'We zijn helemaal niet van God los. Helemaal niet' 'Natuurlijk speelt in ons succes mee dat we een rariteit zijn' 'Wie ons niet lust, nou die lust ons maar niet'

Hij zegt: “Natuurlijk speelt in ons huidige succes mee dat we een soort rariteit zijn. Daar moet je nuchter in wezen. Waar vind je een zingend duo dat voor de tweede keer een bekering ondergaat? Dat doet het goed in de publiciteit.”

Zij: “Ook al zou je gelijk hebben, wat ik persoonlijk niet denk, dat de Amsterdamse grachtengordel ons alleen ziet als een tijdelijk speeltje dat men na korte tijd weer verveeld opzijgooit, wat dan nog! Daar zit ik niet mee. Echt niet.”

Hij: “Niemand kan voorspellen hoe lang dit nieuwe succes zal duren. Maar we zijn vol vertrouwen. Ik ben niet bang dat we een modegril zijn. We bespelen een enorm breed publiek. Voor elk soort hebben we een aangepast repertoire. We treden ook op tijdens luxe party's van mensen die grote industrieen bezitten. Die gaan gigantisch uit hun dak bij het horen van onze liedjes. Die sleur je echt op de vloer. In zijn hart krijgt ook menig arts en advocaat een enorme kick van ons. Maar ja, het is niet bon ton om dat openlijk toe te geven. Al wordt dat dus tegenwoordig beter.”

Zij: “En wie ons niet lust, nou die lust ons maar niet. Ik word er niet warm of koud van als mensen zeggen dat we 'smartlappen' zingen. Ze doen maar. Ik weet wel beter.”

Hij: “We traden onlangs op in een discotheek vol jongelui. En tijdens ons eerste liedje stak een van die gasten zijn middelvinger op. Maar tien minuten later zag ik hem door de zaal hossen op onze muziek en stak 'ie zijn duim omhoog. Kijk, dan heb ik toch een soort overwinningsgevoel.”

In het Hilversumse viersterrenhotel Lapershoek houden ze hof: Gert en Hermien Timmerman, nog steeds de ongekroonde koning en koningin van het Nederlandse levenslied. Met een totale platenverkoop die in de miljoenen loopt. Al is, na zeventien jaar afwezigheid op de podia, het hermelijn mottig geworden en blijkt de kroon wat kromgetrokken.

De schade wordt overigens snel hersteld. Meedeinend op de grijze golf die thans het vaderlandse discowezen overspoelt en krasse knarren als Jacques Herb ('Manuela'), Trea Dobbs ('Ploem Ploem Jenka'), Anneke Gronloh ('Brandend Zand') en Olga Lowina ('Hoog op de Zwitserse Alpen') in de nadagen van hun carriere aan nieuwe, dubieuze lauweren helpt, lijkt ook het evenmin piepjonge echtpaar (zij 49, hij 57) in rap tempo uit te groeien tot een nationaal cultfenomeen. Op te mogen treden in een van Neerlands meest trendy disco's, Roxy aan het Amsterdamse Singel, en de eer te genieten ten aanschouwe van een miljoenenpubliek te worden afgezeken door Paul de Leeuw himself - dat lijkt in dit tijdperk van Nieuwe Lulligheid de zekerste weg naar artistieke roem.

En dan zijn er nog het boek - Gert en Hermien, het ware verhaal: 'zeer onthullend, soms onthutsend, maar steeds ontwapenend' - dat maandag door een respectabele uitgeverij, Bruna, op de markt wordt gebracht (Gert: “Wie dat wil lezen? Ik denk vriend en vijand”), en een nieuwe cd: Geniet van het leven. Niemand minder dan platengigant Sony zal hem, volgende week dinsdag, pontificaal aan den volke tonen.

Na bijna twee decennia 'in de Heer' te zijn geweest, een reactie op jaren van dolgedraaide tournees, alcohol en drugs, is het duo weer 'back on stage'. De EO en het 'muzikale fruitmand'-circuit van fundamentalistische dominees zijn ingeruild voor disco en houseparty.

Zij, lichtelijk geirriteerd: “We zijn helemaal niet van God los. Helemaal niet. God is voor mij een levende realiteit. Er is in mijn leven nooit een dag geweest dat ik niet in Hem heb geloofd. En dat zal altijd zo blijven. Alleen hebben we in onze kerkperiode ons geloof veel te heftig uitgedragen, het mensen voortdurend opgedrongen.”

Hij: “We zijn te fantiek geweest.”

Zij: “Dat is voorbij. Als we tegenwoordig een cd opnemen of in een disco optreden, zien we dat gewoon als werk.”

Hij: “Op mensen die naar de kerk gaan, kijken we absoluut niet neer, maar zelf gaan we niet meer. We hebben net een preek te veel gehoord. Hermien en ik praten er nog vaak over: hoe is het toch mogelijk dat kerken elkaar zo fel beconcurreren en dat dit met zoveel haat en nijd gepaard gaat? En hoe krijgen dominees het voor elkaar om de hel te beloven als je naar de vrouw van je buurman kijkt, terwijl ze zelf uitgebreid vreemd gaan? Dat stellen we ook in ons boek aan de orde, om de mensen te waarschuwen.”

Zij: “Maar geloven? Jazeker. Wij zijn nou eenmaal types die permanent nadenken over de zin van het leven.”

Hij: “Er is zo weinig liefde in de wereld. Er zijn zo enorm veel eenzame mensen. Daarom wil ik iedereen deze boodschap meegeven: Let een beetje op mekaar. Al die discriminatie, daar zijn Gert en Hermien dus ook radicaal tegen. Op onze nieuwe cd zingen we daar een prachtig mooi liedje over: Of je bruin, geel, blank bent of zwart - ieder mens heeft toch een hart.

Zij: “Zo is het.” En met nadruk: “Dat we een nieuwe kans hebben gekregen beschouw ik ab-so-luut niet als een ingrijpen van de Heer. Het leven van elk mens kent nou eenmaal zijn ups and downs.”

Hij: “Je moet alleen niet bij de pakken neerzitten, niet alles aan de Schepper overlaten. Natuurlijk is het te gek dat wij weer succes hebben, zo'n enorm respons krijgen, ook van jonge mensen. Maar daar moeten we keihard voor werken, hoor. Daar komt echt geen God of geloven aan te pas.”

Zij: “Als ik in de auto stap moet ik wel zelf sturen.”

Hij: “Daar zijn we nu heel nuchter in.”

Voor de bezoeker uit de randstad die zich per taxi door de donkere dreven waagt, lijkt de wereld er op te houden. Maar insiders weten wel beter. Beringe, een kerkdorp ten zuiden van Venlo, heeft de aansluiting bij de beschaving allang gevonden.

De boerenmeiden housen er even geroutineerd met de jongens als in het Amsterdamse. Wat minder camp en tongue in cheek misschien, maar minstens even heavy.

Uitgerekend vanavond, met de kermis in het land, wil het echter niet lukken. Mondjesmaat sijpelt de dorpsjeugd de witte tent binnen die te harer gerieve in het centrum is opgesteld. Wat afstandelijk staat men, het onvermijdelijke pilsje in de hand, toe te kijken hoe de najaarsband Spring zich in het zweet ragt. Zelfs de heavy metalversie van de oude Rolling Stoneskraker 'I can't get no satisfaction' vermag de menigte nauwelijks in beroering brengen.

Dat belooft niet veel goeds voor het muzikale hoofdmenu dat op slag van twaalven zal worden opgediend.

Hij: “Of we niet te oud zijn voor dit werk? Nee hoor. De muziek houdt ons jong. En zolang we de meerderheid van de jongelui nog altijd meekrijgen, is er weinig aan de hand. Die jongens en meiden houden van housemuziek en van Gert en Hermien. Prachtig toch. We hebben onze muziek aangepast aan de smaak van deze tijd: sneller, meer ritme, een minder zoetige presentatie. Maar de teksten liggen in de lijn van de eerdere successen: eenvoudig, zonder veel pretenties.”

Zij: “Ik denk nooit na over de toekomst. Ik zie het wel. Als het niet meer gaat, nou dan gaat het niet meer. Maar momenteel voel ik me jonger dan ooit, heb hardstikke lol in mijn werk. Vroeger hadden Gert en ik alcohol en speed nodig om op te been te blijven. Elke avond optreden, dat doen we niet meer. Daardoor gaat het allemaal erg relaxed, temeer omdat we nu goede, betrouwbare mensen om ons heen hebben.

Ik kan ook eindelijk mezelf zijn. Vroeger moest ik, zowel op de Buhne als later in de kerk, altijd de tweede viool spelen. Dat pik ik niet langer. Ik laat me door niemand, ook niet door Gert, meer op de tweede plaats zetten.''

Hij: “Ja, ik heb gas moeten terugnemen. Vroeger was ik degene die de lead deed, maar nu doen we alles samen. Hermien is duidelijk een concurrent geworden. Het klikt echter heerlijk tussen ons. Er is een moment in ons leven geweest dat we op het punt stonden uit elkaar te gaan. We konden elkaar wel lek schieten. Dat staat ook in ons boek, dat willen wij niet verdoezelen, veel mensen zitten immers met hetzelfde probleem, het kan hen misschien helpen. Want we zijn er samen uitgekomen en nu is de verbondenheid met Hermien het grote wonder in m'n leven.”

Waar de ouders volgen, gaan de kinderen voor. 'SheShe' luidt de artiestennaam van de twee jongste spruiten van het echtpaar Timmerman. Evenals hun pa en ma hebben zij de kerkbanken verruild voor een minder devote levensstijl.

Daarin ging de jongere generatie nog een stap verder dan de oudere door te poseren in het blootblad Playboy, en passant clauzen afgevend als 'zeg nou zelf, wat is er lekkerder dan seks' (Sheila) en 'mannen ophitsen met mijn geile blik, dat is echt een hobby van me' (Sandra).

In Beringe valt elk sexy gelonk in het luchtledige van spottende desinteresse. Zelfs als een gemillimeterde jongeman wordt uitgenodigd het podium te betreden en door de zussen onder het zingen pseudo wulps wordt betast, doet dat de stemming amper stijgen. “Kom op meiden, we gaan de zaak hier even verbouwen”, roept het duo in krampachtig enthousiasme. Geen van de boerendochters verroert een vin. Na een half uur vergeefse stemmingmakerij druipen de zusjes af. “Die moeten het alleen van hun tieten en hun kont hebben”, luidt het oordeel van de zaal. “Wat een shitmuziek!”

Ze zegt fel: “Ik heb van mijn leven niet gezegd, dat ik er trots op ben dan mijn beide dochters voor 'Playboy' hebben geposeerd. Ik heb alleen gesteld dat ik er geen problemen mee had. Volstrekt niet. De foto's waren trouwens erg mooi. Ze hebben ons niet om toestemming gevraagd. Waarom zouden ze? Het zijn volwassen meiden, op wie ik tussen haakjes hardstikke trots ben. We hebben er wel tevoren met elkaar over gepraat. Ze realiseerden zich namelijk heel goed dat eventuele nare reacties vooral op ons zouden terugslaan.”

Hij: “Nee, nee. Het was geen goedkope publiciteitsstunt. Dat hebben onze dochters niet nodig. Die hebben van zichzelf genoeg in huis. De aanbieding van 'Playboy' kwam totaal onverwachts en ze vonden het een leuke uitdaging. That's all. Als het een pornoblad was geweest, en zo'n verzoek hebben ze ook gekregen, dan hadden ze het niet gedaan.”

Zij: “Allicht rook de hoofdredacteur 'business' omdat het om onze dochters ging. Maar is dat nou zo erg? Geen van ons vieren heeft zich misbruikt gevoeld. Waarom zouden we? Wat in het boek staat klopt. Na de fotoreportage met Sandra en Sheila heeft 'Playboy' ook mij gevraagd. Ik heb nee gezegd omdat een deel van ons publiek zoiets niet zou begrijpen. Maar ik was wel gevleid. Het bewijst immers dat ik er nog steeds heel vrouwelijk en attractief uitzie.”

Het moment supreme is aangebroken. De reden waarom de vijfhonderd aanwezigen ieder twaalf gulden vijftig hebben neergeteld. 'En dan nu de knaller van de avond: Gert en Hermien!' Als twee duvels uit een doosje (in EO-kringen zal men het met deze kwalificatie zeker eens zijn) wervelen ze het geimproviseerde podium op. Hij in oker jasje met zwarte pantalon, zij in een glitterend mini-jurkje van dezelfde kleur. En, ere wie ere toekomt, vakmanschap overwint. De apathische zaal komt tot leven, men dringt naar voren. Je ziet mensen denken: 'vind ik dit leuk?' om vervolgens te constateren: 'ja, dit is toch wel gaaf'.

Als het duo de duiven op de Dam tot leven wekt, vormt zich de eerste polonaise. En bij het slotrefrein zingt iedereen mee: 'sjalalalie, sjalalala.' Gert geeft kushandjes, Hermien lacht lokkend.

Tegen de tijd dat de nieuwste kraker 'Geniet van het leven' met daverend geweld over de hossende menigte neerdaalt, gaan zelfs bij mijn wat schamper kijkende buurvrouw de benen van de vloer. Moeder Hermien geeft croonend de laatste postmodernistische levenswijsheid door: “Geen mens kan vertellen hoe of ik moet leven, je leeft op je eigen manier. Gewoon dingen doen, avonturen beleven, genieten, want dat is plezier.” Waarna echtgenoot Gert de gevoelige toets aanbrengt door een ode aan de liefde te brengen.

Daarbij valt op dat het geroutineerde duo nog steeds niet over een overmatig ontwikkeld dansgevoel beschikt. Haar huppelpasjes kunnen er nog meer door, maar zijn schokkende been- en armbewegingen roepen eerder herinneringen op aan het tijdperk van de 'vogeltjesdans' dan aan dat van hard rock, house en heavy metal. Dat valt extra op als de beide dochters weer ten tonele worden gevoerd om samen met paps en mams de houseversie van 'Duiven op de Dam' te doen. Overigens reageert de aanhang maar matig op deze remake.

Hij zegt: “We treden graag op voor jonge mensen. Die zijn eerlijk en oprecht, zeggen precies waar het op staat. Dat ligt ons wel.”

Zij: “Ja, lekker spontaan.”

Hij: “De jeugd wordt overspoeld met Amerikaanse produkties. In de disco is house niet van de lucht. Die ik overigens erg mooi vind.”

Zij: “Nou en of!”

Hij: “Maar daar tussendoor hebben die jongelui toch behoefte aan een soort rustpunt. En dat geven wij hun met ons Nederlands repertoire.”

Zij: “Nou Gert, rustpunt. . ? Het is juist een moment waarop ze zich helemaal kunnen uitleven.”

Hij: “Dat wilde ik net zeggen: dat ze het vaderlandse lied lekker mee kunnen brullen.”

Zij: “Lekker schreeuwen, ja.”

Hij: “En dat zet ik graag neer. Schaam ik me niet voor.”

Na veertig minuten is het uit met de pret. Met de constatering dat hier sprake was van een fan-tas-tisch publiek verdwijnt het kwartet snel achter de coulissen. Een half uur later vertrekt het gezin Timmerman - vader Gert aan het stuur, moeder Hermien achterin - per automobiel naar het verre, van openbaar vervoer verstoken Rossum, bij Oldenzaal, waar het echtpaar een boerderijtje bewoont. Hun publiek keurt hen nauwelijks nog een blik waardig. De hamburgers, het bier, de sate en de toiletten vragen ieders aandacht. Navraag leert dat, ondanks alle gehos, het enthousiasme niet onverdeeld groot is. Zo laat Bram, 20 jaar jong en heao-er, weten dat het allemaal “geen moer” voorstelt. “Ze pretenderen een heel nieuwe start te maken, maar in feite brengen ze alleen maar meer van hetzelfde.” Hij gruwt van de teksten, vindt de muziek weinig origineel en hun presentatie “ronduit” oubollig. “Geef mij maar echte house, in plaats van deze opgewarmde shit.” Marielle, vijftien jaar en mavo-leerlinge, is wat milder: “Die brengen er de sfeer leuk in.” Maar op de vraag of ze een cd van Gert en Hermien zou kopen volgt verontwaardigd gegiechel: “Bende d'r gek.”

Hij: “Het zou niet goed zijn als we elke avond tijdens het terugrijden zouden zeggen: Goh, wat was het weer super.”

Zij: “Dan krijg je het gevoel dat het je komt aangewaaid, dat je er niets voor hoeft te doen. Dat is erg gevaarlijk. Want, weet je, ook wij zijn maar mensen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden