’We zijn even weer mensen’

De dienst in de kerk naast de Koepelgevangenis in Breda. Rechts een bewaakster. (Trouw, Maarten Hartman) Beeld Maarten Hartman
De dienst in de kerk naast de Koepelgevangenis in Breda. Rechts een bewaakster. (Trouw, Maarten Hartman)Beeld Maarten Hartman

De PKN stuurde samen met Amnesty International en nog andere instanties honderdduizend paaskaarten naar gevangenen. De reacties waren geroerd.

Gerrit Post

’Ik voel me weer eventjes mens”, zegt Jimmy. Zaterdag kreeg hij een van de honderdduizend paaskaarten die de gemeenteleden van de Protestantse Kerk in Nederland verstuurden naar gevangenen.

Hij zit bijna een jaar vast, vertelt Jimmy in de koepelgevangenis in Breda. „Mijn wereld stond op mijn kop toen ik binnenkwam. Ik werd een nummer. Iedereen veroordeelde me en ik voelde me niet gewenst. Hier gaat het de hele dag over het zedendelict dat ik pleegde. De vrijwilligers, de pastor en de kaarten halen mij daar even uit. De hele tafel lag hier vol. Dat bewijst voor mij dat er nog mensen zijn die in me geloven. Die zeggen: je hebt een fout gemaakt, je moet boeten, maar daarna kan je weer verder.’’

De gedetineerden krijgen twee kaarten. Een voor henzelf en een blanco om zelf te versturen. Nederlanders die in het buitenland vastzitten en mensen die gevangen zijn om politieke of religieuze overtuigingen, krijgen een enkele kaart. De PKN organiseert de paasgroetenactie samen met Amnesty International, het Justitiepastoraat, uitgeverij het Boekencentrum en Epafras, die Nederlandse gevangenen in het buitenland ondersteunt.

In Breda worden de kaarten aangeboden tijdens een kerkdienst. Ze liggen voor in de kerk op een hoog houten blok. Een paar kaarsen staan er omheen en een klein kruis steekt omhoog. Zo’n veertig gedetineerden en wat gasten zijn aanwezig. Een tienkoppig koor zingt meerstemmig het lied ‘Bless the Lord’ – prijs de Heer. Het geluid ontmoet het donkerbruine houten dak dat mooi afsteekt tegen de witte wanden. Gevangenen lopen naar voren om kaarsjes aan te steken in rode glazen houdertjes.

Gevangenispredikant Marjanke van der Horst leest uit de bijbel. Over Jezus, die op een ezeltje Jeruzalem binnenrijdt. „Ik hoop dat jullie blijven denken aan God die ons kent. Onze goede en slechte kant. Hij weet, accepteert, en vergeeft. En ik hoop dat het jullie inspireert tot een trouw leven. Misschien moet je nog door een donker dal, maar onthoud: God is trouw.” Amen, roepen de gevangenen de predikant na.

Kunstenares en pastor van de gevangenis in Utrecht, Folly Hemrica, loopt naar voren om het ontwerp van de kaarten toe te lichten. Zij tekende samen met twaalf gevangenen huisjes op de binnenkant van halve eierschalen, op het thema ‘stad van vrede’. Foto’s daarvan staan op de kaarten. Hemrica: „Tijdens het maken praatten we over wat een vredestad betekent voor hen. Zelf hebben ze lang niet altijd vrede gekend en ook niet gebracht.”

Vice-preses van de generale synode van de PKN, Arenda Haasnoot, overhandigt vervolgens de kaarten aan een van de gevangenen. Die neemt ze graag in ontvangst: „Ik ben blij dat er mensen van buiten de gevangenis zijn, die aan ons denken. Bedankt.” Pastoor Hemrica fluistert dat gevangenen dit het belangrijkst vinden.

Ricardo zit voor witwassing en mag na afloop samen met Jimmy met de pers praten. Beiden zijn christen. Ricardo is dankbaar voor de kaarten en vindt het belangrijk om er ook zelf een te sturen: „Bij God is het leven goed. Door de kaart denken ze daar dan even over na.”

De namen van de gedetineerden zijn gefingeerd.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden