Watertanden bij een stoffelijk stuk onsterfelijkheid

Wij hebben dat (nog) niet zo. . . dat we de kicksen van Ronald de Boer, een spaan van Nico Rienks of een bidon van Yvonne Brunen kopen in een winkel die speciaal ingericht is als. . . Ja, als wat eigenlijk?

In Amerika zijn ze er. Sterker nog, ze vliegen als paddestoelen de grond uit. Ze heten 'Field of Dreams' of 'Sport Centre' of wat dan ook en de Amerikaanse klant loopt er binnen en vergaapt zich, trekt de credit-card en verdwijnt met een stoffelijk stuk onsterfelijkheid.

Ik weet het. Ik heb gekeken, gekocht en ben dus gek. Ik heb 85 dollar neergeteld voor een getekende foto van Robby Allomar, ik heb een getekende bal van wel zeven major-leaguers aangeschaft en ze cadeau gedaan aan mijn zoon, die thuis zijn eigen Hall of Fame heeft.

Ik heb voor vitrines gestaan waar het 'duurdere' werk uitgestald was: een door Michael Jordan getekende basketbal. Koele prijs: 999 dollar. Thank you. Een foto van Mohammed Ali en Mike Tyson samen, twee handtekeningen erop: 799 dollar. Een shirt van Mickey Mantle, met een vage krabbel op het front: 1299 dollar. Een puck (juist, zo'n rubberen schijfje dus) met handtekening van Wayne Gretzky: 699 dollar.

Ik heb, ik geef het toe, watertandend gestaan bij shirts van Larry Bird, polsbandjes van Magic, de cap van Joe DiMaggio (“where have you been. .”) en ik heb een bijna niet te onderdrukken koopwoedegevoel in me voelen opkomen toen ik een grote foto van Jordan, Scottie Pippen en Dennis Rodman zag. Voor de simpele prijs van 1599 dollar. Why not?

Sport-memorabilia is dus big business in de USA en het komt dus ook hierheen, let maar op als de schoonvader van De Boer hier lucht van krijgt. . Soms echter levert dat problemen op. Lees en huiver. Ken Griffey, de honkballer, sloeg begin deze week zijn 56e homerun van het seizoen, een geweldige prestatie. Griffey wilde de bal die over het hek en in het publiek vloog graag hebben en meldde zich bij de man die het kleinood gevangen had. Griffey legde uit dat de bal voor hem van waarde was, het ding zou naar de Hall of Fame opgestuurd worden om daar tentoongesteld te worden. Griffey wilde er zelf niets mee, in ieder geval geen persoonlijk gewin, maar de 'vanger', ene Ray Trathen, die samen met zijn dochter de honkbalwedstrijd bezocht, duidelijk wel. Op de parkeerplaats in Seattle deed zich een ordinaire scheldpartij voor, waarbij het zelfs even uit de hand dreigde te lopen. Mister Trathen vroeg als tegenprestatie voor het teruggeven van de bal een door Griffey getekende honkbalknuppel (geschatte waarde 1000 dollar), een andere wedstrijdbal van de Mariners met de handtekeningen van alle spelers erop (geschatte waarde 1000 dollar) en het wedstrijd-uniform dat Griffey die wedstrijd gedragen had, uiteraard getekend (geschatte waarde 1500 dollar). Griffey (zelf multi-miljonair, dat wel) ontplofte en wilde verder niets met de man te maken hebben. Totdat hij zag dat hij de dochter geweldig teleurstelde. De sportman (die in de VS een ware heldenstatus geniet) bedacht zich snel, nodigde het meisje met haar moeder uit voor de volgende wedstrijd van Seattle en liet haar toe in het heilige der heiligen: the clubhouse. Het meisje mocht foto's van Griffey maken en kreeg een sweatshirt, een paar door Griffey gedragen schoenen en een slaghandschoentje. Dochter blij, maar wat gebeurde er met de bal? Die is nog steeds in het bezit van de geldruikende vader. Hij heeft beloofd het ding terug te geven. Zonder tegenprestatie.

Griffey inmiddels heeft, in opdracht van de nieuwe industrie der sportmemorabilia, alweer een uurtje achter een tafel gezeten en 500 ballen getekend. Die gaan de winkel uit voor 195 dollar plus echtheidsbewijs. De sporter krijgt vijftig dollar per handtekening. Wat me aanstaat in de actie van de honkballer is dat hij de hebzucht van de fan (de vader dus) countert. Dat hij zelf tonnen per jaar opstrijkt door spullen getekend en al te laten verkopen, is niet hem aan te rekenen. Zeg dat maar tegen die duizenden die die zooi kopen. Overigens heb ik, een week geleden, het golfpetje dat Michael Jordan droeg tijdens een toernooi in Chicago gekregen. Juist, daar gaat een lijstje omheen. Eens gek, altijd gek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden