Weduwe Dink: Hrants liefde heeft hem zo groot gemaakt

De stoet met honderdduizenden mensen loopt in het centrum van de stad. Een oude vrouw staat huilend langs de kant: „Ik heb er genoeg van. Ik hoop dat die moordenaars in de hel branden.”

Een andere vrouw waarschuwt haar niet te schreeuwen. Zij kan immers het volgende slachtoffer worden. De oude vrouw: „Ja, laten ze mij ook vermoorden. Ik ben niet bang. Ik sta al met een voet in het graf.”

De toepraak van Rakel Dink, weduwe van de vermoorde Hrant Dink, heeft de menigte ontroerd. Ze zei: „De moordenaar was ooit ook een baby. Dat moeten we niet vergeten. Hrant was groot omdat zijn liefde groot was. Met haat kunnen we geen grootse toekomst opbouwen. Mijn geliefde, je verliet ons omdat je je land niet wilde verlaten. We zullen ook naar dat paradijs komen. Alleen liefde heeft toegang tot dat paradijs. Daar zullen we in eeuwigheid met elkaar leven”

Kaan Kurmus houdt de tekst ’We heten allemaal Hrant, we zijn allemaal Armeniërs’ boven zijn hoofd. De twintiger vertelt dat hij zijn levenlang zijn Armeense identiteit geheim heeft gehouden voor iedereen. Dat wil hij niet meer doen. „Mijn vader correspondeerde de laatste tijd met meneer Dink. Die had hem beloofd om te helpen bij het zoeken naar onze familie in Canada. Mijn vader is kapot door deze moord.”

De vader van Kaan, Cengiz Kurmus, volgt de begrafenis thuis in Ankara op de televisie. Aan de andere kant van de telefoonlijn probeert hij enkele woorden uit te brengen. Het lukt hem niet. Hij begint hardop te snikken.

De aanwezigen voelen zich in de steek gelaten door de leiders van het land. Premier Tayyip Erdogan is in Bolu voor een ceremonie ter opening van een tunnel en president Ahmet Necdet Sezer heeft ook geen acte de presence gegeven. „Op de televisie zeggen onze leiders dat de dood van Hrant de twee volkeren moet verzoenen. Maar ze nemen niet eens de moeite om naar de begrafenis te komen”, zegt een jongeman met bril en baard.

Op verzoek van de vrouw van Hrant Dink worden geen leuzen geroepen. Uit respect voor de overledene. Er wordt wel geklapt. De mensen die langs de weg uit hun ramen hangen klappen mee.

„Ze hebben de verkeerde man uitgekozen om te vermoorden. Duizenden Turken lopen met de tekst ’We zijn allemaal Armeniërs’ in hun handen. Ik hoop dat de dood van Dink mensen aan het denken zet. Er moet over het verleden gepraat worden”, zegt een Armeense vrouw.

Een man die de stoet gadeslaat komt erbij staan. Hij zegt: „Er is geen genocide geweest. Zelfs kranten in Armenië benoemen die gebeurtenissen in 1915 niet als genocide.” De vrouw ontvlamt: „Moet ik jou geloven of mijn opa die toen nipt aan de dood is ontsnapt?” De man wordt meegetrokken door een ander. Samen lopen ze een kleine straat in.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden