We gaan op beren'jacht'

Met berenspray op zak de wildernis van Alaska in. Vol perfecte plekken om walvissen, zeeleeuwen, otters en elanden te spotten. En misschien een beer.

Op het tuinfeest in Anchorage ruikt het naar gerookte zalm. Er worden tips uitgewisseld over kamperen in de wildernis. Iemand begint sterke verhalen te vertellen. En al snel volgen de griezelverhalen over agressieve elanden en beren die mensen aanvallen. Niet alleen in het wild, maar ook in de stad. Nog geen week geleden trapte een agressieve eland een paar fietsers het ziekenhuis in. Kinderen gaan in Anchorage met belletjes om naar school om beren af te schrikken.

Hoe je moet reageren als je een beer tegen komt? Blijven staan en je zo groot mogelijk maken, waarschuwt een man met een cowboyhoed. "Zodra de beer dreigt aan te vallen, pak je de berenspray (pepperspray) en spuit je er op los." "Je kunt ook gewoon je gun pakken", zegt een ander. "Dan moet je wel raak schieten, anders heb je een probleem."

Ik ben op bezoek bij vrienden die tien jaar geleden naar Alaska verhuisden en in een buitenwijk van Anchorage wonen. Ze hebben beloofd me mee te nemen naar de Kenai Fjords National Park bij Seward en hebben daar een blokhut gehuurd. Het ligt afgelegen, aan 'het einde van de wereld', zeggen ze. Een perfecte plek om wilde beesten te spotten, want daar komen zeeotters voor en zeeleeuwen en walvissen. En er zullen vast ook beren zijn.

Ondanks de vele uitnodigingen wist ik de reis tot nog toe uit te stellen. Bij Alaska dacht ik aan Sarah Palin conservatieven, aan potige mannen die teveel hamburgers eten en ijskoude omgeving. Maar nu ik er eenmaal ben, val ik van de ene verbazing in de andere. Het is buitengewoon zonnig weer, een graadje of twintig. En dat schijnt in de zomer heel normaal te zijn in Alaska.

Anchorage is met 300.000 inwoners verreweg de grootste stad van Alaska. Het slaperige centrum bestaat uit een stuk of vijf brede straten met om de vijftig meter een snackbar waar ze 'rendier hotdogs' verkopen en opvallend veel buitensportwinkels. Want Alaskanen blijken bijzonder sportief. Ze skiën, doen aan ijsklimmen en vissen, en overal zie je joggende en fietsende mensen. Ze zijn ook gek op jagen. Zelfs in de supermarkt zijn geweren en pistolen verkrijgbaar, ontdekte ik toen ik een winkel binnenliep op zoek naar een tube tandpasta.

Rond Anchorage liggen eindeloze buitenwijken met grote vrijstaande houten huizen. "Wij Alaskanen hebben nu eenmaal veel ruimte nodig", vertellen mijn vrienden, terwijl we ons klaar maken voor vertrek naar Seward. En inderdaad. In Alaska zijn de garages zo groot als een balzaal. Een doorsnee middenklassefamilie heeft drie auto's, een paar mountainbikes, een sneeuwscooter en een stuk of wat boten.

Een op de zestig Alaskanen heeft zelfs een eigen vliegtuig. Het is het handigste vervoermiddel om je in deze staat te verplaatsen. En die bushplanes mogen zomaar op de weg landen. Het dunbevolkte Alaska met circa 700.000 inwoners is immers zeer uitgestrekt (42 keer zo groot als Nederland) en bestaat voor een groot deel uit onherbergzame bergen, gletsjers, rivieren en toendra's. De weinige wegen zijn in de winter vaak onbegaanbaar vanwege ijs en sneeuwval.

En even later zijn we op weg. Onze auto en boot zijn volgestouwd met onder meer hengels, reddingvesten, thermopakken, twee kano's, een opblaasboot en duikerspakken. En wel vier bussen berenspray. Naar Alaskaanse begrippen ligt Seward bijna om de hoek. Vanaf Anchorage is het maar een uur of drie rijden, daarna zullen we nog een uurtje moeten varen om de blokhut te bereiken.

De weg naar Seward is betoverend mooi. We rijden langs eindeloze dennenbossen met uitzicht op stralend witte bergketens, passeren riviertjes en kleine meren. Langs de kant zien we af en toe elanden, soms in het gezelschap van hun jongen. Ze zien er schattig uit, maar zijn bloedgevaarlijk, hoor ik. Wekelijks berichten de media over agressieve elanden die voorbijgangers aanvallen.

In de dagen die komen, word ik een echte Alaska-fan. Reeds in de haven van Seward komen we het eerste stel zeeotters tegen. Naast elkaar drijven ze genoegzaam op hun ruggetjes, terwijl ze zich uitgebreid laten fotograferen. Eeuwenlang waren ze prooi van pelsjagers, maar tegenwoordig hebben ze nog maar weinig te vrezen. Alleen inheemsen mogen onder strenge voorwaarden nog op otters jagen.

Het blijft niet bij otters. Onderweg zien we al twee dolfijnen en een walvis. En in de dagen die volgen, krijgen we steeds nieuwe verrassingen. We spotten zeeleeuwen en zeearenden. Als ik langs het strand wandel kijk ik recht in de ogen van een zeehond. Het beest zwemt nog geen tien meter van me vandaan en lijkt net zo geschrokken als ikzelf.

Onze blokhut ligt op vijftig meter van de kust. Het is een kaal hok met twee stapelbedden en een kleine houtkachel. Mijn vrienden zorgen dat het eten 's avonds goed wordt weggestopt; beren komen af op etensgeuren, zeggen ze. 's Nachts is een bezoek aan het eco-toilet in het bos een spannende onderneming. Op onze wandelingen vergeten we nooit berenspray mee te nemen.

Onderweg bedenken we wat te doen als we beren tegenkomen. Zingen helpt ook om beren af te schrikken. Dus zingen we zo hard mogelijk: "Ik zag twee beren broodjes smeren", met eindeloze variaties. Achteraf blijkt al die spanning voor niets geweest. De hele vakantie krijgen we geen beer te zien, en de berenspray kan weer mee naar huis.

undefined

Zonnig Alaska

De beste reistijd voor Alaska is tussen mei en september. Het is dan vaak zonnig, tussen de 12 en 25 graden. In de winter kan het wel 30 graden vriezen.

Vanuit Amsterdam gaan er meerdere vluchten per dag naar Alaska.

undefined

Openbaar vervoer

Het is aan te raden om een auto of camper te huren. Met huurauto's en campers is het verboden op onverharde wegen te rijden, een enkele uitzondering daargelaten.

Alaska kun je ook met het openbaar vervoer doen, via verschillende routes per trein, bus of cruise. Vooral de Glacierroute van Seward naar Anchorage of andersom is spectaculair. In de zomer zijn er ook verschillende bussen die tussen grotere plaatsen als Denali Park, Anchorage en Seward rijden en verder zijn er shuttlebusjes die je naar Wrangell St. Elias National Park tot aan McCarthy kunnen brengen.

www.alaskarailroad.com

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden