Weer lekker incoherent

interview | Indierocker Dan Bejar van Destroyer maakte met het succesvolle 'Kaputt' vier jaar terug per ongeluk een popalbum. Opvolger 'Poison Season' is tot zijn eigen tevredenheid weer ouderwets incoherent.

Dan Bejar leunt nog eens achterover en verzucht dat het hem eerlijk gezegd niets kan schelen wat het publiek vindt. Optreden doet hij puur voor zichzelf. Op het podium gaat hij naar een plek waar hij zijn ogen kan dichtdoen, kan zingen, en simpelweg gelukkig kan zijn. Dat was weleens anders. Vroeger vond de 42-jarige Canadese muzikant optreden werkelijk verschrikkelijk.

Bejar is voorman van indieformatie Destroyer uit Vancouver, die met 'Poison Season' aan haar tiende album toe is. Het is de opvolger van het succesvolle 'Kaputt' uit 2011, waarmee de band na vijftien jaar bij het grote publiek bekend werd. Onder zijn zwarte krullen vallen de grijze haren op in zijn baard. Vanachter zijn donkere zonnebril kijkt hij voortdurend weg, zoekend naar woorden. Hij is niet onvriendelijk, maar wel een verlegen prater. Zacht, precies zoals hij zingt. Die zang is zo'n beetje de enige constante factor in de tien flink uiteenlopende platen die Bejar sinds 1996 met en zonder band heeft uitgebracht.

'Kaputt' betekende een kantelpunt in de carrière van Destroyer. Ook al was het de negende plaat, daarvoor had de band één keer eerder door Europa getourd. Geen succes. In 2005 was 'Your Blues' net uit, een album vol zachte gitaarliedjes ondersteund door een bak midi-apparatuur. "Maar live ging ik op pad met een vierkoppige punkband om wat ruigere bewerkingen van die liedjes te doen. Dat viel niet echt in goede aarde. Zelfs in Berlijn, waar ze toch van dat soort dingen zouden moeten houden, stonden er aanvankelijk krap zestig man in de zaal. Aan het eind van de show waren het er nog zes."

Eén geheel

Hij was verbaasd toen 'Kaputt' was afgemixt, en hij de plaat voor het eerst van voor tot achter beluisterde. "Het was het meest coherente wat ik ooit had opgenomen. Het klonk echt als één geheel. Dat is tegenwoordig het belangrijkste uitgangspunt voor een popalbum." Daarom vonden mensen het mooi, daarom werd het een succes. Zelf ziet Bejar dat niet als bijzonder positief. Onbedoeld had hij popmuziek gemaakt, terwijl hij zichzelf beslist niet ziet als popartiest.

Wel bewijst het zijn stelling dat het in popmuziek tegenwoordig meer om productie draait dan om randzaken als songstructuur, melodie of tekst. "Hou dat soort dingen simpel, laat het gelikt klinken, en je hebt popmuziek", gruwelt hij. "Begrijp me niet verkeerd, ik zie Taylor Swift zeker niet als sinistere kracht. Ik zeg ook niet dat gelikte indiebandjes als Arcade Fire of Vampire Weekend waardevollere muziek maken dan Taylor Swift. Maar ik weet hoe popmuziek functioneert. En ik denk niet dat ik dat heb gedaan met alle acht albums vóór 'Kaputt'. Of met mijn nieuwe album."

Inderdaad, een glad, puntig geheel is 'Poison Season' zeker niet. Het is wijds van opzet en klank, waar strijkarrangementen, hout- en koperblazers de gitaarnummers omlijsten. Er komt salsa voorbij. Disco. Smooth-jazz. Bejar stopte er 'jarenzeventigfilmmuziek' in, zoals hij het zelf noemt. Maar onder de oppervlakte zijn ook pop-akkoorden te vinden, zoals bij single 'Dream Lover' of de effectieve akkoordenopvolging van 'Midnight Meet the Rain'. Bejar wilde van alles met dit album. De coherentie van die vorige plaat is inderdaad ver te zoeken.

En toch... toch werkt 'Poison Season' als één overweldigend geheel. En Bejar kan precies uitleggen hoe hem dat is gelukt. De plaat opent en eindigt met het nummer 'Times Square' - in zachte bewerking, met strijkers. Halverwege komt het nummer terug, juist uptempo, met drumpartijen. "Een beetje straatrock à la Lou Reed. Ik vond beide versies van het nummer te mooi om te schrappen." Om zo het album te omlijsten én in tweeën te delen, werkte bijzonder effectief. Al zegt hij het zelf.

Genieten

Een nieuw album betekent ook een nieuwe tour, eindigend in november op het Le Guess Who-festival in Utrecht. Zin in? "Ik ben niet bepaald een natural road dog. Tot aan plaat nummer vijf gaf ik ook in mijn woonplaats Vancouver nauwelijks optredens. En als ik eens moest spelen was ik zowel 48 uur ervoor als erna niet te genieten. Of stomdronken, of gewoon zo nerveus als wat. Tien jaar lang was ik zo'n soort performer. Maar de laatste jaren - eigenlijk sinds 'Kaputt' - gaat het beter. Inmiddels geniet ik er eigenlijk wel van om op een podium te zingen."

Hij is nu 42. En noemt zichzelf ook een laatbloeier. "Ik ben nog altijd niet ambitieus. Wel wat betreft platen maken, of liedjes schrijven, maar het presentatiegedeelte dat erbij hoort, is altijd een beetje... lastig voor mij. Maar het wordt beter."

'Poison Season' verschijnt volgende week bij Merge/Konkurrent. Destroyer speelt op 21 november op het Le Guess Who-festival in Utrecht.

'Als ik eens moest spelen was ik zowel 48 uur ervoor als erna niet te genieten. Of stomdronken, of gewoon zo nerveus als wat. Nu gaat het beter.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden