Weet je nog, die Tour van 2016?

Weet je nog toen het zo hard ging, de weg omlaag liep, wind in de rug? De sprintersbenen maalden tot ze tolden, toen de streep daar lag bij Utah Beach. Ineens was Cavendish er weer, duveltje uit doosje, die wielsurfend de overwinning greep. Weet je nog? Ja, ik weet het weer.

Ging die renner in het rood daar niet tegen de grond, zo hard dat zijn fiets in tweeën brak? Hij kon op één been verder. Het andere draaide lamgeslagen met hem mee. Etappes lang. Telkens als de bezemwagen kwam, fietste hij ervoor. Ja, Michael Morkov. Arme ziel. Ik weet het nog.

Weet je nog, die dag in het Centraal Massief? De weg liep op en neer en op en neer, het was zo warm dat de renners druppels achterlieten, plasjes, hele rivieren soms. Een paar kaarten kwamen al op tafel, weet je nog? Contador die verloor er tijd, maar dat kwam door zijn valpartij. Weet je nog?

Was dat niet de dag waarop de fijne Belg Van Avermaet zich in het geel mocht hullen? O ja! De man die nooit wist hoe te winnen, won nu ineens het allermooiste. Hij moest de trui al snel weer afstaan, maar bleef vechten tot het eind. Ik weet het nog.

Of die rit in de Pyreneeën, met de meet in Arcalis. Een plaatsnaam zo poëtisch, maar de werkelijkheid was hard als ijs. Als hagelstenen op blote armen en blote benen. Renners schuilden, van hun fiets af, met een roodgestriemde huid.

Er was één man die niets voelde, die maar draaide met zijn benen, en won met groot gemak. Weet je nog, dat was Tom Dumoulin! Welja, natuurlijk. Hoe kon ik het vergeten. Wat een ritwinst, wat een man. Zo trots, zo ontzettend genieten. Blijdschap die tot tranen roerde, ik weet het nog, wat mooi was dat.

Weet je nog op de Ventoux. Chris Froome, hij rende. Ja. Dat zal ik nooit vergeten. De dunne man, die op zijn fiets soms al zo kwetsbaar lijkt. Zoveel mensen, zoveel schreeuwen, zoveel paniekerigheid om hem heen. Maar eenzaam leek hij daar, zo breekbaar, zo fragiel en niet gegund. Hemel ja, dat was mensonterend, of bijna toch. Ik had met hem te doen.

Maar weet je nog, niet lang daarvoor, hoe hij plots daalde als een pijl uit een boog? Zijn lijf de punt, zijn fiets de staart, hij hing met alles wat hij had over zijn stuur. Neus op het voorwiel en maar harder. Een fietsende krekel, met ellebogen en knieën overal. Hij ging hard. Wat ging het hard. Bloedstollend was het om te zien.

Weet je? Ik herinner me vooral wat Bauke deed. Hij viel aan. Nog nooit vertoond. De Mol viel aan! Niet één, niet twee keer, nee, veel vaker. Ik wist gewoon niet wat ik zag. En daarna, zo heerlijk Gronings, zeggen dat het 'wel aardig' ging. Prachtig, zoveel nuchterheid. Maar wie ze kent, die noorderlingen, weet hoeveel enthousiasme daaruit spreekt. Het ging fantastisch, niet gelogen, en het was geweldig om te zien.

Ja, dat zal ik nooit vergeten. Wat een Tour reed me die man. Tot hij viel. Vreselijk jammer. Maar het echte drama was voor Dumoulin. Kapotte pols, de held van twee ritten, weet je nog hoe dat toen verder ging? Hij huilde tranen, vloekte vloeken en bad dat het niet waar was, niet echt was gebeurd. Goh ja, dat drama, ik weet het nog hoor. Zo ontzettend sneu was dat.

En weet je nog die laatste dag, traditiegetrouw op de Champs-Élysées? Chris Froome, hij won, natuurlijk. Een vertrouwd gezicht boven die gele trui. Zijn hoofd wiegde, als dat van een hondje, zo eentje op de hoedenplank. Ik weet het nog, jazeker. Maar zeg eens. Wie won er ook alweer de sprint...?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden