Wederopstanding op de kasseien

Wonderen bestaan in Parijs-Roubaix, weten Mathew Hayman en Ramon Sinkeldam nu

EDO STURM

Mathew Hayman was eerlijk in zijn conclusie na een tumultueuze Parijs-Roubaix: om de paar jaar baart de klassieker een verrassing. Niet de sterkste, niet de slimste, maar wel de meest uitgekookte renner zegevierde. En misschien ook de fortuinlijkste, erkende de 37-jarige routinier wiens zeges in zijn 17-jarige lange carrière op een hand te tellen zijn.

"Ik was hier eigenlijk om te genieten", zei Hayman zonder een spier te vertrekken. Hij zou knechten voor zijn teamgenoten van Orica GreenEdge. "Maar alles viel op zijn plek vandaag." Hayman was de laatste van een groepje vluchters die al vroeg in de wedstrijd het fortuin opzocht. "Dit is de enige koers op het allerhoogste niveau waar je als aanvaller nog kans maakt. Kijk naar de uitslagen. Kijk naar Johan Vansummeren." De Belg ging in 2011 tot ieders verbazing met de hoofdprijs aan de haal.

Dat Hayman op het middenveld van de wielerbaan van Roubaix de kassei met wat moeite in de lucht stak, vertelde het andere verhaal van de Australiër. Hij had in februari van zijn artsen te horen gekregen dat hij een dikke streep door het voorjaar mocht zetten. De kasseien van de E3 Prijs Harelbeke bleken minder breekbaar dan zijn rechterelleboog.

Op een dergelijk breuk staat minstens een half jaar, was Hayman verzekerd. "Voor mij volstond hun antwoord niet. Hiervoor heb ik niet een volle winter afgezien. Ik heb thuis in de garage op de hometrainer weer teruggenomen wat mij was ontnomen", zei de wegkapitein van Orica.

Het verhaal van Hayman was ook het verhaal van Ramon Sinkeldam, het relaas van de wederopstanding. Al moet je daarbij aantekenen dat de Nederlander in januari de dood in de ogen keek. Vandaar het ongeloof op Sinkeldams gezicht na afloop in Roubaix. Vijftiende en beste Nederlander vandaag? Hij wilde hij er niet aan. "Parijs-Roubaix is een speciale wedstrijd. Om voorop te zitten hoef je niet fysiek de sterkste te zijn." Hij zweeg even. De Noord-Hollander van Giant-Alpecin had op de gladde kasseien van Mons-en-Pévèle niet gemerkt dat achter hem het droomafscheid van de huizenhoge favoriet Fabian Cancellara eindigde in de modder. Alleen wereldkampioen Sagan, twee rijen achter Sinkeldam, kon met een acrobatische sprong de val van Cancellara ontwijken.

Er ontspon zich een status-quo waarbij Sinkeldam en Sagan geen terrein wonnen op Hayman, die voorin gezelschap van Tom Boonen en Sep Vanmarcke had gekregen. De Nederlander zag al snel het hopeloze in van die situatie. "Ik ben niet zo goed dat ik even dat gat dichtrijd. Ik ben heel blij dat ik na zo'n voorjaar met deze benen kan rijden."

Het was niet eens overdrachtelijk bedoeld. Een SUV reed in januari tijdens een trainingstocht in Spanje frontaal in op Sinkeldam en vijf van zijn teamgenoten. Zijn kopman en grootste slachtoffer John Degenkolb sprak zaterdag in De Telegraaf voor het eerst over de gevolgen van het ongeluk. Nog steeds is onzeker of hij daarvan herstelt. De auto reed met 80 kilometer op hen in, de renners reden 45 per uur. Degenkolb: "De straat was veranderd in een slagveld zoals je je dat voorstelt na een zware strijd in een oorlog. We lagen in een gebied van zo'n vijftig tot honderd meter overal verspreid."

Doden vielen er wonderbaarlijk genoeg niet maar Sinkeldam heeft nog dagelijks last van het ongeval, vertelde hij gisteren schoorvoetend. "De oude ben ik nog altijd niet. Je merkt dat je in het peloton angstig bent. Ik kneep vandaag eerder in de remmen dan ik voorheen deed."

Zijn lichaam is het probleem niet. Zijn hoofd wel. Hij krijgt hulp van een therapeut. "Het is maar een klein trauma dat je meemaakt. Maar voldoende voor een beroepsrenner die het juist van kleine details moet hebben om top te presteren. Die gesprekken helpen, zeker."

Parijs-Roubaix is een wonderbaarlijke wedstrijd, weten Hayman en Sinkeldam sinds gisteren. "Hier kun je niet eens van dromen", zei de Australiër. "Vanaf het moment dat ik op de grond lag in Spanje, heb ik hierover gedroomd. "Ok, niet gedroomd", verbeterde Sinkeldam zichzelf, "maar ik ben er wel non-stop mee bezig geweest."

undefined

Tom Boonen put motivatie uit de tweede plaats

De teleurstelling bij Tom Boonens ploegbaas zat verpakt in het ene kleine waterflesje dat Patrick Lefevere met grote kracht op het middenterrein op de grond smeet. Zijn gevloek ging verloren in het gejuich op de wielerbaan van Roubaix. Boonen was zojuist met een minimale fietslengte geklopt door de Australiër Mathew Hayman. De Belg was een vijfde kassei door de neus geboord. Vijf zeges zou een unicum zijn geweest. Hij deelt met zijn landgenoot Roger De Vlaeminck het record van vier zeges in Parijs-Roubaix. Of het er ooit nog van komt? Boonens beste jaren lijken voorbij. De rek is er op zijn 35ste een keertje uit. Al moet gezegd dat zijn inspanning gisteren imposant was. Maar of hij ooit nog zo dichtbij komt? "Ik ga het hem zeker niet vertellen", wilde Lefevere niet aan een afscheid van zijn kopman. Eerder vertelde Boonen dat winnen in Parijs-Roubaix 'de enige reden is waarom hij nog koerst'. Hij negeerde er een chronische hoofdpijn voor, die hij na zijn schedelbreuk vorig jaar opliep. Staat hij volgend jaar opnieuw aan de start in de Hel van het Noorden? Boonen laat de deur op en kier: "Misschien is het voor de motivatie niet zo slecht om tweede te worden."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden