Waterloo heet gewoon Sloten

Van een onzer verslaggevers SNEEK- “Kijk, daar komt er nog een!” De stempelpost is verlaten, de Friese vlag gestreken, de ploeg van Nova vertrokken met de beelden van de laatste toerrijder die de stempelpost even voor Sneek passeerde, en dan passeert pas echt de laatste toerrijder de stempelpost even voor Sneek. “Ja, ik warm altijd heel langzaam op. Mag ik nu een stempeltje?”

Dat kan hij niet meer krijgen, de laatste stempelaar is al weg, maakt Jan de Jong hem duidelijk. Maar hij zal wel een handtekening op die kaart zetten. Daar is de man niet helemaal gerust op: “U heeft echt geen stempel?” “Mijn handtekening is ook goed, ik ben het rayonhoofd.” “Ja? O. Echt? Zet U dat er dan even bij, dan ben ik gerust.”

En dan schaatst hij weg met lome slag, door De Jong bijna verbitterd nagekeken. “Moet je nou kijken, het is acht voor twaalf, die heeft met de wind mee bijna twee uur gedaan over twintig kilometer. Dat is toch zonde, dat ze zulke mensen laten starten terwijl zoveel anderen dolgraag willen.”

De laatste groep die in Leeuwarden de Zwette opstapte was een gemêleerd gezelschap. Kort voor de 'langzame opwarmer' kwam een man in rood schaatspak als een duivel aanrijden over de kronkelige ijsweg, liet zich door het napratende groepje mensen van de organisatie die er toen nog wel waren, een stempel op de kaart duwen en stoof er vandoor. Maar op dat moment zaten Peter van der Werff uit Den Dolder en Sandra van Eikelenstam uit Maarssen rustig op een kistje een kleinigheid te eten, tevreden met hun eerste stempel. Zij zouden de tocht niet halen, wisten ze. Niet genoeg tijd gehad om te trainen, maar ingeloot en dus toch gestart.

Waar komt zo'n laatste groep terecht? Van Eikelenstam, 28 jaar, had graag in Workum willen afstappen, waar ze logeerde bij haar grootouders. “Tot Stavoren ging het natuurlijk lekker voor de wind, maar een stukje verder kreeg je de tegenwind en toen werd het heel zwaar. En als je als laatste weggaat heb je het nadeel dat je weinig mensen tegenkomt waar je je bij aan kunt sluiten. Uiteindelijk ben ik tot halverwege Hindeloopen gekomen. Daar ligt het station Koudum-Molkwerum vlak aan de route. Voor het stempel van Hindeloopen had ik nog vijf kilometer tegen de wind in moeten schaatsen, en het was al half vijf. Toen toen ben ik er maar mee gestopt.”

Van der Werff (63) kwam op zijn houten schaatsen tot Sloten. En ook hij is niet ontevreden. “Veertig kilometer, terwijl ik dit jaar alleen nog maar twee eindjes van vijftien had gedaan. Ik vond het geweldig om die hele sfeer te proeven. Ik heb die twee kilometer van de hal naar het ijs rustig gelopen en rustig mijn schaatsen ondergebonden. Doordat ik een van de laatsten was die wegreed, had ik geen last van het gedrang.”

De gevoelens van het rayonhoofd over late doorkomers die niet de intentie hebben om de tocht uit te rijden, vindt hij een beetje flauw. “Dat heeft hij bij mij dan misschien ook gedacht! Maar je bent ingeloot en je doet wat je kunt. Ik sprak onderweg mensen die zeiden: het is ook de kunst om niet over de grens te gaan. Wat heb je eraan om ongelukken te maken? En iemand die gebroken thuiskomt, zijn werk een dag niet kan doen, daar kun je je hoofd ook over schudden. Een mens moet zijn Waterloo kunnen vinden.”

Van der Werffs Waterloo heet Sloten. “Het ging allemaal best, ik was niet echt op. Na Sneek heb ik in Woudsend nog een kopje soep genomen en toen was er op het Slotermeer een stukje tegenwind, dat was echt Zuidpoolwerk. In Sloten waren ze de stempelpost al aan het afbreken, ze vertelden dat de stempeltjes in het gemeenschapshuis waren. Ik naar dat gemeenschapshuis, maar daar was de persoon die de stempeltjes had net weg. Ze hebben me toen gewezen waar hij woonde, een of ander steegje, en die man is toen aan de deur gekomen met het doosje waarin de stempels zaten. Ik had toen nog wel verder gekund, maar er werd gezegd dat het ijs naar Stavoren niet zo geweldig was, en als daar dan ook niemand meer bij de stempelpost is... toen ben ik gestopt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden