Klein Verslag

We zeilen in dit land door bedrieglijke stilte, het grote lijden is elders

In het Teylers museum Beeld Wim Boevin000

De dagen lengen, temperaturen reiken al naar zomerse waarden, alleen houden de nachten de herinnering aan de winter in stand. 

Bijna woestijnklimaat; ik lees de laatste tijd een en ander over Noord- en Centraal-Australië, en kom er beschrijvingen tegen van zinderende hitte overdag en vrieskoude nachten. Tanami Desert, Great Victoria Desert, Simpson Desert, Nullabor.

Nu ja, wij hebben de Soesterduinen.

We zeilen in dit land door bedriegelijk stille, kalme tijden, oorlogen zijn ver en rommelig. Een supermacht lost een salvo, verwoest wat lege loodsen en zwijgt dan weer.

Het grote lijden is elders.

Onze opwindingen zijn winderigheden, een zanger die zichzelf via verzonnen fans op internet promoot, gut oh gut, een eeuwige rechtszaak tegen een onderwereldfiguur, een ingezonden brief over het ongewenste oplaten van ballonnen bij feestelijkheden.

Onze steden vullen zich met burgertenten. Een club uit Eindhoven wordt kampioen, de radio speelt het mooie lied van Guus over een streek waar 's nachts het licht nog brandt.

De paus hield een huilend Romeins jongetje, Emanuele, tegen zich aan, wiens vader pas was overleden. Het wilde weten of zijn papa in de hemel was. Het was roerend, dat kind bij die kinderloze man, die kon zeggen dat alleen God bepaalt wie in de hemel komt, maar dat die God wel een echt vaderhart had.

Annie, de buurvrouw, kwam bedanken voor het stukje dat ik schreef, over de dood van haar hondje. Ze las het en herlas het. En nu ging ze het voorlezen aan haar schoonzuster, die bijna blind was. Dat zou haar nog zwaar vallen, dacht ze. Ja, zei ik, woorden schrijven of lezen of woorden uitspreken, dat is nog een groot verschil.

We gingen 'Ladybird' zien in een drukke bioscoop, de explicatrice was lang aan het woord, je kon horen dat ze er zelf vol van was.

Een meisje van zeventien wil haar provinciestad en het ouderlijk huis verlaten, het grote leven ontdekken, en de liefde. En voelt dan hoe groots dat was, die provincie, dat thuis.

Er streken vingers langs ogen.

Ik liep met Jet door Teylers in Haarlem. Ze had er een tentoonstelling ingericht over monsterdieren.

Hij was goed bezocht, kreeg lovende kritieken. Het moest om dieren gaan, waarvan mensen echt hebben gedacht dat ze bestonden, zei ze.

De eenhoorn, Loch Ness, de Yeti.

Graag had ze de opgezette Yeti willen laten zien die in het Bergmuseum staat in Sulden, Italië. Het museum van de grote bergbeklimmer Reinhold Messner, zelf al bijna een legende. Maar dat was te gecompliceerd. Nu keken we naar een levensgrote foto van het dier. Een beer met een vervormde kop.

Jet vertelde honderduit.

In Haarlem scheen de zon.

In de steden liepen de terrassen vol.

Tegen de Zuiderkerk in Amsterdam vond ik een tafeltje, toeristen stroomden voorbij, om hun monden de giechel van de Wallen. Een jonge vrouw kwam achter haar raam vandaan en riep bozig: 'No pictures, you faggot.'

Ik liep bij het antiquariaat van Kok naar boven. Naar de landenrubriek. Hoge, propvolle stellingkasten. Ik vond niet wat ik zocht. Wel andere vondsten zoals: Die Insektennahrung (dieet) der australischen Ureinwohner. Wordt vervolgd.

Het antiquariaat van Kok . Beeld Wim Boevin000

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier eerdere afleveringen van zijn Klein Verslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden