Weegschaal

Trouw-redacteur Anita Lowenhardt wil 20 kilo afvallen. Op deze plaats doet ze de komende tijd elke maandag verslag van haar pogingen dat ideaal te bereiken. Op een afslankinstituut en met een dieet.

Anita Lowenhardt

Vandaag aflevering 2. De eerste behandeling. Ik ben ruim op tijd, met de voorgeschreven drie handdoeken, sportbroek, T-shirt en sokken. Ik moet een wit manteltje aan, waar alleen je hoofd door steekt en dat dus opkruipt als je je armen optilt. Elegant is anders. Aan de vrouwen die de trap afkomen, zie ik hoe idioot je eruitziet in dat ding.

Eerst op de weegschaal. Ik schrik behoorlijk, want m'n weegschaal heb ik een jaar geleden bij het vuilnis gezet. Die terreur moest maar eens afgelopen zijn, vond ik toen. Ik sjouwde het onding de trap af, met een vriendin die me een hart onder de riem probeerde te steken, door het afdanken van de weegschaal te betitelen als 'een feministische daad'. Die twintig kilo die ik kwijt wil, zijn niet overdreven, blijkt nu.

Bloeddruk gemeten, manteltje uit en de ozontank in. Nooit geweten dat dat spul stinkt, maar het schijnt te wennen, want een vrouw naast me is in slaap gevallen. Het is warm, broeierig en ik word wat licht in het hoofd. Als er na een minuut of twintig koude lucht in stroomt, doe ik het ding open. Oei, dat mag niet, zegt een meisje van het instituut. Of ik dat nooit meer wil doen, dat is namelijk hun taak.

In een van de warmtecabines zie ik een kennis liggen. Ook haar vraag ik of het werkt. “Tien kilo eraf”, beaamt ze. Ik vraag niet in hoeveel tijd. Het meisje legt me uit hoe ik het beste de cabine kan inschuiven en gaat schuin voor me liggen om de oefeningen voor te doen. Moeilijk zijn ze niet, maar dat komt wel, dreigt ze, als ik ze binnenkort niet acht maar twintig keer doe. Ik sla een kreetje. M'n linkervoet is tegen het warmte-element aan het voeteneinde gekomen. “O ja, dat was ik vergeten te zeggen”, meldt het meisje nauwelijks schuldbewust.

Voor ik het weet, zit het erop. Boven voor de spiegels zit een jonge vrouw. Zo dik wil ik dus nooit worden. Daar heb ik onelegante instituutsmanteltjes, sokken met brandgaatjes en viesruikende ozon voor over.

Het dieet bespreken ze volgende keer met me, kondigen de instituutsmeisjes aan. Ik maak afspraken voor de hele maand december. Twee keer per week. Makkelijk is dat niet, want in het weekeinde open zijn ze niet, omdat dat 'niet loont', 's ochtends beginnen ze pas om tien uur en 's avonds zijn ze al vóór halfacht dicht. Geef mij zo'n baan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden