Weer een terugkeer naar good old England

De nieuwe serie 'A dance to the music of time' is een aaneenschakeling van onbeduidende gebeurtenissen. Het lijken details, maar als het verhaal vordert blijken ze van belang te zijn. Het wervelt als een dans: een beweging is aanwezig, verdwijnt en komt in een andere vorm weer terug.

De Britse culturele zender Channel 4 zond de serie, naar het werk van Anthony Powell, vorig najaar uit in vier afleveringen van 2 uur. De VPRO zendt de serie vanaf vrijdagavond uit in acht afleveringen van een uur.

'A Dance to the music of time' gaat over de Engelse upperclass en begint in de jaren twintig, toen Engeland nog een wereldmacht was. Dat zijn ingrediënten waar de makers en het publiek wel pap van lusten, gezien de geroemde series als 'Brideshead Revisited' en 'The Jewel in the Crown'.

Dus daar gaan we weer, sprookjesland gaat open. Naïeve Engelse theerozen in bloemetjesjurken, die seksueel vuurwerk blijken te zijn. Mannen met billentikkers en een aardappel in de keel, ouderwetse auto's, landhuizen (altijd zomer), Londense herenhuizen, ballroom dansen, roeiboten, pittoreske straatjes.

Het verhaal is moeilijk te volgen. Het gaat over ruim honderd personages die uiterlijk niet heel veel van elkaar verschillen. Ze zijn geen van allen echt aardig, of aantrekkelijk. De enige die meteen vastzit op het netvlies in Jean Templer (Claire Skinner). Ze heeft rood haar en dat is echt, blijkt in de openingsscène van de serie.

Ze kennen elkaar allemaal. Van school, Eton natuurlijk, of de universiteit, Oxford en Cambridge. Of anders kennen ze elkaar van de Londense feesten. De mannen vormen het middelpunt. Er is één buitenstaander, Kenneth Widmerpool, die overal opduikt. Hij draagt de verkeerde dassen, de verkeerde sokken en hij heeft niet de juiste afkomst. Hij doet zijn uiterste best om toegang te krijgen. Met het klimmen der jaren, het vorderen van de eeuw en de teloorgang van de upperclass stijgt Widmerpools ster. Hij krijgt zijn wraak. Uiteindelijk loopt met het iedereen slecht af; Widmerpool eindigt als bejaarde hippie in een commune.

Het verhaal wordt verteld door Nicholas Jenkins, de alter ego van schrijver Anthony Powell. Net als Jenkins bezocht Powell Eton, studeerde in Oxford, was legerofficier in de oorlog en werd schrijver. Hij trouwde de zus van een studiegenoot, lady Isobell Tolland. Powell was getrouwd met Lady Violet Pakenham.

Kijken naar 'A Dance tot the music of time' kan in lagen. Kenners van het boek begrijpen de zijdelingse verwijzingen naar gebeurtenissen die het script niet hebben gehaald. Wie bovendien de Engelse society kent, kan raden naar sleutelfiguren, al zegt Powell dat er in zijn romancyclus (twaalf delen) geen echte sleutelfiguren voorkomen. Zijn personages vormen een mengelmoes van de upperclass-mensen die hij kent.

Powell werd afgelopen december 92 jaar. Hij is de enige conservatief die op de sympathie kon rekenen van George Orwell, zoals die eens onthulde. Hij kreeg aanvankelijk minder erkenning dan zijn evenknieën Evelyn Waugh en C. P. Snow, eveneeens chroniqueurs van hun klasse en tijd. Toch lag zijn boek, dat hij tussen 1951 en 1974 schreef, al lang op de bureau bij de drama-afdeling van de BBC. Probleem was dat niemand, zelfs Dennis Potter niet, een mogelijkheid zag het te bewerken tot een verfilmbaar script. Het lukte uiteindelijk schrijver Hugh Whitemore, producer Alvin Rakoff en regisseur Christopher Morahan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden