Wat zou Badr zeggen op Wilfrieds massagetafel?

De lichten in de studio doven. Muziek klinkt. Een spot gaat aan. In het felle schijnsel zit een man op een massagetafel. Een gespierde man. Wat zeg ik; een man met een borstkas als een boorplatform en armen als heipalen. Zijn schouders zijn zo breed dat ze niet op de tafel passen. Hij draagt enkel een wit handdoekje om zijn lendenen. De camera zoomt in; de rechterarm van de man zit in het gips. "Badr Hari", klinkt de stem van Wilfried de Jong.

Het gesprek zou rustig beginnen. Wilfried zou zachtjes op het witte gips kloppen. "Gebroken, dus. Die Rico kan aardige knietjes geven." Badr zou een scheef lachje grinniken. "Ja man. Het is ook geen jongetje meer hè. Die gast is sterk. Maar ik ga snel terugkomen. Weer fit worden man. En dan sla ik Rico total loss. Geen discussie."

Op sommige maandagen mis ik het televisieprogramma 'Holland Sport' meer dan op andere maandagen. Vandaag is zo'n maandag.

Terwijl de camera over de voeten-maatje-veerboot en de onderbenen kruipt, zou Wilfried de rest van het lichaam op kwetsuren inspecteren. Ze zouden de butsen en blauwe plekken bespreken. Dan zou Wilfried plots over Badrs hoofd aaien. "En wat doet Badr Hari op de dag vóór het kickboksgevecht van de eeuw? Niet een wandelingetje maken, niet een boek lezen. Nee. Hij laat een kapper overkomen uit Amsterdam." Het publiek lacht, de camera zoomt in op de bijna kaalgeschoren schedel. "Ja man, het moet er allemaal een beetje goed uitzien toch!"

"Vijf jaar geleden was je hier ook. Ik wilde toen een afspraak met je maken, een afspraak dat je je niet meer zou misdragen buiten de ring", zou Wilfried het gesprek abrupt een andere wending geven. "Jij durfde niks te beloven. Ik weet nu wel waarom. Je bent sinds die tijd veroordeeld voor vijf zware mishandelingen in het uitgaansleven. Twee jaar cel en bijna vijfenveertigduizend euro aan schadevergoedingen."

"De zaak loopt nog hè", zou Badr hem onderbreken.

"Jawel, maar de gewone rechter én de rechter in hoger beroep hebben je al veroordeeld. Als je in het gewone leven zoveel klappen uitdeelt, hoor je dan nog wel thuis in de ring?"

Doodse stilte in de studio. Badr zou naar zijn handen kijken. Wilfried zou het zien, maar niks zeggen over die handen en wie daar allemaal mee te maken hebben gehad. Hij zou de stilte laten duren. Badr zou 'm met zachte stem doorbreken. "Geloof me, ik baal ook ontzettend van mezelf. Ik wil gewoon een sportman zijn." "Maar waarom gaat het dan toch altijd mis?", zou Wilfried vragen. "Ik kan niet uitleggen waarom. Soms komt het beest in me los. Raak ik mezelf kwijt."

"Zoals je hier zit, rustig, charmant en welbespraakt, kan ik me daar niets bij voorstellen." Badr zou met z'n grote schouders schokken. "Mensen moeten mij niet boos maken, man. Dat is het. Ik weet dat het niet goed te praten is wat ik heb gedaan. Maar ik ben ouder geworden. En wijzer. Ik wil die shit niet meer." Wilfried zou zeggen dat Badr dat vijf jaar geleden ook zei. "Misschien moeten we de afspraak waar we het toen over hadden nu dus toch maar maken." Badr zou aan het witte handdoekje friemelen.

Ja. Badr Hari en Wilfried de Jong. Wat had ik ze vandaag graag samen gezien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden