We blijven, ondanks alles, kritisch naar Israël kijken

Wie over Israël wil schrijven begeeft zich in een mijnenveld, waarschuwden mijn collega's. Toch doe ik het, omdat diverse recente verhalen en commentaren over Israël veel emoties opwekten bij lezers. Bovendien volgde daarop ook nog eens de column, donderdag, van Nuweira Youskine over het overlijden van Ariël Sjaron, oud-premier van Israël.

In het jaar dat Sjaron zijn premierschap moest neerleggen vanwege een serie hersenbloedingen en zijn daaropvolgende comateuze toestand, 2006, bezocht ik met vrouw en gezin Israël. We gingen uiteraard naar Jeruzalem, Massada en Nazareth. We zwommen in het meer van Tiberias, lagen onder de sterren in de Negev-woestijn en werden hartelijk ontvangen in kibboets Hanita, pal op de grens met Libanon. Als 18-jarige had ik daar mooie maanden doorgebracht. Later, als student, vierde ik Kerst in Bethlehem. Liftend trokken we door de bezette gebieden. En zo ben ik er wel een keer of vijf geweest.

Met het wel en wee in Israël heb ik kortom grote betrokkenheid opgebouwd. Ook vanuit het besef dat de wrede behandeling van Joden in Europa, culminerend in de Holocaust, hen dwong elders een eigen, veilige staat te stichten. Tegelijkertijd is mijn oorspronkelijke bewondering voor de staat Israël geëvolueerd in een kritische houding ten aanzien van de respectievelijke Israëlische regeringen in de afgelopen decennia. Dit is in mijn geval - en ik denk dat dit geldt voor de krant - begonnen met het nederzettingenbeleid in de bezette gebieden. Ten diepste ligt aan dit beleid de overtuiging ten grondslag dat de gebieden historisch bij Israël horen, waarbij de hardliners aldaar er consequent aan toevoegen dat er in andere Arabische landen genoeg ruimte is voor de Palestijnen.

De basis voor mijn opvattingen is mede gevormd door de vele gesprekken in het land zelf, waar veel bewoners kritisch staan tegenover hun eigen regering. Op een kritische houding is niks tegen en dat is ook de positie van deze krant. Wij schrijven met kennis van zaken en betrokkenheid over de toestand in de wereld. Of het nu gaat om mensenrechten in China, de anti-homowetten in Rusland, het nucleaire programma in Iran, de burgeroorlog in Syrië of een besluit van de Israëlische regering. In commentaren leggen we personen en regeringen langs onze Trouw-meetlat, inhoudelijk en nooit op de persoon.

In de soms zeer emotionele brieven van lezers wordt die kritische houding als het om Israël gaat gehekeld. Ze ervaren kritiek als een aanval op de staat Israël of op de Joodse identiteit. In het licht van de geschiedenis is dat een begrijpelijke reactie. Daar houden we rekening mee. Toch mag ons dat er niet van weerhouden kritisch naar Israël te blijven kijken en dat zullen we blijven doen.

In dit perspectief zijn de boze reacties op Nuweira Youskine evenzeer begrijpelijk. In haar column vergelijkt ze Sjaron om zijn daden met Saddam Hoessein en Osama bin Laden. Sjaron was een 'meedogenloze genocidepleger', goed voor een 'lange lijdensweg in het hiernamaals', kon je uit haar tekst opmaken. Nuweira wilde een andere kijk op de figuur Sjaron laten zien, een perspectief zoals dat in de Arabische wereld beleefd wordt, zoals zij dat ervaart.

Met dat perspectief kun je het oneens zijn, zeker. Maar als columniste heeft zij de vrijheid haar gevoelens te formuleren. En die vrijheid zal ik verdedigen, hoezeer ik ook begrip heb voor de lezers die haar kijk onaanvaardbaar vinden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden