Weergaloos stelletje

Zo er al leven is in het heelal dan toch op 67P/Churyumov-Gerasimenko, onder vrienden ook wel Churi genoemd. Churi is een komeet, een stuk gasuitblazend gesteente van vier kilometer doorsnee dat samen met ons in ons melkwegstelsel huist, en nu in zijn baan om de zon richting onze ster gaat. Het is miljarden jaren oud, van het begin der tijden.

En op dat stuk stomend en bizar gevormd gesteente (het heeft de vorm van een badeend) dat door de duisternis van ons zonnestelsel kogelt, rust, in de diepe schaduw van een klifwand, een stukje van de mensheid. Een jochie. Als de komeet liefkozend Churi genoemd wordt, dan mag dat landertje, een wasmachine op spillepoten, een jochie worden genoemd.

Het jochie, na zeven maanden diepbevroren winterslaap al bijna dood gewaand, meldde zich dit weekend ineens. Hij 'sprak' 85 seconden met de aarde. Toen ik ervan vernam, moest ik mijn tranen terugdringen. Philae, zo heet het met meetinstrumenten volgepakte landertje officieel, was ontwaakt.

Hoewel de vluchtleiding van de Esa in Darmstadt dit ontwaken voor mogelijk had gehouden, was ook hier de blijdschap groot. Want destijds bij de landing, in november, ging iets op het allerlaatste moment niet goed; weliswaar landde Philae, losgelaten van de ruimtesonde Rosetta, vrijwel exact op de berekende positie, maar maakte toen een onverwachte stuit met die spillepoten van hem, om vervolgens ontraceerbaar ergens in de schaduw van die klifwand te verdwijnen. Die schaduw maakte dat hij zijn zonnepanelen, benodigd voor zijn accu, niet in het zonlicht kon richten. Hij zond, zolang zijn batterijen nog werkten, foutloos testgegevens via Rosetta naar de aarde, tot de vluchtleiding moest vaststellen dat Philae was uitgedoofd. Dat was midden in een aardse nacht, we konden het volgen op onze smartphones. Het voelde als een klein sterven.

De hoop bleef dat Philae's zonnepanelen naarmate Churi dichterbij de zon kwam, weer licht zouden vangen en zie, dat gebeurde. Hij stuurde bij -35 graden en 24 watt in zijn batterij 300 datapakketjes naar de aarde.

Philae is 304 miljoen kilometer bij ons vandaan. Hij krijgt per kometendag drie uur zonlicht. In zijn geheugen liggen nog achtduizend datapakketjes opgeslagen die hij via Rosetta naar de aarde sturen moet, pakketjes met cijferreeksen en codes, Philae's taal, die vertellen over zijn landing, zijn winterslaap, zijn komeet.

En Rosetta cirkelt trouw om Churi heen, in een kosmische paringsdans, nu eens dichterbij, dan weer verder weg, magistrale opnames makend van dat brok poreus gesteente en gas uit de oertijd van ons zonnestelsel, dat naarmate het de zon nadert steeds actiever wordt en ook in de kometennacht gas en stof uitstoot. In augustus bereiken Churi, Rosetta en Philae hun dichtste punt bij de zon voor ze zich weer verder van de ster verwijderen.

En intussen zal het jochie babbelen, en misschien nog eens zijn boortje in het kometenoppervlak boren. Een weergaloos stelletje is het, Philae en Rosetta, in elkaar gezet en bestuurd door het beste dat Europa te bieden heeft, in een unie rijker dan die van de munt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden