We moeten tellen wat er is aan zegeningetjes

Op weg naar de ruimte voor de persconferentie liep ik, na Zweden-Nederland, langs de interviewstudio van de NOS. De deur stond open. Omdat ik er Danny Blind zag staan, wachtend op zijn beurt, stapte ik even naar binnen. Ik gaf hem een hand en feliciteerde hem.

"Gefeliciteerd? Gefeliciteerd? We hadden moeten winnen!" De bondscoach mopperde over het afgekeurde doelpunt, in de slotminuut, van invaller Dost. "Niet te veel in enen willen", zei ik.

Zijn kop had op het hakblok gelegen en zie, hij zat nog op zijn romp. Oranje had nog aardig gespeeld ook - meer mogen we niet verwachten. Nederland zal eraan moeten wennen en dat zal niet makkelijk gaan, misschien wel onmogelijk zijn, maar we zijn afgedaald in het segment waarin het om punten sprokkelen gaat, waarin een punt in een eerste uitwedstrijd zo gek niet kan zijn - zoals bijvoorbeeld calculerende Italianen al zo lang weten. Het had beter gekund, ja, maar na alle trammelant ook slechter.

Goed, oog voor dat bredere perspectief mocht van de beknelde bondscoach misschien niet onmiddellijk worden gevraagd. Het weerhield Blind er niet van luttele tellen later een interview af te geven dat weer klonk als een klok. Niet iedereen wil het horen, en dat zal wel niet veranderen, maar wat Blind zegt, klopt doorgaans als een bus - ook als het wereldje rond hem in lichterlaaie wordt gezet, blijft hij in vloeiende zinnen zeggen waar het op staat.

Bedenk wat hij zei toen hij Robin van Persie eind vorig jaar passeerde. Ongepast, vonden velen - toen nog. Denk aan de recente persconferentie waarin hij met precies de juiste bewoordingen, subtiel en afgewogen, het gebrek aan loyaliteit bij Dick Advocaat en Marco van Basten benoemde.

Ook Ronald Koeman zou - het is hier al eens gesteld - het nu moeilijk hebben als bondscoach. Ook hij had moeten passen en meten, hopen en bidden soms. Blind kan niet uit weelde kiezen; hij doet in grote lijnen wat in het vermogen van een coach kan liggen - en legt dat keurig uit.

Ja, Louis van Gaal liet een ook al matig Oranje zich verheffen op het WK 2014, op een bepaalde manier dan en (niet onbelangrijk) in een begrensd tijdsbestek. De roep nu om hem, als de enige die in de malaise de richting nog zou kunnen wijzen, is in zijn overtrokken wanhoop een simplistische. Laten we vooral niet vergeten dat Van Gaal Oranje óók zo liet spelen om zijn gezicht te redden (door de kans op een vroege aftocht te verkleinen), en dat het bepaald niet uit zijn hart kwam.

Met argusogen en alle opwinding van dien zal worden gevolgd hoe technisch directeur Hans van Breukelen naar nieuwe assistenten van Oranje zal speuren. Maar daar ligt niet zijn belangrijkste taak. Die ligt in de uitvoering van het KNVB-plan om ons voetbal weerbaarder te maken, realistischer - wat nogal indruist tegen de diepste, achterhaalde overtuigingen van Van Gaal.

Assistenten kunnen nu niet zo veel, net zomin als de hoofdcoach. Wie denkt dat de al lang internationaal georiënteerde Ruud Gullit spelers met één vingerknip van naïeve fouten zou kunnen weerhouden, bedenke hoe dat in zijn enige seizoen als trainer van Feyenoord ging.

Ach, eigenwijs Nederland met zijn 'positiespelgeneraties' - in de jeugd staan er nog wat lichtingen van klaar: spelers die nooit zijn bekwaamd, gewapend en gehard in de zo essentiële facetten van het spel zónder bal.

Alleen daarin kan een wezenlijke omslag worden gemaakt. In de tussentijd kunnen we weinig meer doen dan tellen wat er is aan zegeningetjes - en ja, elkaar ermee feliciteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden