dop losdraait, spuit de koelvloeistof anderhalve meter de lucht in. Einde verhaal. „Papa, misschien heb je toch de verkeerde benzine getonken”, merkt zoontje Alejandro van zeven op. „De auto moest overgeven”, grinnikt zijn broertje Stefan (5). Vader en moeder Baars vinden het minder geestig. Hun vakantie eindigt noodgedwongen in een hotelovernachting en een treinreis. Van Asselt deelt nog wat ANWB-ballonnen uit aan de kinderen en vertrekt dan weer. Zijn dag zit er op.

„Drie auto’s gerepareerd, één was niks meer aan te doen. Een score van 75 procent, niet slecht”, vat Van Asselt de dag samen. Hij zit op het terras achter de oude watermolen en kijkt naar de paarden die door het aangrenzende weiland sjokken. Hij drukt zijn sigaar uit en staat dan op. Zijn Franse buurman heeft hem uitgenodigd om nog een glaasje pastis te komen drinken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden