Wees niet bang om de heiligen van nu te zijn

Bekende en minder bekende Nederlanders kiezen hun

’Als puber was ik wat beschaamd om christen te zijn. Religie was voor niet-gelovigen vooral iets politieks. De beladen discussies over condooms en vrouwen in het priesterambt bepaalden vaak het beeld dat ze van katholieken hadden. Vertelde ik op school dat ik katholiek was, dan sloegen klasgenoten me met kerkpolitiek om de oren. Of ik dan ook vond dat alleen mannen priester mochten worden. Maar waarom zou ik daar iets van vinden? Leven met God, dát was voor mij wat telde. Van die vooroordelen hoor je tegenwoordig bijna niks meer. De kennis van het christendom is nu zo klein dat de kerk een grote onbekende is geworden. Vertel op een feestje dat je christen bent en je krijgt vooral veel vragen. Want wat geloof je dan eigenlijk? En wat betekent dat voor je dagelijks leven? Jongeren, gelovig of niet, vinden kerkpolitiek en dogma’s niet zo interessant. Persoonlijke beleving, daar draait het voor hen om.

Waar je vroeger in de eerste plaats kerklid was, ben je tegenwoordig vooral christen. De media-aandacht voor de Wereldjongerendagen en de landelijke Katholieke Jongerendagen heeft daaraan bijgedragen. Neem al die tv-programma’s waarin jongeren mogen vertellen wat ze beweegt om naar Den Bosch of Sydney af te reizen. Fantastisch! Voor zulke gedrevenheid onder jongeren heb ik me de afgelopen jaren als jongerenwerker van de bisschoppenconferentie nu zo hard ingezet.

Paus Johannes Paulus II heeft die gedrevenheid eens prachtig verwoord. ’Wees niet bang de heiligen voor het nieuwe millennium te zijn’, moedigde hij ons in 1999 aan op de Wereldjongerendagen. Rake woorden. We moeten niet alleen betrokken worden bij de kerk, we mogen er vooral ook trots op zijn. Juist daarom heb ik de afgelopen jaren Nederlandse jongerendagen georganiseerd.

Geloven in je eentje is lastig, weet ik nog uit mijn eigen jeugd. Door telkens gelijkgestemden op te zoeken blijft je geloof fris, raak je steeds weer geïnspireerd. Dat is precies waarmee ik katholieke jongeren heb willen helpen: het samen steeds op zoek gaan naar God. Af en toe een christelijk evenement bezoeken is een mooi begin, maar als je geen groep hebt om op terug te vallen, droogt je geloof snel op.

De katholieke kerk had een bindmiddel nodig. Het jongerenwerk was nog te gefragmenteerd, ontdekte ik toen ik een paar jaar geleden werd aangesteld als jongerenwerker. Jeugdgroepen waren er wel, maar onderlinge samenwerking tussen groepen nog niet. Soms hoorden we van jongeren die op zoek waren naar een groep maar die op internet verdwaalden in een wirwar van websites en clubjes. Zonde, natuurlijk. Met een flink team van vrijwilligers heb ik toen de website JongKatholiek opgezet. Die is inmiddels uitgegroeid tot een online ontmoetingsplek voor het hele land. Nuttig en aangenaam.

Dat ook het Vaticaan vindt dat er hier veel goeds gebeurt, is een mooie stimulans. Vorige week zondag werd ik tijdens een mis in Helvoirt geridderd in de pauselijke Orde van Sint Silvester. Wat een verrassing! Ik geniet nu handige voorrechten, las ik in de begeleidende documenten: ik mag mijn paard laten drinken uit de fonteinen van het Sint-Pietersplein en dan te paard de trappen bestijgen. Kijk, dáár doe je het natuurlijk voor!

De kerk, durf ik nu wel te zeggen, merkt duidelijk dat haar jongeren veranderd zijn. Soms zijn ze zelfs zo betrokken dat hun niet-christelijke ouders ook maar weer eens naar de mis komen. Natuurlijk: sommige jongeren zijn meer betrokken bij hun groep dan bij de mis. Maar wat geeft dat? De nieuwe generatie katholieken gaat eerst aan de slag met zijn persoonlijke geloof en komt dan pas naar de kerk.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden