Opinie

We hebben van alles te veel, alleen niet van natuurijs

Als de verbazing weggeëbd is, als we niet met zijn allen vraagtekens boven ons hoofd hebben hangen waarom we schaatsen zo leuk vinden, dan is dat antwoord heel simpel en dat weten we eigenlijk toch allang. Zijn alle columnisten, criticasters en menswetenschappers dan niet goed bij hun verstand? Er is toch geen nieuwe ziekte aangeboord?

Waarom zijn Belgen gek op cyclocross, waarom worden Finnen wild van schansspringen, waarom lopen Australiërs uit voor cricket, waarom staan Canadezen uren in de kou bij ijshockey, waarom zijn Britten maf van roeien en paardenraces? Geef die antwoorden maar. Moeilijk is het niet.

Wij, eenvoudig maar stapelgek volk achter de dijken, wij zijn nou eenmaal gek van schaatsen. Al eeuwen, maar dat leken we eventjes vergeten te zijn. En als het dan ook nog schaatsen op natuurijs mag zijn, slaan we even door omdat we dat zo zelden nog hebben. Natuurijs: een schaarsteproduct. We hebben van alles te veel, maar juist dit*

Een vastgesteld, van te voren op een kalender geplaatst nationaal kampioenschap op natuurijs is toch ook niet leuk. Daar zit toch geen enkele charme aan: 27 februari 2010, NK te Ankeveen. Ga weg!

Al die vragen van al die mensen die in hun leven nog nooit tot de oksels door het ijs waren gezakt en nu hun verwondering in woorden moesten omzetten voor krant, radio of televisie, was*ja, was zo ongefundeerd, zo benepen, zo naïef ook.

Je zou er, bij een dagje radio, televisie en gedrukte pers volgen bijna plaatsvervangende schaamte bij krijgen: houd op met die verbazing, want die is al lang uitgelegd. Pak een paar schaatsen als je dat aandurft, bindt die dingen onder en ga rijden. Liefst ver weg.

Het enige dat wel opvallend en verwerpelijk is? De intens zielige uitingen van oranje mutsjes van een soepmerk en toch ook de manier waarop deze ’koorts’ ineens naar buiten gebracht werd.

Hamas legde het moeiteloos af tegen Arnold Stam, Obama verloor vet van Sjoerd Huisman en de verliespartij van Nadal stond in de verre slagschaduw van Carla Zielman.

Ja, we waren voor even op hol geslagen. Dronken, zo het leek, van ons eigen, erfelijk bemeste geluk. We hadden nationale kampioenen op natuurijs. Den vaderland getrouwe, Blijf ick tot in den doedt.

Nog een lang weekend zwieren en gelukzalig joelen in Heerenveen en daarna komen langzaam onze voetballers uit warme oorden terug om hier weer eens tegen een ijskoude bal te schoppen.

Dat was een opvallend facet van de afgelopen dagen: niemand gaf een zier om de trainingskampen van die luxe mannen die voor een beetje kou naar Spanje of Turkije waren uitgeweken. Om eerlijk te zijn, het blije hoofd van veteranenkampioen Stam deed me meer dan een samenvatting van een oefenwedstrijd van een Nederlandse voetbalploeg, ergens ver weg in de zon gespeeld.

Want ook ik ben van hier. Ook ik heb leren schaatsen. Ook ik weet wat Friesche doorlopers en houten Noren zijn. Ik heb ook leren relativeren. Ik had vroeger een baas bij de NOS, Bob Spaak, die ons tijdens winteruitzendingen voorhield: „Honderd kilometer naar het oosten en honderd kilometer naar het zuiden, daar weet geen mens waar wij het deze dagen over hebben. Blijf dat altijd voor ogen houden.”

Dat heb ik gedaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden