OpinieContact

We leren kinderen nu: de ander is gevaarlijk

Ik ben een bezorgde overgrootmoeder en oud-onderwijzeres. Donderdag werd ik 88 jaar en als verrassing stond op het plein voor mijn appartement een groot aantal van mijn kinderen, klein- en achterkleinkinderen te zingen en te zwaaien. Dat gebeurt meer in deze tijd.

Vanaf de geboorte moeten kinderen aangeraakt, geknuffeld en ­gestreeld worden om zich te ­kunnen ontwikkelen, lichamelijk en emo­tioneel.

Mij viel nu echter vooral op hoe ­gedisciplineerd en zelfs geïndoc­trineerd de kinderen van drie en vijf jaar zich gedroegen. Ze hielden afstand tot mij als overgrootmoeder, en ook tot hun oma en ooms

en tantes. De éénjarigen die ronddribbelden werden meteen door hun ouders opgepakt zodra ze ook maar in de buurt kwamen van een ander.

Juist in de jaren van nul tot twaalf jaar moet gedrag worden aangeleerd en eigengemaakt voor een ­latere houding in het leven ten ­opzichte van anderen.

Wordt nu niet aangeleerd dat andere mensen gevaarlijk zijn en vermeden moeten worden? Hoe repareren we na de coronacrisis die schade, die vooral emotioneel van aard is? Hoe herstellen we de wereld waarin we omzien naar elkaar? Kweken we op dit moment misschien wel autisten en ook weg­kijkers?

Ik maak het nu al mee dat voorbijgangers hun hoofd afdraaien en soms ook het hoofdje van hun kind wegdraaien van die potentieel ­gevaarlijke medemens.

Mondkapjes helpen daar niet bij, die zouden het gevoel van vervreemding alleen verergeren.

M. Koopman-Vaags Oisterwijk

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden