'We hopen dat we jonge kinderen laten zien hoe leuk shorttrack is'

Suzanne Schulting na de finale 1000 meter shorttrack.Beeld ANP

Vier finales, twee medailles. Dat was de officiële doelstelling van het Nederlandse shorttrackteam op deze Olympische Spelen. Het werden uiteindelijk vier medailles, met verschillende kleuren: een keer goud, twee keer zilver, een keer brons. 

Historisch goed voor Nederland, waarmee het op de shorttrackranglijst wat medailles betreft als tweede achter Zuid-Korea eindigde.

Vier medailles, alleen niet voor de juiste persoon, leek het. Want wie vandaag nog voor het goud van Suzanne Schulting aan de shorttrackers vroeg hoe de Spelen verliepen, kreeg gemengde reacties. Het gevoel dat er geschiedenis was geschreven door de shorttrackploeg (voor deze Spelen was er maar één keer brons gehaald) viel weg tegen de nederlagen die de ploeg óók had moeten incasseren.

Teleurstelling

De teleurstelling zat vooral bij Sjinkie Knegt, die niet aan de hooggespannen verwachtingen voldeed. De volgens bondscoach Jeroen Otter ‘beste shorttracker ter wereld’ kwam eigenlijk alleen voor goud, haalde zilver, maar genoot er niet van. Daarna werd hij in drie races (twee individueel en een met het team in de aflossing) gediskwalificeerd. Pas na de medaille van Schulting kwam er vandaag euforie los.

Breder gezien geeft de medailleoogst (en zeker de gouden medaille van vandaag) wel aan dat het shorttrackprogramma de laatste jaren aantoonbaar is verbeterd. Twaalf jaar geleden werd dat programma opgestart. Een land met zoveel langebaanschaatsers moest toch ook shorttrackers hebben. 

Maar het was harken, het shorttrack was helemaal niet goed. Het was destijds voor schaatsers als Freek van der Wart, Niels Kerstholt en ook Jorien ter Mors soms hopen dat ze in Thialf wel het ijs op mochten. 

Stap voor stap

Die pioniers hebben de weg uiteindelijk geplaveid, zei Otter vandaag. De nieuwe generatie kan hun route volgen. Schulting is daar een perfect voorbeeld van. Zij kwam terecht in een team waar de grote lijnen al waren uitgezet. Ter Mors, al twaalf jaar aan het programma verbonden, nam Schulting bij de hand. Otter: “Suus rijdt op asfalt, terwijl de anderen op klinkers begonnen.”

Stap voor stap werden resultaten geboekt, de laatste jaren een stuk sneller. Sjinkie Knegt pakte brons op de Winterspelen van Sotsji, vorig jaar zat Ahoy vol met negenduizend toeschouwers tijdens het WK. Nu zijn er eindelijk grote resultaten. Die hopelijk mensen inspireren. Zoals Schulting en Van Kerkhof los van elkaar zeiden: “We hopen dat we jonge kinderen laten zien hoe leuk shorttrack is en dat ze het ook gaan doen.”

Al is het is de vraag of Schulting op dit moment een even groot uithangbord van het shorttrack kan zijn als Knegt dat is. Knegt is toch de vooruitgeschoven post in een sport die dit jaar pas voor het eerst groots wordt opgepakt door de NOS. Schulting kwam daar veel minder voor in aanmerking. En Yara van Kerkhof, toch winnaar van zilver en brons, kan ook na deze Spelen zeker nog wel onherkenbaar over straat.

Toch is het hopen dat medailles inspireren. Hopen op voldoende aanwas van onderaf. De basis is broos. Otter: “Ik hoop dat mensen hier in ieder geval over gaan lullen.” En op topsportniveau? Otter bleef ook na het goud van Schulting kalm. Aan alles viel af te lezen dat hij meer wilde. Dat had hij zelf ook gezegd: “Ik ben een Rupsje Nooitgenoeg. Het moet altijd beter.”

Suzanne Schulting is vaak de grootste flapuit van het shorttrackteam. Maar dat ze olympisch kampioen is, dat moest een uur na de race nog bezinken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden