'We moesten alles alleen oplossen'

Veel minder dan in andere landen, laat de Nederlander zijn huis zelf bouwen. Dat moet anders, vindt staatssecretaris Remkes, die het percentage 'eigenbouw' in de komende jaren naar de dertig procent wil tillen. In Trouw de ervaringen van bewoners die al zelf het initiatief namen.

tekst: Gonny ten Haaft

De droom is werkelijkheid geworden, maar vraag niet ten koste waarvan. Veel geld, energie en uithoudingsvermogen zijn nodig om een eigen huis te laten bouwen, merkten Dorothé Ruigrok en Ancel Riesener. Samen met hun twee zonen betrokken zij in december het grachtenpand waarvoor zij in 1996 hun handtekening zetten.

Gelukkig, verzuchten Ruigrok (44) en Riesener (43), zijn zij na al die jaren rekenen en ploeteren tevreden met het resultaat. De hoge keuken direct aan het water, de glazen schuifpuien aan de voor- en achterzijde van het huis, het centraal gelegen lichthof dat voldoende lichtinval garandeert, Ancel's studio over de volle lengte van het huis en het dakterras op 11,25 meter hoogte met uitzicht op het IJ.

,,Ik heb al eens een paar Deense dames meegenomen naar dit terras'', lacht Ancel als hij de trap naar de buitenlucht opklautert.

,,Er staan hier altijd mensen te kijken en fotograferen. Als Sail binnenkort begint, kunnen we tickets gaan verkopen.''

'Bouw uw eigentijdse grachtenpand' luidde de advertentie in de NRC waarop Ruigrok en Riesener reageerden.

Onder supervisie van de bekende stedebouwkundige Adriaan Geuze bood de gemeente Amsterdam zestig kopers de mogelijkheid een huis naar eigen wens op het Borneo-eiland neer te zetten.

Om te voorkomen dat het een ratjetoe zou worden, waren er wel voorwaarden aan verbonden. Zo konden de kopers alleen uit een geselecteerde club architecten kiezen en moest tenmiste één van de ruimten hoog zijn, zoals een fatsoenlijk grachtenpand betaamt.

Riesener: ,,Tijdens een bijeenkomst verbood Geuze zelfs de aanleg van gammatuintjes op het dak. Hij had zoveel restricties dat ik heb voorgesteld de straat 'Adriaan Geuze allee' te noemen.''

Ruigrok en Riesener lootten in voor de allersmalste kavel - de breedste is zes meter. Op papier zou hun woning nergens breder zijn dan 4,20 meter, in werkelijkheid ging daar tien centimeter af, omdat de gemeente een fout bij de fundering had gemaakt. Tot hun verbazing kregen zij in de hoogte daarentegen enkele decimeters cadeau.

,,Ons huis is iets hoger dan 11,25 meter, de maximaal toegestane hoogte'', vertelt Dorothé. ,,Dit bleek pas toen het huis van de buren werd gebouwd, niemand snapt hoe het kan. 'Mochten jullie hoger, dat willen wij ook', horen wij nu vaak.''

Ancel Riesener, zoon van de architect Johan A. Riesener, fantaseerde als kleine jongen al over de woning die hij later zou ontwerpen. Als beroep koos hij grafisch ontwerper, maar het had net zo goed architect kunnen worden.

,,Toen we waren ingeloot, ben ik onmiddellijk achterop sigarenkistjes gaan tekenen. Ik vind het leuk te bouwen en te ontwerpen, maar had niet gedacht dat daar zoveel bij kwam kijken. Ik kreeg echt buikpijn van die bouwers, zoveel ging er mis. Privé kon ik er niet meer over praten, ook niet met Dorothé.''

,,'Hoe kán dat nou?', vroeg ik elke keer aan Ancel'', vult zijn vrouw aan, ,,dat was natuurlijk dezelfde vraag die hij dan net aan de bouwers had gesteld. Een bevredigend antwoord kwam er nooit.''

Alsof de duvel ermee speelt, valt er net op dat moment een tegel op de grond uit het plafond bij de voordeur. ,,Zo wordt er tegenwoordig in Nederland gebouwd'', schampert Ancel, wijzend naar de tegel, ,,de lijm van het isoleerschuim rot al weg.''

,,Wij vonden het vooral lastig dat we alles zelf moesten oplossen: de architect is al uit beeld als de bouwers met hun werk beginnen. Eén onderaannemer hebben we zelfs drie keer voor een wandje uit Den Bosch laten terugkomen.''

Ook de kosten vielen vies tegen. De prospectus bij inschrijving vermeldde een bedrag van 3,5 ton, inclusief erfpacht en funderingen.

Inmiddels schat Riesener de bouwkosten op meer dan vijf ton en het totaalbedrag, inclusief keukens, meubels, en vloeren, op 800000 gulden.

,,En dan nog hebben we, samen met mijn vader, elke post tegen het licht gehouden'', verzekert Riesener, ,,Mijn vader heeft de hele bouw gecoördineerd, ik vraag me af hoe anderen dit zonder deskundige hulp doen.''

Binnenkort zal hij tijdens het eerste straatfeest het antwoord horen. Op een podium krijgt dan elke koper gelegenheid over zijn bouw-leed te verhalen. ,,Dat worden prachtige anekdotes'', voorspelt Dorothé, ,,iedereen zegt hier dat hij zijn huis twéé keer heeft gebouwd.''

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden