Wat zou Van Gogh 'liken'?

Kunnen facebookvrienden ook echte vrienden zijn?

Sara staat nu al een paar minuten voor hetzelfde schilderij. 'Portret van Van Gogh, zonnebloemen schilderend, 1888.' De schilder: Paul Gauguin.

Het was Sara's idee om samen naar deze tentoonstelling te gaan. In eerste instantie wilde ze mij niet ontmoeten. Ja, schreef ze, we zijn facebookvrienden maar dat komt omdat facebook mij, toen ik net een profiel had aangemaakt, voorstelde om jou een vriendschapsverzoek te sturen, en ik dacht dat het zo werkte.

Sara is een facebookvriend van een tante van mij en 'eigenlijk niet zo van de sociale media', schreef ze. Ze was ook de derde facebookvriend op rij die mijn voorstel om elkaar te ontmoeten afwees. Ik drong aan en ze ging overstag op voorwaarde dat ik haar echte naam niet op zou schrijven en dat we iets zouden gaan doen wat ze met haar echte vrienden ook zou doen.

Een half uur geleden ontmoetten we elkaar bij de ingang van het Van Gogh museum. Sara lachte. Ik vind dit heel idioot, zei ze.

Sindsdien hebben we weinig gezegd. Mijn facebookvriendin loopt snel door de zalen, alsof ze mij van zich af moet schudden en ik voel me opgelaten.

Nu staan we naast elkaar voor het portret en ik wil iets zeggen om deze situatie wat gemakkelijker te maken. Dit hoeft niks te worden, begin ik, het is gewoon een idee: facebookvrienden ontmoeten en kijken wat er offline overblijft.

Sara glimlacht. Overblijft van wat?

Van de facebookvriendschap, zeg ik.

Ze kijkt me aan, een beetje spottend.

Ik heb op een knopje gedrukt en jou iets gestuurd, en nu zijn we klaarblijkelijk facebookvrienden maar verder kan ik dit niet overzien. Wat mij betreft is dit gewoon een ontmoeting met iemand die ik niet ken.

Ze wijst naar het portret. Gauguin en Van Gogh, dat was vriendschap, dat kostte hem zijn oor.

Ik probeer me het facebookprofiel van Vincent Van Gogh voor te stellen. Posts van zonnebloemen, hipstamatic Arles.

Ik denk, zegt Sara, dat Van Gogh op facebook zou zitten.

Ik denk dat ze gelijk heeft.

Ik kijk naar mijn ongemakkelijke facebookvriendin, van wie ik niets weet behalve dat ze online bevriend is met een tante van mij. Ze ziet er slim uit, en knap, een jaar of vijftig denk ik, ze zou in de museumwereld kunnen werken, of bij een grote culturele instelling. Het soort vrouw waarbij je op gesprek moet om een plan te pitchen, bij wie je een goede indruk moet maken. En nu staan we naast elkaar voor een schilderij omdat het facebook systeem als een soort orakel van Delphi onze namen aan elkaar koppelde en Sara iets aanklikte omdat ze dacht dat het zo werkte. Ik weet eigenlijk niets meer te zeggen behalve dan dat ik spijt heb dat ik zo op deze ontmoeting heb aangedrongen.

Misschien voelt Sara mijn ongemak want ze draait zich een kwartslag en kijkt me vriendelijk aan. Heb jij een facebookvriend waarvoor je een oor zou afsnijden? vraagt ze.

Nee, die heb ik niet, zeg ik.

Ze lacht. Wat moet je met je facebookvrienden?

Voor ik iets kan zeggen antwoordt ze zelf. Misschien is dit het wel, zegt ze, met je facebookvrienden kijk je een paar minuten naar een portret van een echte, allesoverweldigende vriendschap. En dan loop je door.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden