Klein Verslag

We voelden het ronken van een spitfire. Britse glorie. En toen kwam de klap.

In Manchester zijn overal tekenen van medeleven. Beeld Wim Boevin000

Trouwcolumnist Wim Boevink had zich zijn verblijf in Manchester anders voorgesteld. Met zijn goede vriend Tony bezocht hij de stad om herinneringen op te halen. En toen kwam de klap.  

Tony is een goede vriend, mijn metgezel op deze reis door een deel van Engeland. We kennen elkaar sinds mijn correspondentschap in Berlijn, begin jaren negentig.

Tony werkte er al decennia als correspondent, eerst voor de BBC en later voor intussen opgeheven kranten als The European en The Independent, een mooie Britse kwaliteitskrant aanvankelijk, in 1986 opgericht door journalisten die zich onafhankelijk wilden maken van tycoon Rupert Murdoch.

We trokken veel samen op, Tony en ik. Tony ging hielklakkend door de straten van Berlijn en kon geweldig Duitse nazi-officieren imiteren, met die onnavolgbare Britse humor. "Zum Befehl, Herr Obergruppenführer!" En uit 'Fawlty Towers': "Don't mention the war!" De Britse boulevardkranten, zei hij, waren eigenlijk alleen geïnteresseerd in nazi-verhalen. We maakten gezamenlijke reizen naar Peenemünde, lanceerplaats van de V1, en naar Colditz, het slot waar Britse officieren krijgsgevangen werden gehouden. "Jawohl, mein Führer!" met twee vingers horizontaal onder de neus. Tony stikte van de lach. Hij ging niet meer weg uit Berlijn.

De laatste keer dat ik Tony zag, in februari van dit jaar, was hij al zonder vaste broodheer. The Independent bestond alleen nog maar online, en was nog geen schim meer van de krant die het ooit was.

Tekst loopt door onder afbeelding

Een spitfire in het Battle of Britain museum Beeld Wim Boevin000

Voor Manchester

We aten in een Indiaas restaurant in Berlijn en spraken over de Brexit. Hij was daarover nog steeds in shock, zei hij. Net als veel van zijn Engelse vrienden in Londen. De uitslag van het referendum in de zomer van 2016 had ze compleet overvallen. "En lees je de Daily Mail, met hun pro-Brexit propaganda? Het is net Der Stürmer." Hij was echt ontdaan. Overwoog de Duitse nationaliteit aan te vragen en zijn spaargeld in Londen (hij verkocht in de jaren negentig zijn appartement in de Londense wijk Islington) over te hevelen naar Berlijn.

Met verbijstering las hij berichten over toenemend racisme en vijandigheden naar immigranten. "Misschien moeten we eens in dat land van jou gaan kijken", opperde ik.

En zo landden we deze week op Luton. "Dan kunnen we meteen naar het Battle of Britain-museum in Duxford", zei hij. Daar ligt een airstrip die cruciaal was bij de beroemde Slag om Engeland in de luchtoorlog tegen Hitlers Luftwaffe, in de tweede helft van 1940. Daar moest onze rondrit dus beginnen, bij de gloriemoment in de Britse geschiedenis, bij die gewonnen luchtslag die Hitlers invasie verhinderde. Houd het continent buiten de deur; het is oud sentiment. Of zoals het boulevardblad The Sun eind maart triomfantelijk kopte na Theresa May's verzoek om Artikel 50, dat de uittreding uit de EU regelt, in werking te stellen: 'Dover and out!'

Dus bevonden we ons maandagmiddag, voor de avond van Manchester, tussen oude hangars in Duxford en waren toevallig getuige van een oefenvlucht met een oude Spitfire, een van de parels van de RAF. We snoven zijn benzinegeur, voelden zijn diepe ronken. Hij buitelde door de lucht, ongelooflijk wendbaar. Een eenzame toeschouwer juichte toen hij laag over kwam.

Britse glorie. Later die avond kwam het nieuws uit Manchester. De klap.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden