We hebben de inhoud niet voor wat we willen

Hoe lang de weg voor het Nederlandse voetbal is, zo besloot ik hier vorige week, zouden de aanstelling van Peter Bosz als trainer bij Ajax en vooral de motieven ervoor kunnen tonen. Bosz heeft Vitesse mooi voetbal laten spelen, of, toch maar even wat strenger: leuk voetbal, en daaraan zouden Ajax en daarmee wij in de eerste plaats weer behoefte hebben - die oppervlakkige en hardnekkige gedachte.

Ronald de Boer gaf deze week als analyticus bij Fox op een andere manier aan hoe lang de tocht uit de woestijn zal zijn. We moeten ons maar op het WK 2022 richten, zei hij. Hij had net nog even naar Spanje gekeken. Zo makkelijk als daar het balletje van A naar B gaat, dat kunnen wij voorlopig niet, stelde hij op z'n De Boers: simpel en kernachtig.

Dit zou er nog op kunnen lijken dat het ook De Boer om leuk dan wel mooi voetbal is te doen. Want dat spelen de Spanjaarden toch? Maar ik weet wel zeker dat De Boer doelde op de inhoud waarmee dat leuke dan wel mooie voetbal tegenwoordig alleen nog maar kan worden gespeeld: de fysieke bagage, het loopvermogen, de atletische beheersing onder grotere druk - de vereisten kortom van het moderne voetbal.

Dááraan voldoen wij niet, bedoelde De Boer. Dan kun je niet eens dénken aan leuk dan wel mooi voetbal - en als je het wel doet, houd je jezelf voor de gek.

Toch stelt bondscoach Blind bij het mager getalenteerde Oranje drie aanvallers op, en daarmee ook maar drie middenvelders. Hij dacht er na de EK-sof even over om de ploeg te wapenen zoals Louis van Gaal dat op het WK 2014 met een extra verdediger had gedaan, maar het ontbrak hem aan de standvastigheid om daarmee structureel te oefenen. We voldoen niet aan de vereisten van het moderne voetbal, we hebben er de inhoud niet voor, maar de nationale ploeg speelt alweer stug in ons eigen, open systeem - te licht en te kwetsbaar, het is uit te tekenen, als het straks weer ergens om moet gaan.

De NOS heeft Rafael van der Vaart gestrikt voor de programma's rond het EK. Van der Vaart, vervaagd als reserve (of nog minder) bij Real Betis, was als ouderwetse spelmaker al jaren een anachronisme in het tegenwoordige voetbal. "Je ziet ze steeds minder: de pure voetballende middenvelders die het spel zien en kunnen maken", zegt hij deze week in Voetbal International.

In de Vara-gids zegt Van der Vaart dat hij sidekick zal zijn, geen analyticus. Hij zal kijken, legt hij uit, zoals normale mensen ook kijken. Van der Vaart denkt - zo ongecompliceerd is zijn logica nu eenmaal altijd geweest - dat normale mensen ook puur voetballende middenvelders missen die het spel kunnen maken. Als dat al zo zou zijn, moet hun dan juist bij ons in de woestijn niet haarfijn duidelijk worden gemaakt hoe puur die middenvelders van nu wel niet kunnen voetballen, hoe ijzingwekkend goed soms in dat hoge tempo, en hoe ze het spel in die vliegende vaart vormen?

Het voert misschien ver, en de NOS zal er zo niet over hebben nagedacht, maar is het Nederlandse voetbal gediend met Rafael van der Vaart als gids op een toernooi waar we, of we dat nu willen of niet, maar beter eens heel nauwkeurig naar zouden kunnen kijken? Van der Vaart heeft er op zijn manier zin in. "Slap lullen over voetbal kan ik wel", zegt hij in VI.

Prachtgozer natuurlijk, Van der Vaart, maar van hem zullen we niet horen wat we moeten horen: dat we leuk of mooi voetbal eindelijk eens uit ons hoofd moeten zetten, en waarom - omdat we eerst zo veel aan inhoud hebben te winnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden