weblog Boekestijn (VVD) / Over Anjers, Dakota’s en losse draadjes

Vandaag mag ik mij om tien uur vervoegen op Schiphol-Oost bij de oude verkeerstoren. Nadat ik de defensiewoordvoerder van het CDA, Raymond Knops, van station Leiden heb opgehaald, zodat wij onderweg kunnen onderhandelen over de AO’s van volgende week, reizen wij samen naar Schiphol-Oost.

Cyntha van Gorp

Naar de politieke pagina

De oude verkeerstoren op Schiphol-Oost wordt geheel weggedrukt door nieuwere, veel hogere gebouwen. Welbeschouwd is zoiets het ergste wat een verkeerstoren kan overkomen. Gelukkig tekent zich in de verte een oude Dakota af die gelukkig wel past bij de oude verkeerstoren.

Een oude Dakota, een echte DC 3? Ja een echte oude Dakota, het meest degelijke vliegtuig van de Douglas Aircraft Company. Zonder dit vliegtuig waren de grote luchtlandingoperaties tijdens de Tweede Wereldoorlog, zoals Market Garden, niet mogelijk geweest. Eind 1935 was het eerste prototype klaar. Voor ruim 160.000 dollar kon men het vliegtuig aanschaffen. Tegenwoordig vliegt het toestel nog steeds in Afrika en Zuid-Amerika. En ik mag vandaag met de veteranen er even in vliegen.

Het ging overigens bijna niet door. De startmotor van de linkermotor deed het niet. De piloot vertelde ons enigszins beteuterd dat het knopje van de startmotor het niet deed en dat hij vanwege de strenge veiligheidsmaatregelen niets anders kon dan ons naar huis sturen. ’Er zit een draadje los’, en daar moesten we het mee doen.

Net op het moment dat ik het vliegtuig wil verlaten, spreekt een monteur de piloot aan. ’We zouden kunnen proberen om met een touwtje de motor aan te zwengelen. Als ie eenmaal draait is er geen probleem meer’. De piloot besluit om de suggestie op te volgen en, ja hoor, binnen een paar minuten slaat de linker motor aan.

Langzaam taxiën wij naar de oudste startbaan van Schiphol. Elegant en met souplesse kiezen wij het luchtruim. Het toestel vliegt zo laag en langzaam dat wij een prachtige blik op het Nederlandse landschap kunnen werpen. Tsjonge, wat wonen mensen in Overveen mooi.

Na de vlucht genieten wij van de lunch. Ondertussen vertellen de veteranen over hun heldendaden met dit toestel in het verleden. Prachtig. Eigenlijk zou elke Nederlander op veteranendag, zaterdag 28 juni, een witte anjer moeten dragen. Mensen die hun leven geriskeerd hebben voor onze vrijheid verdienen ons aller respect.

Ik spreek met twee regisseurs die een toneelstuk hebben gemaakt over de wederwaardigheden van veteranen. De voorstelling gaat in op situaties waarmee veteranen van recente missies van de Nederlandse krijgsmacht te maken krijgen. ’Regenen dat het hier doet’ stelt niet alleen scherpe vragen, maar geeft ook confronterende antwoorden. Het toneelstuk heeft als titel ’Regenen dat het hier doet’. De multimediale voorstelling is geschreven door Barry Hofstede. Hij diende als militair in Bosnië-Herzegovina. De hoofdrol wordt vertolkt door Anke Dorpmanns. Zij is uitgezonden geweest naar Bosnië-Herzegovina en Irak. Beiden kampen met een posttraumatische stressstoornis.

Ik had al van Fred Jansen - zelf veteraan en zo’n gedreven pleitbezorger van de veteranen dat zelfs een dotter operatie hem er niet van weerhoudt om mee te vliegen - gehoord hoe goed dit toneelstuk was, maar de regisseurs overtuigen mij ervan dat dit project ook voor voorzorg van onze militairen die uitgezonden worden en de nazorg van hen die terugkomen een belangrijke functie zou kunnen vervullen. Ik ga maandag tijdens het WGO Defensie een pleidooi houden om deze voorstelling op dvd te zetten zodat iedereen er kennis van kan nemen.

In de middag rijd ik weer naar de Tweede Kamer. Ik ontvang het bericht dat Roland Kortenhorst en Karien van Gennep het parlement gaan verlaten. Van Geel heeft gelijk: wij zullen hun expertise node missen.

In Den Haag debatteer ik met Jos van Gennip op radio 1 over het NCDO. Het belangrijke doch gecompliceerde onderwerp dient in een paar minuten te worden afgeraffeld. Tsja, zo zullen wij nooit de kloof tussen kiezer en gekozenen overbruggen.

In de avond snel ik naar een ’political party’ van de Britse ambassadeur. De fine fleur van onze natie komt hier bijeen. Eindelijk krijg ik de kans om met prof. Lieshout van de WRR over Ontwikkelingssamenwerking te spreken. Zijn rapport komt in de lente van 2009 uit. Ik kan u nu reeds verklappen dat ik er alles aan zal doen om de aanbevelingen van het rapport te vertalen in beleid. Indien dat lukt, zullen nog veel meer organisaties dan het NCDO op hun grondvesten schudden.

In de nacht bereid ik mij voor op een conferentie over de toekomst van ontwikkelingssamenwerking op de Rijksacademie voor Financiën en Economie. Het belooft een interessante dag te worden met de directeur van het FMO, prof. Gunning en Maximá. Ik zal aan de conclusies van dit congres mijn laatste column wijden. Doodmoe stap ik in bed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden